Türkiye’s Opening to the Indian Ocean: What Does the Pakistan Offshore Initiative Change in the Global Energy Architecture

The decision by Türkiye’s state energy company TPOC to begin official exploration and production activities across three offshore and two onshore blocks in Pakistan represents more than an investment. It signifies the emergence of a new strategic corridor connecting the Eurasian energy route with the rising hydrocarbon basin of the Indian Ocean. This development marks the beginning of a new phase in Türkiye’s outward facing energy diplomacy and encourages international actors to reassess the hydrocarbon potential of South Asia.

 I. The New Stage of a Multipolar Order: The Strategic Meaning of Indus Offshore C

 Pakistan’s Indus Offshore C block has long been categorized as a high risk high potential area. Its geological characteristics differ from traditional Middle Eastern basins and are defined by deepwater environments ranging from 800 to 1500 meters as well as Paleogene and Mesozoic carbonate sandstone formations. International assessments estimate the long term potential of the region between 9 and 13 trillion cubic feet while the specific projection for Indus Offshore C is between 2 and 3 trillion cubic feet.

 Türkiye holds a 25 percent stake in the block while Pakistan operates it with a 65 percent share and OGDCL maintains 10 percent. The exploration license applies to a three year period and may extend into a development phase lasting up to twenty five years should commercial discovery occur. Türkiye’s entry into this block reflects a shift from an energy approach centered on Eurasia toward a multi regional geopolitical engagement focused on the Indian Ocean. This strategic shift is reinforced by technical data. Deepwater attempts in 2019 demonstrated geological promise yet lacked commercial flow which confirms that the area still holds untested potential. As a result the block represents a new intersection where energy diplomacy and geological risk management converge for both Türkiye and Pakistan.

 II. The Security Dimension: Offshore Energy in the Age of Hybrid Maritime Threats

 The northern Indian Ocean has gained strategic significance due to piracy incidents, the movement of unmanned systems originating from Yemen, naval competition among the United States China and India and rising geopolitical pressure on LNG transport routes. Offshore activities near the coast of Pakistan must therefore be evaluated not only through geological and economic criteria but also through their implications for the future maritime security architecture.

The first phase of the exploration program scheduled for 2026 to 2028 includes the drilling of two deepwater exploration wells, the reprocessing of approximately 1200 square kilometers of three dimensional seismic data and preparations for new surveys. This scale introduces new logistical and security coordination requirements. Türkiye’s presence in the region generates new diplomatic responsibilities and opportunities in areas that include the protection of energy investments, cooperation on maritime operations and the transfer of expertise from the Black Sea and the Eastern Mediterranean to the Indian Ocean. The initiative is expected to emerge as a distinct topic in regional security files for the 2026 to 2030 period.

 

III. The Financial Layer: Transforming Partnership Mechanisms in Energy Investment

 Pakistan regards foreign energy investments as a strategic instrument to reduce its chronic natural gas deficit. This requires TPOC to function not only as a field operator but also as a financial and technological partner. The country’s daily natural gas shortfall ranges between 1000 and 1200 million cubic feet. If a commercial discovery occurs, Indus Offshore C could reach a production level of 400 to 600 million cubic feet per day, thereby meeting 35 to 40 percent of Pakistan’s current deficit.

Such production would generate an annual economic effect estimated at 4 to 5 billion United States dollars and aligns with Pakistan’s goal of attracting 6 to 8 billion United States dollars in foreign energy investment within ten years. For Türkiye this model facilitates the development of non dollar payment systems, the testing of new financial instruments and the expansion of its international energy portfolio toward South Asia. Türkiye’s role in the global energy structure is therefore evolving from consumer or transit actor to investor and policy shaping participant.

IV. Regional Balances: Türkiye through the Lens of India China and the United States

 The revival of Indus Offshore C as an international focus carries significant implications for South Asian geopolitics. Approximately 3000 LNG tankers transit the northern Indian Ocean annually which positions every offshore operation within the broader debate on energy security. China has invested 62 billion United States dollars in Pakistan under the Belt and Road framework making Türkiye’s presence strategically relevant for China’s energy security calculations. India’s coastal LNG import capacity has reached 40 million tons per year indicating that regional competition now operates on an infrastructural as well as geopolitical level. The United States maintains more than a 20 percent share of Pakistan’s LNG imports which further demonstrates the multi dimensional nature of regional energy diplomacy.

 Türkiye’s involvement must therefore be understood not only economically but also diplomatically and strategically. Energy investments are no longer isolated technical processes but instruments shaped by the dynamics of a multipolar power structure.

 

V. SAVYNOR Assessment: Transition to a New Energy Domain

 Türkiye’s Pakistan offshore initiative represents a structural shift rather than quantitative expansion in energy policy. Türkiye’s role in the energy field has long been defined by consumption transit and regional partnership. With Indus Offshore C this framework expands and Türkiye becomes part of a genuinely multi regional energy vision. This marks not only a geographic expansion but also a new operational scale in state behavior.

 Türkiye’s presence in South Asian deepwater basins transforms offshore activities from a technical subsector into an element of the Indian Ocean’s security architecture. The expertise accumulated in the Black Sea and the Eastern Mediterranean is now applied to a non NATO maritime environment. Energy investments thus evolve into a multi layered field that connects maritime security defense diplomacy logistics and regional risk management. Indus Offshore C emerges as one of the first areas through which Türkiye’s strategic maritime behavior begins to globalize.

 Financially Pakistan provides Türkiye with its first real deepwater environment in which non dollar payment mechanisms can be tested. This creates a new interaction between energy security and financial sovereignty and elevates Türkiye from a traditional energy investor to a multi dimensional energy actor. Because the block links financial structures with the logic of international maritime logistics it holds the capacity to transform Türkiye’s international energy posture.

 Geopolitically Türkiye’s shift from Eurasian energy patterns toward the competitive multi pole environment of the Indian Ocean represents a strategic threshold. This development holds the potential to create a new diplomatic scale within the India China United States triangle and may influence Türkiye’s energy and maritime doctrine for the 2026 to 2035 period.

 SAVYNOR therefore interprets Indus Offshore C as the beginning of a quiet transformation that shifts Türkiye’s energy diplomacy from regional competition into a multi regional maritime based and financially autonomous phase. This shift will reshape Türkiye’s position within the global energy architecture.

---

Türkiye’nin Hint Okyanusu Açılımı: Pakistan Offshore Hamlesi Küresel Enerji Mimarisinde Ne Değiştiriyor?

Türkiye’nin devlet enerji şirketi TPOC’un Pakistan’da üç offshore ve iki onshore sahada resmî olarak arama ve üretim faaliyetine başlaması, yalnızca bir yatırım hamlesi değil; Avrasya enerji koridoru ile Hint Okyanusu’nun yükselen hidrokarbon kuşağını birbirine bağlayan yeni bir stratejik hattın oluşumudur. Bu gelişme, Türkiye’nin dışa dönük enerji diplomasisinde yeni bir dönemin başlangıcına işaret ederken, Güney Asya’daki hidrokarbon potansiyelinin uluslararası aktörler tarafından yeniden değerlendirilmesini de beraberinde getirmektedir.

I. Çok Kutuplu Düzenin Yeni Sahnesi: Indus Offshore C’nin Stratejik Anlamı

 Pakistan’ın Indus Offshore C bloğu uzun zamandır yüksek risk–yüksek potansiyel kategorisinde değerlendirilen bir sahadır. Bölgenin jeolojik özellikleri, geleneksel Orta Doğu sahalarından farklı olarak derin deniz profilinin ön plana çıktığı, 800–1.500 metre su derinlikleri arasında uzanan ve Paleojen–Mezozoik karbonat-kumtaşı yapılarından oluşan rezervuar hedefleriyle dikkat çekmektedir. Uluslararası kurumlar bölgenin toplam uzun vadeli potansiyelini 9–13 trilyon ft³ aralığında değerlendirmekte olup, Indus Offshore C özelinde 2–3 trilyon ft³ mertebesinde keşif potansiyeli öngörülmektedir.

 Türkiye’nin bloğa yüzde 25 payla katılımı, Pakistan’ın yüzde 65 payla operatörlüğü ve OGDCL’nin yüzde 10 payıyla desteklediği ortaklık yapısını tamamlamaktadır. Bu çerçevede yürütülen arama ruhsatı üç yıllık bir dönem için geçerli olup, ticari keşif hâlinde 25 yıla kadar uzanan bir geliştirme sürecine dönüşebilecektir. Türkiye’nin bu bloğa girişinin, Avrasya merkezli enerji yaklaşımından Hint Okyanusu merkezli çoklu jeopolitik angajmana geçiş niteliğini taşıması, sahadaki teknik verilerle birlikte değerlendirildiğinde daha da anlamlı hâle gelmektedir. Derin deniz aramalarında 2019 yılında yapılan deneme sondajlarının jeolojik olarak umut verici bulunmasına rağmen ticari akış tespit edilememiş olması, bölgenin hâlen test edilmemiş bir potansiyel barındırdığını göstermektedir. Bu durum, hem Türkiye hem de Pakistan için enerji diplomasisi ile jeolojik risk yönetiminin kesiştiği yeni bir alan oluşturmaktadır.

II. Deniz Güvenliği Boyutu: Offshore Enerjinin Hibrit Tehditler Çağındaki Konumu

 Kuzey Hint Okyanusu son yıllarda korsanlık vakaları, Yemen kaynaklı insansız sistemlerin hareketliliği, ABD–Çin–Hindistan deniz rekabeti ve LNG taşımacılığı üzerindeki jeopolitik baskılar nedeniyle stratejik önemi artan bir bölge hâline gelmiştir. Bu çerçevede Pakistan açıklarında gerçekleştirilecek offshore çalışmalar yalnızca jeolojik ve ekonomik açıdan değil, deniz güvenliği mimarisinin geleceği açısından da kritik görülmektedir.

 Arama programının ilk aşamasında 2026–2028 yılları arasında iki derin deniz keşif kuyusunun açılması, yaklaşık 1.200 km²’lik 3D sismik alanın yeniden işlenmesi ve yeni survey hazırlıklarının yürütülmesi planlanmaktadır. Bu ölçek, bölgedeki deniz operasyonlarının hem lojistik hem de güvenlik boyutunda yeni bir koordinasyon ihtiyacını ortaya koymaktadır. Türkiye’nin bölgede faaliyet göstermesi; enerji yatırımlarının güvenliği, deniz operasyonlarına ilişkin kurumsal iş birlikleri ve tecrübenin Karadeniz ve Doğu Akdeniz’den Hint Okyanusu’na taşınması gibi alanlarda yeni diplomatik sorumluluk ve fırsatların doğmasına yol açmaktadır. Bu gelişmenin, 2026–2030 döneminde bölgesel güvenlik dosyalarında yeni bir başlık oluşturacağı öngörülmektedir.

III. Finansal Katman: Enerji Yatırımlarında Ortaklık Mekanizmalarının Dönüşümü

 Pakistan’ın yabancı enerji yatırımlarını ülkenin kronik enerji açığını gidermeye yönelik stratejik araç olarak değerlendirmesi, TPOC’un yalnızca sahada değil, finansal ve teknolojik süreçlerde de ortak konumlanmasını gerektirmektedir. Ülkede günlük doğal gaz açığının 1.000–1.200 milyon ft³ seviyesinde olduğu dikkate alındığında, Indus Offshore C sahasında ticari bir keşfin gerçekleşmesi hâlinde yıllık 400–600 milyon ft³ düzeyinde üretim kapasitesine ulaşılması, Pakistan’ın gaz açığının yüzde 35–40’ının karşılanmasına olanak sağlayabilecektir.

 Bu ölçekte bir üretimin yaratacağı ekonomik etki, yıllık 4–5 milyar dolar düzeyinde bir değerle ifade edilmekte olup, Pakistan’ın on yıl içerisinde enerji sektörüne 6–8 milyar dolar yabancı yatırım çekme hedefiyle de uyumludur. Türkiye açısından bu ortaklık modeli; dolar dışı ödeme sistemlerinin geliştirilmesi, yeni finansman araçlarının test edilmesi ve uluslararası enerji portföyünün Güney Asya eksenine genişlemesi gibi çok katmanlı sonuçlar doğurmaktadır. Böylece Türkiye’nin küresel enerji mimarisindeki rolü yalnızca tüketici veya transit ülke olmaktan çıkarak yatırımcı ve politika belirleyici bir profile doğru evrilmektedir.

IV. Bölgesel Dengeler: Hindistan, Çin ve ABD’nin Perspektifinde Türkiye

 Indus Offshore C’nin yeniden uluslararası gündeme taşınması, Güney Asya jeopolitiğinde önemli yansımalar doğurmaktadır. Bölgeden yıllık yaklaşık 3.000 LNG tankerinin geçiş yaptığı dikkate alındığında, bu offshore sahalarında yürütülen her operasyon Hint Okyanusu enerji güvenliği tartışmalarının doğrudan parçası hâline gelmektedir. Çin’in Kuşak-Yol yatırımları çerçevesinde Pakistan’a 62 milyar dolar düzeyinde kaynak aktardığı CPEC hattı, Türkiye’nin bölgedeki varlığını Çin’in enerji güvenliği perspektifi açısından stratejik bir unsur hâline getirmektedir. Hindistan’ın kıyı LNG terminal kapasitesinin 40 milyon ton/yıl seviyesine ulaşmış olması, bölgedeki rekabetin yalnızca jeopolitik değil, altyapısal bir ölçeğe de taşındığını göstermektedir. ABD’nin Pakistan LNG arzı içindeki payının yüzde 20’nin üzerinde bulunması ise enerji diplomasisinin çok boyutlu bir değerlendirme gerektirdiğini ortaya koymaktadır.

 Bu çerçevede Türkiye’nin bölgedeki varlığı, yalnızca ekonomik değil, diplomatik ve güvenlik boyutlarıyla da bölgesel denklemleri etkileyebilecek bir nitelik taşımaktadır. Bu durum, enerji yatırımlarının artık sadece teknik bir süreç değil, çok kutuplu güç dengeleri içinde şekillenen stratejik bir araç olduğunu göstermektedir.

V. SAVYNOR Değerlendirmesi: Yeni Enerji Alanına Geçiş

 Türkiye’nin Pakistan offshore hamlesi, enerji politikasında niceliksel bir genişlemeden ziyade yapısal bir yön değişimi niteliği taşımaktadır. Türkiye’nin enerji alanındaki rolü uzun yıllar tüketim, transit ve bölgesel ortaklık eksenlerinde tanımlanmıştı. Indus Offshore C ile birlikte bu çerçeve genişleyerek Türkiye ilk kez çok bölgesel bir enerji vizyonunun parçası hâline gelmektedir. Bu durum, Türkiye’nin enerji diplomasisini yalnızca coğrafi olarak genişletmekle kalmayıp devlet davranışında yeni bir “operasyonel ölçek” yaratmaktadır.

 Türkiye’nin Güney Asya açık denizlerinde varlık göstermesi, enerji mimarisinin teknik bir alt başlığı olmaktan çıkıp Hint Okyanusu güvenlik mimarisinin bir unsuru hâline gelmektedir. Bu gelişme, Karadeniz ve Doğu Akdeniz’de edinilen operasyonel tecrübenin NATO dışı bir deniz güvenliği kuşağına taşınması anlamına gelir. Böylece enerji yatırımları, savunma diplomasisi, deniz ulaştırması ve bölgesel risk yönetimiyle birlikte değerlendirilmesi gereken çok katmanlı bir yapıya dönüşmektedir. Bu nedenle Indus Offshore C, Türkiye’nin deniz alanlarıyla ilgili stratejik davranış kodlarının küreselleşmeye başladığı ilk sahalardan biri olarak öne çıkmaktadır.

 Finansal açıdan bakıldığında Pakistan hattı, Türkiye’nin dolar-dışı ödeme mekanizmalarını gerçek bir saha uygulaması üzerinden test edebileceği ilk derin deniz çerçevesini sunmaktadır. Bu, enerji arz güvenliği ile finansal egemenlik arasında yeni bir etkileşim alanı yaratmakta; Türkiye’yi geleneksel enerji yatırımcısından çıkarıp çok boyutlu enerji aktörü statüsüne taşımaktadır. Indus Offshore C, enerji üretiminin finansal mimarisi ile uluslararası deniz lojistiğinin kesiştiği bir platform oluşturduğu için, Türkiye’nin uluslararası enerji davranışını dönüştürme kapasitesine sahiptir.

 Jeopolitik düzlemde ise Türkiye’nin Avrasya merkezli enerji sistematiğinden ayrılarak Hint Okyanusu’nun çok kutuplu güç rekabetine dâhil olması, uzun vadeli stratejik yönelimler açısından kritik bir eşiktir. Bu adım, Hindistan–Çin–ABD üçgeninde yeni bir diplomatik ölçek yaratma potansiyeli taşıdığı gibi, Türkiye’nin 2026–2035 döneminde enerji ve deniz politikalarını yeniden ölçeklendirebilecek bir kırılma noktasıdır.

 SAVYNOR olarak Indus Offshore C girişimini, Türkiye’nin enerji diplomasisini bölgesel rekabetlerden çıkarıp çok bölgesel, deniz tabanlı ve finansal egemenliğe dayalı bir faza taşıyan sessiz bir dönüşümün başlangıcı olarak değerlendirmekteyiz. Bu yön değişimi, Türkiye’nin küresel enerji mimarisinde rolünü yeniden tanımlayacaktır.

---

L’ouverture de la Turquie vers l’océan Indien: ce que l’initiative offshore du Pakistan change dans l’architecture énergétique mondiale

 La décision de la société énergétique publique turque TPOC d’engager des activités officielles d’exploration et de production sur trois blocs offshore et deux blocs onshore au Pakistan représente bien plus qu’un investissement. Elle marque l’émergence d’un nouveau corridor stratégique reliant le corridor énergétique eurasiatique au bassin d’hydrocarbures en pleine expansion de l’océan Indien. Ce développement inaugure une nouvelle phase dans la diplomatie énergétique extérieure de la Turquie et conduit les acteurs internationaux à réévaluer le potentiel énergétique de l’Asie du Sud.

 I. La nouvelle scène de l’ordre multipolaire: la signification stratégique du bloc Indus Offshore C

 Le bloc pakistanais Indus Offshore C est depuis longtemps classé parmi les zones à haut risque et à fort potentiel. Ses caractéristiques géologiques se distinguent des bassins traditionnels du Moyen Orient et se définissent par des environnements d’eaux profondes situés entre 800 et 1500 mètres ainsi que par des formations carbonatées et gréseuses datant du Paléogène et du Mésozoïque. Les évaluations internationales estiment le potentiel à long terme de la région entre neuf et treize billions de pieds cubes tandis que la projection spécifique pour Indus Offshore C se situe entre deux et trois billions de pieds cubes.

 La Turquie détient une participation de vingt cinq pour cent dans le bloc tandis que le Pakistan l’opère avec soixante cinq pour cent et OGDCL avec dix pour cent. La licence d’exploration couvre une période initiale de trois ans et peut être prolongée jusqu’à vingt cinq ans en cas de découverte commerciale. L’entrée de la Turquie dans ce bloc traduit une transition d’une approche énergétique centrée sur l’Eurasie vers un engagement géopolitique multirégional axé sur l’océan Indien. Ce changement stratégique est renforcé par les données techniques. Les tentatives en eaux profondes menées en deux mille dix neuf avaient révélé des perspectives géologiques encourageantes sans pour autant enregistrer de flux commercial ce qui confirme que la zone conserve un potentiel encore non testé. Le bloc constitue ainsi un nouveau point de convergence entre diplomatie énergétique et gestion du risque géologique pour la Turquie et le Pakistan.

 II. La dimension sécuritaire: l’énergie offshore à l’ère des menaces maritimes hybrides

 L’océan Indien septentrional a acquis une importance stratégique en raison des actes de piraterie, des mouvements de systèmes non habités provenant du Yémen, de la compétition navale entre les États Unis la Chine et l’Inde et de la pression géopolitique croissante pesant sur les routes de transport du GNL. Les activités offshore menées au large du Pakistan doivent donc être analysées non seulement à travers des critères géologiques et économiques mais également en fonction de leurs implications pour l’architecture sécuritaire maritime future.

 La première phase du programme d’exploration prévue entre deux mille vingt six et deux mille vingt huit comprend le forage de deux puits d’exploration en eaux profondes, le retraitement d’environ mille deux cents kilomètres carrés de données sismiques tridimensionnelles et la préparation de nouvelles campagnes sismiques. Cette ampleur opérationnelle crée de nouveaux besoins de coordination logistique et sécuritaire. La présence de la Turquie dans la région génère de nouvelles responsabilités diplomatiques et de nouvelles opportunités dans des domaines tels que la protection des investissements énergétiques, la coopération en matière d’opérations maritimes et le transfert d’expertise du bassin de la mer Noire et de la Méditerranée orientale vers l’océan Indien. L’initiative devrait devenir un dossier spécifique dans les enjeux sécuritaires régionaux entre deux mille vingt six et deux mille trente.

III. La dimension financière: la transformation des mécanismes de partenariat énergétique

Le Pakistan considère les investissements énergétiques étrangers comme un instrument stratégique destiné à réduire son déficit chronique en gaz naturel. Cela implique que TPOC agisse non seulement comme acteur opérationnel mais aussi comme partenaire financier et technologique. Le déficit quotidien en gaz naturel du pays est estimé entre mille et mille deux cents millions de pieds cubes. En cas de découverte commerciale, le bloc Indus Offshore C pourrait atteindre une production de quatre cents à six cents millions de pieds cubes par jour ce qui permettrait de couvrir entre trente cinq et quarante pour cent du manque actuel.

Une telle production générerait un impact économique annuel estimé entre quatre et cinq milliards de dollars des États Unis et s’inscrit dans l’objectif du Pakistan d’attirer six à huit milliards de dollars d’investissements énergétiques étrangers au cours des dix prochaines années. Pour la Turquie, ce modèle favorise le développement de mécanismes de paiement non indexés sur le dollar, l’expérimentation de nouveaux instruments financiers et l’élargissement de son portefeuille énergétique international vers l’Asie du Sud. Le rôle de la Turquie dans l’architecture énergétique mondiale évolue ainsi d’un profil de consommateur ou de pays de transit vers celui d’investisseur et de participant influençant les orientations politiques.

IV. Les équilibres régionaux: la perception de la Turquie par l’Inde la Chine et les États Unis

 La remise au premier plan du bloc Indus Offshore C comporte d’importantes implications pour la géopolitique sud asiatique. Environ trois mille méthaniers transitent chaque année par l’océan Indien septentrional ce qui place chaque opération offshore au cœur du débat sur la sécurité énergétique. La Chine a investi soixante deux milliards de dollars des États Unis au Pakistan dans le cadre de l’initiative Ceinture et Route rendant la présence turque stratégiquement pertinente pour ses calculs de sécurité énergétique. La capacité indienne d’importation de GNL par terminaux côtiers a atteint quarante millions de tonnes par an ce qui indique que la compétition régionale se joue désormais également sur un plan infrastructurel. Les États Unis conservent plus de vingt pour cent de part dans les importations pakistanaises de GNL ce qui démontre la nature multidimensionnelle de la diplomatie énergétique dans la région.

La présence de la Turquie dans ce contexte doit être interprétée non seulement sur les plans économique et diplomatique mais aussi sur le plan stratégique. Les investissements énergétiques ne constituent plus des processus techniques isolés mais des instruments insérés dans une dynamique multipolaire.

 V. Évaluation de SAVYNOR: une transition vers un nouveau domaine énergétique

 L’initiative offshore de la Turquie au Pakistan représente un changement structurel plutôt qu’une expansion quantitative dans sa politique énergétique. Le rôle de la Turquie dans le domaine énergétique a longtemps été défini par la consommation, le transit et les partenariats régionaux. Avec le bloc Indus Offshore C, ce cadre s’élargit et la Turquie intègre pour la première fois une vision énergétique véritablement multirégionale créant ainsi une nouvelle échelle opérationnelle dans le comportement étatique.

La présence turque dans les bassins en eaux profondes d’Asie du Sud transforme les activités offshore en un élément constitutif de l’architecture sécuritaire de l’océan Indien. L’expertise acquise en mer Noire et en Méditerranée orientale est désormais appliquée à un environnement maritime non aligné sur l’OTAN. Les investissements énergétiques prennent ainsi une dimension multilayer intégrant sécurité maritime, diplomatie de défense, logistique et gestion régionale des risques. Indus Offshore C devient l’un des premiers espaces où les comportements stratégiques maritimes de la Turquie commencent à se mondialiser.

Sur le plan financier, le Pakistan offre à la Turquie un premier cadre réel d’expérimentation de mécanismes de paiement non indexés sur le dollar dans un environnement d’eaux profondes. Cela crée une nouvelle interaction entre sécurité énergétique et souveraineté financière et propulse la Turquie d’un rôle d’investisseur traditionnel vers celui d’acteur énergétique multidimensionnel. Comme le bloc articule structures financières et logistique maritime internationale, il possède la capacité de transformer la posture énergétique internationale de la Turquie.

 Sur le plan géopolitique, le passage d’un schéma énergétique centré sur l’Eurasie à un environnement concurrentiel et multipolaire de l’océan Indien représente un seuil stratégique majeur. Ce développement pourrait générer une nouvelle échelle diplomatique dans le triangle Inde Chine États Unis et influencer la doctrine énergétique et maritime de la Turquie pour la période deux mille vingt six à deux mille trente cinq.

 SAVYNOR considère ainsi que le bloc Indus Offshore C marque le début d’une transformation silencieuse qui fait passer la diplomatie énergétique turque d’une logique de compétition régionale à une phase multirégionale maritime et financièrement autonome. Ce changement redéfinira la place de la Turquie dans l’architecture énergétique mondiale.

---

터키의 인도양 개방: 파키스탄 해상 진출이 글로벌 에너지 구조에 가져오는 변화

터키 국영 에너지 기업 TPOC가 파키스탄에서 세 개의 해상 블록과 두 개의 육상 블록에서 공식적인 탐사와 생산 활동을 시작하기로 한 결정은 단순한 투자 차원을 넘어선다. 이 결정은 유라시아 에너지 회랑과 인도양에서 부상하는 탄화수소 지대를 연결하는 새로운 전략적 축의 형성을 의미한다. 이는 터키의 대외 에너지 외교가 새로운 단계로 진입했음을 보여주며 남아시아의 자원 잠재력을 국제적 차원에서 다시 평가하게 만드는 계기가 되고 있다.

 I. 다극화 질서의 새로운 장: 인더스 오프쇼어 C의 전략적 의미

 파키스탄의 인더스 오프쇼어 C 블록은 오랜 기간 높은 위험성과 높은 잠재력을 동시에 가진 구역으로 평가되어 왔다. 이 지역의 지질 구조는 전통적인 중동 유전과 다르며 수심 800미터에서 1500미터에 이르는 심해 환경과 고생대 및중생대의 탄산염과 사암 지층으로 구성되어 있다. 국제 기관들은 이 지역의 장기적 잠재력을 9조에서 13조 입방피트로 평가하고 있으며 인더스 오프쇼어 C의 경우 2조에서 3조 입방피트의 잠재적 매장량이 존재하는 것으로 추정한다.

 터키는 이 블록의 25퍼센트를 보유하고 있으며 파키스탄은 65퍼센트를 보유한 운영자이고 OGDCL은 10퍼센트를보유하고 있다. 탐사 기간은 3년이며 상업적 발견이 있을 경우 개발 단계는 최대 25년까지 연장될 수 있다. 해당 블록에 대한 터키의 참여는 유라시아 중심의 에너지 접근에서 인도양을 축으로 한 다지역적 외교 구조로 나아가는 변화를보여준다. 이 전략적 변화는 기술적 자료를 통해 더욱 강화된다. 2019년에 이루어진 심해 시추는 지질학적으로 긍정적인 신호를 보였으나 상업적 유량을 확보하지 못했으며 이는 해당 구역이 여전히 시험되지 않은 잠재력을 보유하고있음을 의미한다. 이로써 이 블록은 에너지 외교와 지질학적 위험 관리가 교차하는 새로운 지점으로 자리 잡고 있다.

II. 안보 차원: 혼합형 해양 위협 시대의 해상 에너지

 인도양 북부는 최근 해적 활동, 예멘에서 출처가 확인된 무인 시스템의 이동, 미국 중국 인도 간의 해군 경쟁, 그리고LNG 운송 경로를 둘러싼 지정학적 압력으로 인해 전략적 중요성이 높아지고 있다. 따라서 파키스탄 연안에서 이루어지는 해상 탐사 활동은 지질 및 경제적 요소뿐 아니라 향후 해양 안보 구조에 미칠 영향 측면에서도 평가되어야 한다.

탐사 프로그램의 첫 단계는 2026년에서 2028년 사이에 두 개의 심해 탐사정을 시추하고 약 1200제곱킬로미터 규모의 3차원 탄성파 자료를 재처리하며 새로운 탐사 준비를 진행하는 것이다. 이러한 작업 규모는 해상 물류와 보안 체계에서 새로운 협력 구조를 요구한다. 터키의 존재는 에너지 투자 보호, 해양 작전 협력, 흑해와 동지중해에서 축적한 전문성의 인도양 적용 등 새로운 외교적 책임과 기회를 만들어낸다. 이 개발은 2026년에서 2030년 사이에 지역 안보의제의 핵심 항목으로 부상할 것으로 예상된다.

 III. 금융적 차원: 에너지 투자 파트너십 구조의 변화

 파키스탄은 해외 에너지 투자를 만성적인 천연가스 공급 부족을 해소하기 위한 전략적 수단으로 본다. 이는 TPOC가현장 운영자일 뿐 아니라 금융 및 기술 파트너로서도 역할을 수행해야 함을 의미한다. 파키스탄의 일일 가스 부족량은약 1000에서 1200백만 입방피트로 추정되며 만약 상업적 발견이 이루어진다면 인더스 오프쇼어 C는 하루 400에서600백만 입방피트의 생산 능력에 도달할 수 있다. 이는 파키스탄의 현재 부족분의 35퍼센트에서 40퍼센트를 충당할수 있는 규모이다.

이 정도 규모의 생산은 연간 40억에서 50억 미국 달러의 경제적 효과를 창출할 것으로 추정되며 파키스탄 정부가 향후 10년 동안 60억에서 80억 미국 달러의 해외 에너지 투자를 유치하겠다는 목표와도 일치한다. 터키에게 이 모델은비달러 결제 구조의 개발, 새로운 금융 도구의 시험, 그리고 국제 에너지 포트폴리오의 남아시아 확장이라는 복합적결과를 가져온다. 이로써 터키는 소비국 또는 중개국에서 벗어나 투자자이자 정책 형성에 영향을 미치는 행위자로 변화하고 있다. 

IV. 지역적 역학: 인도 중국 미국의 시각에서 본 터키

 인더스 오프쇼어 C가 국제적 관심 대상으로 다시 떠오르면서 남아시아의 지정학에는 중요한 함의가 생긴다. 매년 약3000척의 LNG 운반선이 인도양 북부를 통과하며 이는 모든 해상 운영이 에너지 안보 논의의 일부로 포함됨을 의미한다. 중국은 일대일로 구상 아래 파키스탄에 620억 미국 달러를 투자했으며 이는 터키의 존재가 중국의 에너지 안보계산에서 전략적 요소로 작용함을 보여준다. 인도는 연간 4000만 톤의 LNG를 수입할 수 있는 연안 터미널 능력을보유하고 있어 경쟁이 지정학적 차원을 넘어 인프라 차원으로까지 확장되었음을 보여준다. 미국은 파키스탄의 LNG 수입에서 20퍼센트 이상을 차지하며 이는 지역 에너지 외교가 다층적임을 다시 증명한다.

 따라서 이 지역에서의 터키의 역할은 경제적 외교적 측면을 넘어 전략적 차원에서 이해되어야 한다. 에너지 투자는 더이상 기술적 절차에 국한되지 않으며 다극화된 권력 구조 속에서 국가 전략의 도구로 기능한다.

 

V. SAVYNOR 평가: 새로운 에너지 영역으로의 전환

 터키의 파키스탄 해상 진출은 에너지 정책의 양적 확대가 아니라 구조적 변화를 의미한다. 터키의 에너지 역할은 오랜기간 소비, 중개, 지역 협력의 틀 속에서 정의되어 왔다. 그러나 인더스 오프쇼어 C를 통해 이 틀은 확장되었으며 터키는 처음으로 다지역적 에너지 구상의 일원이 되었다. 이는 지리적 확장뿐 아니라 국가 행위의 새로운 운영 규모를 만들어낸다.

 터키의 남아시아 심해 진출은 해상 에너지를 기술적 하위 분야에서 인도양 안보 구조의 구성 요소로 변화시킨다. 흑해와 동지중해에서 축적된 전문성이 나토 비포함 해양 환경으로 전이되며 에너지 투자는 해양 안보, 국방 외교, 물류, 지역 위험 관리가 결합된 다층적 영역으로 발전한다. 인더스 오프쇼어 C는 터키의 해양 전략 코드가 세계적으로 확장되기 시작한 첫 사례들 중 하나가 되고 있다.

금융적 관점에서 파키스탄은 터키에게 심해 환경에서의 비달러 결제 구조를 실제로 실험할 수 있는 첫 플랫폼을 제공한다. 이는 에너지 안보와 금융 주권 사이의 새로운 상호 작용을 만들며 터키를 전통적 투자자에서 다차원적 에너지행위자로 이동시킨다. 해당 블록이 금융 구조와 국제 해상 물류를 연결한다는 점에서 이는 터키의 국제 에너지 행동을재정의할 잠재력을 지닌다.

 지정학적 관점에서 터키가 유라시아 중심의 에너지 패턴에서 벗어나 인도양의 경쟁적인 다극 환경으로 진입하는 것은전략적 전환점이다. 이 변화는 인도 중국 미국 삼각 관계 속에서 새로운 외교 규모를 형성할 가능성이 있으며 2026년에서 2035년의 터키 에너지와 해양 전략에도 영향을 미칠 수 있다.

 SAVYNOR는 인더스 오프쇼어 C가 터키의 에너지 외교를 지역 경쟁에서 벗어나 다지역적이고 해양 기반이며 금융적으로 자율적인 단계로 이동시키는 조용한 변화의 시작이라고 평가한다. 이 변화는 글로벌 에너지 구조에서 터키의위치를 재정의하게 될 것이다.

---

Открытие Турции к Индийскому океану: как офшорная инициатива Пакистана изменяет глобальную энергетическую архитектуру

Решение государственной энергетической компании Турции TPOC начать официальные работы по разведке и добыче на трех морских и двух наземных участках в Пакистане представляет собой не просто инвестиционный шаг. Оно знаменует формирование нового стратегического коридора, соединяющего евразийский энергетический маршрут с растущим нефтегазовым бассейном Индийского океана. Это развитие открывает новый этап во внешней энергетической дипломатии Турции и побуждает международных игроков к переоценке энергетического потенциала Южной Азии.

 I. Новая сцена многополярного порядка: стратегическое значение блока Indus Offshore C

Пакистанский блок Indus Offshore C давно рассматривается как зона высокого риска и высокого потенциала. Его геологические характеристики отличаются от традиционных ближневосточных бассейнов и определяются глубоководной средой на глубинах от восьмисот до одной тысячи пятисот метров, а также карбонатными и песчаниковыми формациями палеогенового и мезозойского возраста. Международные оценки предполагают долгосрочный потенциал региона в пределах от девяти до тринадцати триллионов кубических футов, тогда как для блока Indus Offshore C прогноз составляет от двух до трех триллионов кубических футов.

 Турция владеет двадцатью пятью процентами доли в блоке, Пакистан как оператор располагает шестьюдесятью пятью процентами, а OGDCL держит десять процентов. Лицензия на разведку действует три года и может быть продлена до двадцати пяти лет в случае коммерческого открытия. Вступление Турции в этот блок свидетельствует о переходе от евразийского энергетического подхода к многорегиональному геополитическому взаимодействию, ориентированному на Индийский океан. Этот стратегический сдвиг подтверждается техническими данными. Глубоководные буровые работы две тысячи девятнадцатого года показали благоприятные геологические признаки, но не обеспечили коммерческий поток, что указывает на наличие неосвоенного потенциала. Таким образом, блок становится точкой пересечения энергетической дипломатии и геологического риск менеджмента как для Турции, так и для Пакистана.

II. Измерение безопасности: офшорная энергетика в эпоху гибридных морских угроз

Северная часть Индийского океана приобретает стратегическое значение вследствие пиратской активности, перемещения беспилотных систем, происходящих из Йемена, военно морской конкуренции между Соединенными Штатами, Китаем и Индией, а также растущего геополитического давления на маршруты транспортировки СПГ. Поэтому работы на шельфе у берегов Пакистана должны рассматриваться не только с геологической и экономической точки зрения, но и через призму их влияния на будущую архитектуру морской безопасности.

Первый этап разведочной программы, запланированный на период с две тысячи двадцать шестого по две тысячи двадцать восьмой годы, включает бурение двух глубоководных разведочных скважин, повторную обработку примерно одной тысячи двухсот квадратных километров трехмерных сейсмических данных и подготовку новых сейсмических исследований. Такой масштаб требует новой структуры логистической и охранной координации. Присутствие Турции в регионе создает новые дипломатические обязанности и возможности, включая защиту энергетических инвестиций, сотрудничество в морских операциях и перенос накопленного опыта Черного моря и Восточного Средиземноморья в Индийский океан. Ожидается, что эта инициатива станет отдельным пунктом региональной повестки безопасности в период с две тысячи двадцать шестого по две тысячи тридцатый годы.

 III. Финансовый уровень: трансформация механизмов партнерства в энергетических инвестициях

 Пакистан рассматривает иностранные энергетические инвестиции как стратегический инструмент для сокращения хронического дефицита природного газа. Это означает необходимость участия TPOC не только в качестве оператора месторождений, но и в качестве финансового и технологического партнера. Ежедневный дефицит газа в стране оценивается в одну тысячу до одной тысячи двухсот миллионов кубических футов. В случае коммерческого открытия блок Indus Offshore C способен обеспечить добычу на уровне от четырехсот до шестисот миллионов кубических футов в сутки, что покрывало бы тридцать пять до сорока процентов текущего дефицита.

 Такой уровень добычи предполагает ежегодный экономический эффект от четырех до пяти миллиардов долларов Соединенных Штатов и соответствует цели Пакистана привлечь шесть до восьми миллиардов долларов иностранных энергетических инвестиций в течение следующих десяти лет. Для Турции данная модель создает условия для развития недолларовых платежных механизмов, тестирования новых финансовых инструментов и расширения международного энергетического портфеля в направлении Южной Азии. Таким образом, роль Турции в глобальной энергетической системе развивается от потребителя или транзитной территории к инвестору и участнику, влияющему на формирование политики.

 IV. Региональные балансы: взгляд Индии, Китая и Соединенных Штатов на Турцию

 Возвращение блока Indus Offshore C в центр международного внимания имеет значительные последствия для геополитики Южной Азии. Ежегодно около трех тысяч танкеров СПГ проходят через северную часть Индийского океана, что делает любые офшорные операции частью дискуссии о безопасности энергетических поставок. Китай инвестировал шестьдесят два миллиарда долларов Соединенных Штатов в Пакистан в рамках инициативы Пояс и Путь, что делает присутствие Турции важным элементом его энергетических расчетов. Индия располагает мощностями по приему сорока миллионов тонн СПГ в год через береговые терминалы, что показывает переход конкуренции на инфраструктурный уровень. Соединенные Штаты сохраняют долю более двадцати процентов в импорте пакистанского СПГ, что подчеркивает многослойный характер энергетической дипломатии региона.

 Присутствие Турции здесь должно рассматриваться не только в экономическом или дипломатическом контексте, но и в стратегическом. Энергетические инвестиции становятся инструментами, формируемыми логикой многополярного распределения сил, а не просто техническими процессами.

 V. Оценка SAVYNOR: переход к новой энергетической сфере

 Офшорная инициатива Турции в Пакистане представляет собой структурное изменение энергетической политики, а не количественное расширение. Роль Турции в энергетике долгое время определялась потреблением, транзитом и региональным партнерством. С блоком Indus Offshore C эта рамка расширяется, и Турция впервые становится частью подлинно многорегионального энергетического видения. Это означает не только географическое расширение, но и формирование новой операционной масштабирующей модели государственного поведения.

Присутствие Турции в глубоководных бассейнах Южной Азии превращает офшорную деятельность из технической подотрасли в составную часть архитектуры безопасности Индийского океана. Накопленный опыт Черного моря и Восточного Средиземноморья переносится в морскую среду вне структуры НАТО.

Энергетические инвестиции таким образом превращаются в многослойную сферу, объединяющую морскую безопасность, оборонительную дипломатию, логистику и управление региональными рисками. Indus Offshore C становится одной из первых платформ, где морская стратегическая модель Турции начинает глобализироваться.

 В финансовом отношении Пакистан предоставляет Турции первую реальную возможность опробовать недолларовые платежные механизмы в глубоководной среде. Это создает новое взаимодействие между энергетической безопасностью и финансовым суверенитетом и переводит Турцию от традиционного инвестора к многомерному энергетическому актору. Учитывая связь между финансовыми структурами и международной морской логистикой, блок обладает потенциалом трансформировать международную энергетическую позицию Турции.

В геополитическом отношении переход Турции от евразийской энергетической модели к конкурентной многополярной среде Индийского океана представляет собой стратегический порог. Это развитие создает возможность формирования новой дипломатической шкалы в треугольнике Индия Китай Соединенные Штаты и может повлиять на энергетическую и морскую доктрину Турции в период с две тысячи двадцать шестого до две тысячи тридцать пятого годов.

 SAVYNOR рассматривает блок Indus Offshore C как начало тихой трансформации, которая переводит энергетическую дипломатию Турции от логики региональной конкуренции к многорегиональной морской и финансово автономной фазе. Этот сдвиг переопределит место Турции в глобальной энергетической архитектуре.