The Silent Winners of the Hormuz Crisis: Why Russia and China Are Vetoing the Reopening of the Strait

Free transit through the Strait of Hormuz has effectively disappeared. The global energy system has been shaken. Oil prices surged from $71 to $126.

And two countries were not on the stage.

Russia did not fight. China did not intervene. Both vetoed the resolution at the UN Security Council that would have reopened the Strait.

This is not a coincidence. It is a clear indication that both are directly benefiting from this crisis.

 Russia: An Unexpected Tailwind

 In February 2026, Russia’s oil export revenues had fallen to $501 million per day, its budget deficit was widening, and spending cuts of 10 percent were being implemented across all categories.

Then the war began.

Hormuz closed. Brent rose to $112. Russian oil is no longer discounted; at times it is even priced above Brent. India had reduced its purchases from Russia by 20 percent, but in March imports rebounded to 1.8–2.2 million barrels per day.

The math is clear: every $10 increase in oil prices generates approximately $2.8 billion in additional monthly export revenue for Russia. Depending on the duration of the conflict, Russia is expected to generate between $45 and $151 billion in additional budget income from this crisis.

Russian vessels continue to pass through Hormuz without restriction. Moscow publicly confirmed this. Meanwhile, Western sanctions on Russian shipping have been temporarily relaxed by the United States: 30 Russia-linked tankers have been granted delivery permissions until April 11.

In one sentence: Russia has taken a strategic breath from someone else’s war.

 China: More Complex, but More Transformational

China’s gains are not as immediate as Russia’s. But they are potentially far more transformative.

China imports 5.4 million barrels per day through Hormuz, more than twice what it imports from Russia. Thirty percent of Qatar’s LNG exports to China transit through Hormuz. The crisis has impacted China as well.

 But China was not caught off guard by this crisis. It was prepared for it.

 In January and February, it increased oil imports by 16 percent. Strategic reserves reached the equivalent of 104 days of consumption. Russia supplied an additional 300,000 barrels per day to China during this period.

And the most critical move: the 25-year cooperation agreement with Iran. $400 billion worth of oil, below market prices, settled in yuan. Chinese vessels continue to transit Hormuz, with payments conducted through CNY and the CIPS system.

In the first weeks of the crisis alone, 11 million barrels of Iranian oil continued to flow to China.

China’s diplomatic gains are also significant. At a time when US military and economic attention is locked into the Middle East, China is quietly expanding its economic partnerships across the Global South. As Europe slides into recession, Beijing is entering the field with investment, infrastructure, and trade offers.

 The Security Council: Veto and Interest

 A draft resolution introduced by Bahrain was brought before the UN Security Council. The issue: authorizing the use of force to reopen Hormuz.

Russia and China’s position was clear. Both opposed the resolution.

The official justification: the resolution could enable military operations near Iran and risk escalation.

 The calculation behind diplomacy is far more straightforward: if the Strait reopens, oil prices fall. If oil prices fall, Russia loses its momentum. If the Strait reopens, Iran’s leverage over the West declines. If Iran’s leverage declines, China’s regional influence contracts.

Both exercised their veto.

 Asymmetric Gains: Who Loses

 This picture becomes clearer when read in reverse.

Japan imports 95 percent of its crude oil from the Middle East. South Korea, India, Taiwan, and Europe are similarly dependent. These countries are now facing higher prices, tighter supply, and increasing economic pressure every day.

Europe entered this crisis with already low gas storage levels. Unable to secure LNG during the post-winter restocking season, European TTF gas prices doubled.

Thirty-three percent of global fertilizer trade passes through Hormuz. Urea prices increased by 50 percent. This rise feeds directly into agricultural costs and, ultimately, food prices. The most severe impact falls on the poorest countries.

 In this equation, Russia gains because it sells oil at higher prices. China loses less because it was prepared and is closely aligned with Iran. Others pay the cost.

 This is not a supply crisis. It is a distribution crisis.

Potash, Sulfur, and Hidden Gains

 This crisis also produces less visible gains beyond energy.

Fifty percent of global sulfur exports pass through Hormuz. Sulfur is a key input in fertilizer production. Russia accounts for 20 percent of global potash exports, and the Hormuz crisis has opened additional space for Russia in this market. Belarus follows with 14 percent. The United States has temporarily lifted sanctions on Belarusian potash, but this has not significantly altered the market.

Russia is also gaining ground in fertilizer markets.

 Sustainability: China’s Limit

 China is the actor most aware that this situation cannot be sustained indefinitely.

The 5.4 million barrels per day imported through Hormuz cannot be fully replaced by Russia in the long term. If the crisis persists, China’s strategic reserves will be depleted. Every 25 percent increase in oil prices reduces China’s GDP by approximately 0.5 percent. And China’s 2026 fiscal targets leave little room for large-scale domestic subsidies to cushion the impact.

China is not immune to the crisis. But unlike Russia, its primary gain is not financial—it is strategic.

As US attention remains fixed on the Middle East, China is quietly positioning itself in regions where its competitor is weakened.

SAVYNOR Assessment

 The gains of Russia and China in this crisis are not incidental—they are structural.

 This is not a conventional supply shock. It is a new energy order built on selective access and asymmetric gains.

• Russia is experiencing a direct and measurable revenue transfer through rising oil prices. A budget strained by sanctions has been temporarily relieved. As long as Hormuz remains constrained, Russia continues to benefit.

• China is managing short-term energy risks through reserves and privileged channels with Iran. Its primary gain is strategic: as US attention remains locked in the Middle East, China gains an uncontested maneuvering space.

• Both countries vetoed the resolution at the UN Security Council to reopen the Strait. This decision reflects a clear calculation of interest beneath diplomatic justifications.

• Iran’s selective transit system is a functioning arrangement for both. They pass, others wait. As long as this system persists, their gains continue.

• The real cost of the crisis is borne by Japan, South Korea, India, Taiwan, Europe, and the Global South. The gains of Russia and China are directly proportional to the losses of these actors.

• This situation demonstrates that energy geopolitics is being reshaped around geographic blocs and interest-based alignments. Global energy security is no longer a shared objective, but a competitive field of asymmetric advantage.

 The Hormuz crisis is not a side effect of war.

For Russia and China, it is an unexpected dividend from decades of strategic positioning, tested for the first time at scale.

 The real question is this:

When this crisis ends and oil prices fall, how much of Russia’s fiscal relief and China’s diplomatic gains will remain?

Is this merely a temporary crisis windfall, or the beginning of a permanent redistribution of power?

---

 Hürmüz Krizinin Sessiz Kazananları: Rusya ve Çin Neden Boğazın Açılmasını Veto Ediyor?

Hürmüz Boğazı’nda serbest geçiş ortadan kalktı. Küresel enerji sistemi sarsıldı. Petrol 71 dolardan 126 dolara çıktı.

Ve iki ülke sahnede yoktu.

Rusya savaşmadı. Çin müdahil olmadı. İkisi de BM Güvenlik Konseyi’nde boğazı açacak kararı veto etti.

Bu bir tesadüf değil. Bu, her ikisinin de bu krizden doğrudan kazandığının göstergesi.

 Rusya: Beklenmedik Rüzgar

 Şubat 2026’da Rusya’nın petrol ihracat gelirleri günde 501 milyon dolara gerilemiş, bütçe açığı büyümüş, tüm harcama kalemlerinde yüzde 10 kesimlere gidiliyordu.

Sonra savaş başladı.

Hürmüz kapandı. Brent 112 dolara yükseldi. Rusya petrolü artık indirimli değil, zaman zaman Brent’in üzerinde fiyatlanıyor. Hindistan Rusya’dan alımlarını yüzde 20 düşürmüştü, Mart’ta tekrar 1.8-2.2 milyon varil/gün seviyesine çıktı.

Hesaplar net: her 10 dolarlık petrol fiyat artışı Rusya’ya aylık yaklaşık 2.8 milyar dolar ek ihracat geliri sağlıyor. Bu krizden Rusya’nın savaşın süresine göre 45 ila 151 milyar dolar ek bütçe geliri elde etmesi bekleniyor.

Rusya gemileri Hürmüz’den serbestçe geçiyor. Moskova bunu kamuoyu önünde teyit etti. Batının Rusya’ya uyguladığı yaptırımlar ise ABD tarafından geçici olarak gevşetildi: 30 Rusya bağlantılı tankere 11 Nisan’a kadar teslimat izni verildi.

Bir cümleyle: Rusya başkasının savaşından stratejik bir nefes aldı.

 Çin: Daha Karmaşık Ama Daha Uzun Vadeli

 Çin’in kazancı Rusya’nınki kadar anında değil. Ama potansiyel olarak çok daha dönüştürücü.

Çin Hürmüz’den günde 5.4 milyon varil ithal ediyor. Bu, Rusya’dan aldığının iki katından fazla. Katar LNG’sinin yüzde 30’u Hürmüz üzerinden geliyor. Kriz Çin’i de vurdu.

 Ama Çin bu krize yakalanmadı. Bu krize hazırdı.

 Ocak-Şubat’ta petrol ithalatını yüzde 16 artırdı. Strategik rezervleri 104 günlük tüketime yetti. Rusya Çin’e Ocak-Şubat’ta 300.000 varil/gün ekstra ihracat yaptı.

Ve en kritik hamle: İran ile imzalanan 25 yıllık işbirliği anlaşması. 400 milyar dolarlık petrol, piyasa altı fiyatla, yuan üzerinden. Çin gemileri Hürmüz’den geçiyor, ödemeler CNY ve CIPS sistemi üzerinden gerçekleşiyor.

Krizin ilk haftalarında 11 milyon varil İran petrolü Çin’e akmaya devam etti.

Çin’in bu krizden diplomatik kazancı da büyük. ABD’nin askeri ve ekonomik dikkatinin Ortadoğu’ya kilitlendiği bir ortamda Çin sessizce Küresel Güney’de ekonomik ortaklıklarını genişletiyor. Avrupa resesyona girerken Pekin yatırım, altyapı ve ticaret teklifleriyle sahaya çıkıyor.

Güvenlik Konseyi: Veto ve Çıkar

 Bahreyn’in BM Güvenlik Konseyi’ne taşıdığı taslak karar oylamaya açıldı. Konu: Hürmüz’ün açılması için uluslararası güç kullanımının yetkilendirilmesi.

Rusya ve Çin’in tutumu belirliydi. İkisi de karara karşı çıktı.

Resmi gerekçe: Karar İran yakınlarında askeri harekâta zemin hazırlayabilir, tırmanma riski yaratır.

 Diplomasinin arkasındaki hesap çok daha yalın: Boğaz açılırsa petrol fiyatları düşer. Petrol fiyatları düşerse Rusya’nın rüzgarı kesilir. Boğaz açılırsa İran’ın Batı üzerindeki kaldıracı azalır. İran’ın kaldıracı azalırsa Çin’in bölgedeki etki alanı daralır.

İkisi de vetoyu kullandı.

Asimetrik Kazanç: Kim Ne Kaybediyor

 Bu tablo daha net anlaşılmak için tersinden okunmalı.

Japonya ham petrolünün yüzde 95’ini Ortadoğu’dan alıyor. Güney Kore, Hindistan, Tayvan ve Avrupa benzer şekilde bağımlı. Bu ülkeler her geçen gün daha yüksek fiyat, daha kısıtlı arz ve daha büyük ekonomik baskıyla yüzleşiyor.

Avrupa zaten düşük gaz stoklarıyla bu krize girdi. Kış sonrası depolama sezonunda LNG bulamayan Avrupa, TTF gazını iki katına çıktığını gördü.

Küresel gübre ticaretinin yüzde 33’ü Hürmüz’den geçiyor. Üre fiyatları yüzde 50 arttı. Bu fiyat artışı tarım maliyetlerine, oradan gıda fiyatlarına yansıyor. En sert darbe en yoksul ülkelere düşüyor.

 Bu tabloda Rusya kazanıyor çünkü sattığı petrol daha pahalı. Çin daha az kaybediyor çünkü hazırlıklıydı ve İran’a yakın. Diğerleri ise faturayı ödüyor.

 Bu kriz bir arz sorunu değil. Bir dağıtım sorunu.

 Potaş, Kükürt ve Görünmez Kazanımlar

 Bu krizin enerji dışında görünmez kazanımları da var.

Küresel kükürt ihracatının yüzde 50’si Hürmüz’den geçiyor. Kükürt gübre üretiminin temel girdisi. Rusya küresel potaş ihracatının yüzde 20’sini gerçekleştiriyor ve Hürmüz krizi bu pazarda da Rusya’ya yer açtı. Belarus yüzde 14 ile üçüncü. ABD Belarus’a uygulanan yaptırımları potaş için geçici olarak kaldırdı ama bu piyasayı anlamlı ölçüde etkilemiyor.

Gübre pazarında da Rusya öne çıkıyor.

 Sürdürülebilirlik: Çin’in Sınırı

 Bu tablonun sonsuz sürdürülemeyeceğini Çin en iyi bilen taraf.

Hürmüz’den gelen 5.4 milyon varil/günlük ithalat uzun vadede Rusya ile tam olarak karşılanamaz. Kriz uzarsa Çin’in stratejik rezervleri tükenir. Her yüzde 25’lik petrol fiyat artışı Çin’in GSYİH’ini yaklaşık yüzde 0.5 düşürüyor. Ve Çin’in 2026 bütçe açığı hedefi iç piyasayı tüketici sübvansiyonlarıyla koruyacak alan bırakmıyor.

Çin bu krizden zarar görmüyor değil. Ama Rusya’nın aksine, asıl kazancı finansal değil stratejik.

ABD’nin dikkatinin Ortadoğu’ya kilitlendiği bu dönemde Çin, rakibinin zayıfladığı coğrafyalarda sessizce yer alıyor.

SAVYNOR Değerlendirmesi

 Rusya ve Çin’in bu krizden kazancı tesadüfi değil, yapısal.

 Bu kriz, klasik bir arz şoku değil. Seçici erişim ve asimetrik kazanç üzerine kurulu yeni bir enerji düzenidir. 

• Rusya, petrol fiyatı üzerinden doğrudan ve ölçülebilir bir gelir transferi yaşıyor. Sanksiyonlarla sıkıştırılan bütçesi bu krizle soluklandı. Hürmüz kapandıkça Rusya kazanmaya devam ediyor.

• Çin, kısa vadeli enerji riskini büyük ölçüde yönetebilir rezervler ve İran ile özel kanallar üzerinden kontrol altında tutuyor. Asıl kazancı stratejik: ABD’nin dikkatini Ortadoğu’ya kilitleyen bir ortamda rakipsiz manevra alanı elde ediyor.

• Her ikisi de BM Güvenlik Konseyi’nde boğazı açacak kararı veto etti. Bu tercih, diplomatik gerekçelerin ardında açıkça okunan çıkar hesabıdır.

• İran’ın seçici geçiş sistemi bu iki ülke için işleyen bir düzen. Onlar geçiyor, diğerleri bekliyor. Bu sistem kaldıkça kazanımları sürer.

• Krizin asıl faturası Japonya, Güney Kore, Hindistan, Tayvan, Avrupa ve Küresel Güney tarafından ödeniyor. Rusya ve Çin’in kazancı bu ülkelerin kaybıyla doğru orantılı.

• Bu tablo, enerji jeopolitiğinin yeniden coğrafi bloklar ve çıkar ittifakları temelinde şekillendiğini gösteriyor. Küresel enerji güvenliği artık ortak bir çıkar değil; kimin kimin açığından kazandığı bir rekabet alanı.

 Hürmüz krizi bir savaşın yan etkisi değil.

Rusya ve Çin için bu kriz, onlarca yıllık stratejik konumlanmanın ilk büyük testinde beklenmedik bir temettü ödedi.

 Asıl soru şu:

Bu kriz sona erdiğinde ve petrol fiyatları düştüğünde Rusya’nın bütçesi ve Çin’in diplomatik kazanımları ne kadar kalıcı olacak? Bu yalnızca geçici bir kriz geliri mi, yoksa kalıcı bir güç yeniden dağılımının başlangıcı mı?

---

Les Gagnants Silencieux de la Crise d’Hormuz : Pourquoi la Russie et la Chine Opposent Leur Veto à la Réouverture du Détroit

Le transit libre dans le détroit d’Hormuz a effectivement disparu. Le système énergétique mondial a été ébranlé. Le pétrole est passé de 71 à 126 dollars.

Et deux pays n’étaient pas sur la scène.

La Russie n’a pas combattu. La Chine n’est pas intervenue. Toutes deux ont opposé leur veto au Conseil de sécurité des Nations unies à la résolution visant à rouvrir le détroit.

Ce n’est pas un hasard. C’est l’indication claire que ces deux pays tirent un bénéfice direct de cette crise.

Russie : Un Vent Arrière Inattendu

 En février 2026, les revenus d’exportation pétrolière de la Russie étaient tombés à 501 millions de dollars par jour, le déficit budgétaire se creusait et des coupes de 10 % étaient appliquées à toutes les dépenses.

Puis la guerre a commencé.

Hormuz s’est fermé. Le Brent est monté à 112 dollars. Le pétrole russe n’est plus vendu à prix réduit ; il est même parfois échangé au-dessus du Brent. L’Inde avait réduit ses achats de pétrole russe de 20 %, mais en mars, les importations sont revenues à 1,8–2,2 millions de barils par jour.

Les calculs sont clairs : chaque hausse de 10 dollars du prix du pétrole génère environ 2,8 milliards de dollars de revenus mensuels supplémentaires pour la Russie. Selon la durée du conflit, la Russie pourrait tirer entre 45 et 151 milliards de dollars de recettes budgétaires additionnelles de cette crise.

Les navires russes continuent de traverser Hormuz sans restriction. Moscou l’a confirmé publiquement. Dans le même temps, les sanctions occidentales ont été temporairement assouplies par les États-Unis : 30 pétroliers liés à la Russie ont reçu une autorisation de livraison jusqu’au 11 avril.

En une phrase : la Russie a trouvé un répit stratégique dans la guerre des autres.

Chine : Plus Complexe, Mais Plus Transformateur

 Les gains de la Chine ne sont pas aussi immédiats que ceux de la Russie. Mais ils sont potentiellement bien plus transformateurs.

La Chine importe 5,4 millions de barils par jour via Hormuz, soit plus du double de ses importations depuis la Russie. Trente pour cent du GNL qatari transitent par Hormuz. La crise a également touché la Chine.

 Mais la Chine n’a pas été prise au dépourvu par cette crise. Elle y était préparée.

 En janvier et février, elle a augmenté ses importations de pétrole de 16 %. Ses réserves stratégiques couvrent 104 jours de consommation. La Russie a fourni 300 000 barils supplémentaires par jour à la Chine sur cette période.

Et surtout, le mouvement le plus déterminant : l’accord de coopération de 25 ans avec l’Iran. 400 milliards de dollars de pétrole, à prix inférieur au marché, réglés en yuan. Les navires chinois continuent de traverser Hormuz, avec des paiements effectués en CNY via le système CIPS.

Au cours des premières semaines de la crise, 11 millions de barils de pétrole iranien ont continué d’affluer vers la Chine.

Les gains diplomatiques de la Chine sont également significatifs. Alors que l’attention militaire et économique des États-Unis est concentrée sur le Moyen-Orient, la Chine étend discrètement ses partenariats économiques dans le Sud global. Tandis que l’Europe entre en récession, Pékin avance avec des offres d’investissement, d’infrastructures et de commerce.

 Conseil de sécurité : Veto et Intérêt

 Un projet de résolution porté par Bahreïn a été soumis au Conseil de sécurité des Nations unies. L’objectif : autoriser l’usage de la force pour rouvrir Hormuz.

La position de la Russie et de la Chine était claire. Toutes deux s’y sont opposées.

Justification officielle : cette résolution pourrait ouvrir la voie à des opérations militaires à proximité de l’Iran et provoquer une escalade.

 Le calcul derrière la diplomatie est bien plus simple : si le détroit rouvre, les prix du pétrole baissent. Si les prix baissent, la Russie perd son avantage. Si le détroit rouvre, le levier de l’Iran sur l’Occident diminue. Si ce levier diminue, l’influence régionale de la Chine se contracte.

Les deux pays ont utilisé leur veto.

Gains Asymétriques : Qui Perd

 Ce tableau devient plus clair lorsqu’on le lit à l’envers.

Le Japon importe 95 % de son pétrole du Moyen-Orient. La Corée du Sud, l’Inde, Taïwan et l’Europe présentent une dépendance similaire. Ces pays font face à des prix plus élevés, à une offre plus restreinte et à une pression économique croissante.

L’Europe est entrée dans cette crise avec des stocks de gaz déjà faibles. Incapable de sécuriser du GNL pendant la période de reconstitution post-hivernale, elle a vu les prix du gaz TTF doubler.

Trente-trois pour cent du commerce mondial d’engrais transitent par Hormuz. Les prix de l’urée ont augmenté de 50 %. Cette hausse se répercute sur les coûts agricoles, puis sur les prix alimentaires. Les pays les plus pauvres sont les plus touchés.

 Dans cette équation, la Russie gagne car elle vend son pétrole plus cher. La Chine perd moins car elle était préparée et proche de l’Iran. Les autres paient la facture.

 Ce n’est pas une crise d’offre. C’est une crise de distribution.

 Potasse, Soufre et Gains Invisibles

 Cette crise génère également des gains moins visibles en dehors de l’énergie.

Cinquante pour cent des exportations mondiales de soufre transitent par Hormuz. Le soufre est un intrant clé dans la production d’engrais. La Russie représente 20 % des exportations mondiales de potasse, et la crise d’Hormuz lui a ouvert de nouvelles opportunités sur ce marché. La Biélorussie suit avec 14 %. Les États-Unis ont temporairement levé les sanctions sur la potasse biélorusse, mais cela n’a pas significativement modifié le marché.

La Russie renforce également sa position dans le secteur des engrais.

Soutenabilité : La Limite de la Chine

La Chine est l’acteur le plus conscient que cette situation ne peut pas durer indéfiniment.

Les 5,4 millions de barils par jour importés via Hormuz ne peuvent pas être entièrement remplacés par la Russie à long terme. Si la crise se prolonge, les réserves stratégiques de la Chine s’épuiseront. Chaque hausse de 25 % du prix du pétrole réduit le PIB chinois d’environ 0,5 %. Et les objectifs budgétaires de 2026 laissent peu de marge pour soutenir la demande intérieure par des subventions.

La Chine n’est pas épargnée par la crise. Mais contrairement à la Russie, son gain principal est stratégique et non financier.

Alors que l’attention américaine reste concentrée sur le Moyen-Orient, la Chine s’installe discrètement dans les zones où son rival est affaibli.

 Évaluation SAVYNOR

 Les gains de la Russie et de la Chine dans cette crise ne sont pas accidentels, mais structurels.

 Il ne s’agit pas d’un choc d’offre classique. Il s’agit d’un nouvel ordre énergétique fondé sur un accès sélectif et des gains asymétriques.

• La Russie bénéficie d’un transfert direct et mesurable de revenus grâce à la hausse des prix du pétrole. Un budget sous pression a retrouvé un souffle. Tant que Hormuz reste contraint, la Russie continue de gagner.

• La Chine gère les risques énergétiques à court terme grâce à ses réserves et à des canaux privilégiés avec l’Iran. Son principal gain est stratégique : un espace de manœuvre élargi alors que l’attention américaine reste captée ailleurs.

• Les deux pays ont opposé leur veto au Conseil de sécurité. Cette décision reflète un calcul d’intérêt clair derrière les justifications diplomatiques.

• Le système de transit sélectif de l’Iran fonctionne pour eux. Ils passent, les autres attendent. Tant que ce système persiste, leurs gains se maintiennent.

• Le coût réel de la crise est supporté par le Japon, la Corée du Sud, l’Inde, Taïwan, l’Europe et le Sud global. Les gains de la Russie et de la Chine sont proportionnels aux pertes de ces acteurs.

• Cette situation montre que la géopolitique de l’énergie se reconfigure autour de blocs géographiques et d’alliances d’intérêt. La sécurité énergétique mondiale n’est plus un objectif partagé, mais un terrain de compétition.

 La crise d’Hormuz n’est pas un effet secondaire de la guerre.

Pour la Russie et la Chine, elle représente un dividende inattendu après des décennies de positionnement stratégique.

 La vraie question est la suivante :

Lorsque cette crise prendra fin et que les prix du pétrole baisseront, quelle part des gains russes et chinois restera ?

S’agit-il d’un simple revenu de crise temporaire, ou du début d’une redistribution durable du pouvoir ?

---

호르무즈 위기의 조용한 승자들: 러시아와 중국은 왜 해협 재개를 거부하는가

호르무즈 해협에서의 자유로운 통과는 사실상 제한되었다. 글로벌 에너지 시스템이 흔들렸다. 유가는 71달러에서126달러로 상승했다.

그리고 두 국가는 무대에 없었다.

러시아는 전쟁에 참여하지 않았다. 중국도 개입하지 않았다. 그러나 두 나라는 유엔 안전보장이사회에서 해협 재개를위한 결의를 거부했다.

이것은 우연이 아니다. 두 국가가 이 위기에서 직접적인 이익을 얻고 있음을 보여주는 명확한 신호다.

러시아: 예상치 못한 순풍

 2026년 2월, 러시아의 석유 수출 수익은 하루 5억 1백만 달러 수준으로 감소했고, 재정 적자는 확대되었으며, 모든지출 항목에서 약 10%의 삭감이 진행되고 있었다.

그 후 전쟁이 시작되었다.

호르무즈 해협의 흐름은 제한되었다. 브렌트유는 112달러로 상승했다. 러시아산 원유는 더 이상 할인 가격이 아니며, 때로는 브렌트보다 높은 가격에 거래되고 있다. 인도는 러시아산 원유 수입을 20% 줄였지만, 3월에는 다시 하루180만220만 배럴 수준으로 회복했다.

계산은 명확하다. 유가가 10달러 상승할 때마다 러시아는 월 약 28억 달러의 추가 수출 수익을 얻는다. 전쟁 기간에따라 러시아는 이번 위기로부터 450억1,510억 달러의 추가 재정 수입을 확보할 것으로 예상된다.

러시아 선박들은 호르무즈를 계속 통과하고 있다. 모스크바는 이를 공개적으로 확인했다. 동시에 서방의 제재는 미국에 의해 일시적으로 완화되었다. 러시아 관련 유조선 30척에 대해 4월 11일까지 운송이 허용되었다.

한 문장으로 요약하면: 러시아는 타인의 전쟁 속에서 전략적 숨을 확보했다.

 중국: 더 복잡하지만 구조를 바꾸는 변화

 중국의 이익은 러시아만큼 즉각적이지 않다. 그러나 훨씬 더 구조를 바꾸는 성격을 가진다.

중국은 하루 540만 배럴을 호르무즈를 통해 수입한다. 이는 러시아로부터의 수입량의 두 배 이상이다. 카타르 LNG의 30%가 호르무즈를 통과한다. 이번 위기는 중국에도 영향을 미쳤다.

그러나 중국은 이 위기에 대비되어 있었다.

 1월과 2월 동안 중국은 원유 수입을 16% 늘렸다. 전략 비축량은 104일 분 소비를 충당할 수준이었다. 같은 기간 러시아는 하루 30만 배럴의 추가 물량을 중국에 공급했다.

그리고 가장 중요한 움직임: 이란과 체결된 25년 협력 협정. 4,000억 달러 규모의 원유를 시장 가격보다 낮은 수준으로, 위안화로 결제한다. 중국 선박들은 호르무즈를 계속 통과하고 있으며, 결제는 CNY 및 CIPS 시스템을 통해 이루어진다.

위기 초기 몇 주 동안에도 1,100만 배럴의 이란산 원유가 중국으로 계속 유입되었다.

외교적 이익도 크다. 미국의 군사 및 경제적 관심이 중동에 집중된 상황에서, 중국은 글로벌 사우스에서 경제적 파트너십을 조용히 확대하고 있다. 유럽이 경기 침체에 들어가는 동안, 중국은 투자, 인프라, 무역 제안을 통해 영향력을넓히고 있다.

 안전보장이사회: 거부권과 이해관계

 바레인이 제출한 결의안이 유엔 안전보장이사회에 상정되었다. 주제는 호르무즈 해협 재개를 위한 군사력 사용 승인이다.

러시아와 중국의 입장은 명확했다. 두 나라 모두 반대했다.

공식적인 이유는 이 결의안이 이란 인근에서 군사 행동을 촉발하고 긴장을 고조시킬 수 있다는 것이다.

 그러나 외교 뒤의 계산은 훨씬 단순하다. 해협이 재개되면 유가는 하락한다. 유가가 하락하면 러시아의 이익은 줄어든다. 해협이 재개되면 이란의 서방에 대한 레버리지는 감소한다. 이란의 레버리지가 약해지면 중국의 지역 영향력도 축소된다.

두 나라는 거부권을 행사했다.

 비대칭적 이익: 누가 손해를 보는가

 이 상황은 반대로 보면 더 명확해진다.

일본은 원유의 95%를 중동에서 수입한다. 한국, 인도, 대만, 유럽도 비슷한 구조다. 이들은 점점 더 높은 가격, 더 제한된 공급, 더 큰 경제적 압박에 직면하고 있다.

유럽은 이미 낮은 가스 재고 상태에서 이 위기를 맞았다. 겨울 이후 재고 보충 시즌 동안 LNG 확보에 실패하며, TTF 가스 가격은 두 배로 상승했다.

글로벌 비료 무역의 33%가 호르무즈를 통과한다. 요소 가격은 50% 상승했다. 이는 농업 비용과 식량 가격으로 이어진다. 가장 큰 타격은 가장 취약한 국가들에 돌아간다.

 이 구조에서 러시아는 더 높은 가격에 원유를 판매하며 이익을 얻는다. 중국은 준비되어 있었고 이란과 연결되어 있어상대적으로 덜 손해를 본다. 나머지는 비용을 지불한다.

 이것은 공급 위기가 아니다.

분배 위기다.

포타시, 황, 그리고 보이지 않는 이익

 이 위기는 에너지 외 영역에서도 보이지 않는 이익을 만들어낸다.

전 세계 황 수출의 50%가 호르무즈를 통과한다. 황은 비료 생산의 핵심 원료다. 러시아는 글로벌 포타시 수출의20%를 차지하며, 이번 위기로 시장에서 입지를 확대했다. 벨라루스는 14%로 뒤를 잇는다. 미국은 벨라루스산 포타시에 대한 제재를 일시적으로 완화했지만, 시장 구조를 바꾸기에는 부족하다.

비료 시장에서도 러시아의 영향력은 확대되고 있다.

 지속 가능성: 중국의 한계

 이 상황이 무한히 지속될 수 없다는 점을 가장 잘 아는 쪽은 중국이다.

하루 540만 배럴에 달하는 호르무즈 의존 수입은 장기적으로 러시아로 완전히 대체할 수 없다. 위기가 길어지면 중국의 전략 비축량은 소진될 것이다. 유가가 25% 상승할 때마다 중국 GDP는 약 0.5% 감소한다. 또한 2026년 재정목표는 대규모 보조금을 통한 내수 방어 여력을 제한한다.

중국도 이 위기에서 완전히 자유로운 것은 아니다. 그러나 러시아와 달리, 중국의 주요 이익은 재정이 아니라 전략이다.

미국의 관심이 중동에 묶여 있는 동안, 중국은 경쟁자가 약화된 지역에서 조용히 입지를 확대하고 있다.

SAVYNOR 평가

 러시아와 중국의 이익은 우연이 아니라 구조적이다.

 이 위기는 전통적인 공급 충격이 아니다. 선택적 접근과 비대칭적 이익에 기반한 새로운 에너지 질서다. 

• 러시아는 유가 상승을 통해 직접적이고 측정 가능한 수익 이전을 경험하고 있다. 제재로 압박받던 재정은 이번 위기로 숨통이 트였다. 호르무즈가 제약될수록 러시아의 이익은 지속된다.

• 중국은 전략 비축과 이란과의 특수 채널을 통해 단기적 리스크를 관리하고 있다. 핵심 이익은 전략적이다. 미국의 관심이 중동에 묶인 동안, 중국은 독점적인 기동 공간을 확보하고 있다.

• 두 나라는 유엔 안전보장이사회에서 거부권을 행사했다. 이는 외교적 명분 뒤에 명확한 이해관계 계산이 있음을 보여준다.

• 이란의 선택적 통과 시스템은 이들에게 작동하는 구조다. 그들은 통과하고, 다른 이들은 기다린다. 이 시스템이 유지되는 한, 이들의 이익도 지속된다.

• 이 위기의 비용은 일본, 한국, 인도, 대만, 유럽, 그리고 글로벌 사우스가 부담하고 있다. 러시아와 중국의 이익은 이들의 손실과 정비례한다.

• 이는 에너지 지정학이 이제 지역 블록과 이해관계 중심으로 재편되고 있음을 보여준다. 글로벌 에너지 안보는 더 이상 공동의 목표가 아니라 경쟁의 장이 되었다.

 호르무즈 위기는 전쟁의 부산물이 아니다.

러시아와 중국에게 이 위기는 수십 년간의 전략적 축적이 처음으로 시험된 결과로 나타난 예상치 못한 배당이다.

진짜 질문은 이것이다:

이 위기가 끝나고 유가가 하락했을 때, 러시아의 재정적 이익과 중국의 외교적 성과는 얼마나 남을 것인가?

이것은 단순한 일시적 위기 수익인가, 아니면 권력 재분배의 시작인가?

---

Тихие победители кризиса в Ормузском проливе: почему Россия и Китай накладывают вето на его открытие

 Свободный транзит через Ормузский пролив фактически прекратился. Глобальная энергетическая система была потрясена. Цена нефти выросла с 71 до 126 долларов.

И две страны не были на сцене.

Россия не воевала. Китай не вмешивался. Однако обе страны наложили вето в Совете Безопасности ООН на резолюцию о повторном открытии пролива.

Это не случайность. Это чёткий сигнал того, что обе страны получают прямую выгоду от этого кризиса.

 Россия: неожиданный попутный ветер

 В феврале 2026 года доходы России от экспорта нефти снизились до 501 миллиона долларов в день, бюджетный дефицит рос, и во всех статьях расходов были введены сокращения примерно на 10 процентов.

Затем началась война.

Свободный поток через Ормуз был ограничен. Цена Brent поднялась до 112 долларов. Российская нефть больше не продаётся со скидкой — временами она даже торгуется выше Brent. Индия сократила закупки российской нефти на 20 процентов, но в марте импорт вновь вырос до 1,8–2,2 миллиона баррелей в сутки.

Расчёты очевидны: каждое увеличение цены нефти на 10 долларов приносит России около 2,8 миллиарда долларов дополнительной ежемесячной экспортной выручки. В зависимости от продолжительности конфликта Россия может получить от 45 до 151 миллиарда долларов дополнительного бюджетного дохода.

Российские суда продолжают проходить через Ормуз. Москва публично это подтвердила. В то же время западные санкции были временно смягчены Соединёнными Штатами: 30 танкерам, связанным с Россией, разрешены поставки до 11 апреля.

Одним предложением: Россия получила стратегическую передышку за счёт чужой войны.

 Китай: сложнее, но более структурно значимо

 Выгоды Китая не столь мгновенны, как у России. Но они потенциально гораздо более трансформационны.

Китай импортирует 5,4 миллиона баррелей в сутки через Ормуз, что более чем вдвое превышает его импорт из России. 30 процентов катарского СПГ проходит через Ормуз. Кризис затронул и Китай.

 Но Китай был к этому кризису подготовлен.

 В январе и феврале Китай увеличил импорт нефти на 16 процентов. Стратегические запасы достигли уровня, покрывающего 104 дня потребления. Россия поставила дополнительно 300 000 баррелей в сутки в этот период.

И ключевой шаг: 25-летнее соглашение с Ираном. Нефть на сумму 400 миллиардов долларов поставляется по ценам ниже рынка, с расчётами в юанях. Китайские суда продолжают проходить через Ормуз, а платежи осуществляются через CNY и систему CIPS.

В первые недели кризиса 11 миллионов баррелей иранской нефти продолжали поступать в Китай.

Дипломатические выгоды Китая также значительны. Пока внимание США сосредоточено на Ближнем Востоке, Китай незаметно расширяет экономическое присутствие в странах Глобального Юга. В то время как Европа входит в рецессию, Пекин усиливает своё влияние через инвестиции, инфраструктуру и торговые предложения.

Совет Безопасности: вето и интерес

 Проект резолюции, внесённый Бахрейном, был вынесен на голосование в Совете Безопасности ООН. Вопрос: разрешение на применение силы для открытия Ормузского пролива.

Позиция России и Китая была ясной. Обе страны выступили против.

Официальное обоснование: решение может создать условия для военных операций вблизи Ирана и спровоцировать эскалацию.

 Но расчёт, стоящий за дипломатией, гораздо проще: если пролив откроется, цены на нефть снизятся. Если цены снизятся, Россия потеряет своё преимущество. Если пролив откроется, снизится влияние Ирана на Запад. Если влияние Ирана ослабнет, сократится и региональное влияние Китая.

Обе страны использовали своё право вето.

 Асимметричные выгоды: кто проигрывает

 Картина становится яснее, если рассматривать её с обратной стороны.

Япония импортирует 95 процентов нефти с Ближнего Востока. Южная Корея, Индия, Тайвань и Европа имеют аналогичную зависимость. Эти страны сталкиваются с ростом цен, ограниченным предложением и усиливающимся экономическим давлением.

Европа вошла в кризис с уже низкими запасами газа. Не сумев обеспечить поставки СПГ в период пополнения запасов после зимы, она столкнулась с удвоением цен на газ TTF.

33 процента мировой торговли удобрениями проходит через Ормуз. Цены на карбамид выросли на 50 процентов. Это отражается на сельском хозяйстве и, в конечном итоге, на ценах на продовольствие. Наиболее уязвимые страны несут наибольший удар.

 В этой системе Россия выигрывает, продавая нефть по более высоким ценам. Китай теряет меньше, поскольку был подготовлен и связан с Ираном. Остальные платят цену.

 Это не кризис предложения.

Это кризис распределения.

 Калий, сера и скрытые выгоды

 Кризис создаёт и менее заметные выгоды вне энергетики.

50 процентов мирового экспорта серы проходит через Ормуз. Сера является ключевым компонентом в производстве удобрений. Россия контролирует 20 процентов мирового экспорта калия, и кризис Ормуза расширил её возможности на этом рынке. Беларусь занимает третье место с 14 процентами. США временно ослабили санкции на белорусский калий, но это не оказало существенного влияния на рынок.

Россия также усиливает свои позиции на рынке удобрений.

Устойчивость: предел Китая

 Китай лучше всех понимает, что такая ситуация не может продолжаться бесконечно.

Импорт в объёме 5,4 миллиона баррелей в сутки через Ормуз не может быть полностью заменён российскими поставками в долгосрочной перспективе. Если кризис затянется, стратегические резервы Китая истощатся. Каждое увеличение цен на нефть на 25 процентов снижает ВВП Китая примерно на 0,5 процента. Бюджетные цели на 2026 год ограничивают возможности поддержки внутреннего спроса за счёт субсидий.

Китай также несёт издержки. Но в отличие от России, его основной выигрыш — стратегический, а не финансовый.

Пока внимание США сосредоточено на Ближнем Востоке, Китай незаметно укрепляет позиции в регионах, где его соперник ослаблен.

Оценка SAVYNOR

 Выгоды России и Китая в этом кризисе не случайны, а структурны.

 Это не классический шок предложения. Это новая энергетическая система, основанная на выборочном доступе и асимметричных выгодах.

• Россия получает прямой и измеримый прирост доходов за счёт роста цен на нефть. Бюджет, находившийся под давлением санкций, получил временное облегчение. Пока Ормуз остаётся ограниченным, Россия продолжает выигрывать.

• Китай управляет краткосрочными рисками за счёт резервов и специальных каналов с Ираном. Его основной выигрыш — стратегический: пока внимание США сосредоточено на Ближнем Востоке, Китай получает пространство для манёвра.

• Обе страны наложили вето в Совете Безопасности ООН. Это решение отражает чёткий расчёт интересов за дипломатическими формулировками.

• Система выборочного транзита, созданная Ираном, работает в их пользу. Они проходят, остальные ждут. Пока эта система сохраняется, сохраняются и их выгоды.

• Основная цена кризиса ложится на Японию, Южную Корею, Индию, Тайвань, Европу и Глобальный Юг. Выгоды России и Китая прямо пропорциональны их потерям.

• Это показывает, что энергетическая геополитика перестраивается вокруг региональных блоков и союзов интересов. Глобальная энергетическая безопасность больше не является общим благом, а становится полем конкуренции.

 Кризис Ормуза — не побочный эффект войны.

Для России и Китая это неожиданный дивиденд от многолетнего стратегического позиционирования.

 Главный вопрос следующий:

Когда кризис завершится и цены на нефть снизятся, насколько устойчивыми окажутся бюджетные выгоды России и дипломатические достижения Китая?

Это временный кризисный доход или начало долгосрочного перераспределения силы?