The Silent Battle for Critical Minerals: Where the Real Power Struggle of the Energy Transition Takes Place

In the past few weeks, three events that appear unrelated at first glance drew global attention:

•  The United States announced a new security fund for critical minerals. 

•  China introduced new environmental quotas for rare earth exports. 

•  Countries in the Horn of Africa placed their mining sectors under national security protection.

 Individually, each of these developments seems ordinary.

Together, they point to a single question:

 “Who will hold control in the clean energy transition?”

 Today’s energy battles no longer take place in oil fields.

They unfold in laboratories, processing plants and separation facilities where materials such as neodymium, graphite, lithium and cobalt are transformed.

1. The real competition is not about who extracts the mineral but who processes it

 There is a persistent global misconception:

“If critical minerals are in Africa and Australia, then power lies there.”

 This is incorrect.

 Real power sits in processing capacity.

 China processes around seventy percent of the world’s rare earth elements. 

Ninety percent of the world’s graphite supply comes from Chinese refining plants. 

Much of the global lithium processing capacity is concentrated in Asia.

 Regardless of where the ore is mined, it must pass through China’s processing ecosystem before entering the energy technology chain.

 For this reason the United States, the European Union, Japan and South Korea now repeat the same statement:

 “Our strategic dependency lies not in petroleum but in mineral processing.”

 This shift is a wake up call for diplomats and analysts alike because it signals that the game has already changed.

2. What is being reshaped is not supply chains but energy sovereignty

Nations are no longer searching for mining concessions.

They are searching for processing facilities, separation technologies, battery material circuits and magnet manufacturing capabilities.

 Because of the following realities:

 A country with wind turbines but no magnet industry remains dependent.

A country with an electric vehicle program but no battery supply remains dependent.

A country that manufactures solar panels but imports polysilicon remains dependent.

 Energy sovereignty is now defined by a single question:

 “Is the fate of the mineral determined within our borders?”

 This creates a landscape entirely different from the petroleum era. It is quieter, more technical and significantly more complex.

 3. Africa has become the new global coordinate plane

 In the past two years several African nations have taken decisive steps:

 Nigeria, Namibia and Tanzania designated critical minerals as strategic national assets.

Mali and the Democratic Republic of the Congo introduced rules that require minerals to be extracted, processed and retained domestically.

Rwanda signed agreements with Gulf investors to build lithium and tantalum processing plants.

 These steps are intended to break the pattern of “Western extraction and Chinese processing.”

 Yet the structural reality remains:

 Capital is concentrated in China and the Gulf.

Technology leadership is centered in South Korea and Japan.

Political leverage is concentrated in the United States and the European Union.

 Africa is rising but the centers of control remain aligned along familiar axes.

 4. The technology race is being won in mineral processing techniques

 This is a part of the story analysts appreciate deeply and ordinary readers often find surprising:

 “Next generation magnets”

“High purity lithium”

“Low carbon nickel sulfate”

 These are no longer purely industrial terms. They are matters of national security.

 Because of the following:

 A wind turbine cannot rotate without advanced magnets.

An electric vehicle battery cannot be manufactured without nickel sulfate.

An expanded power grid cannot operate without high purity copper.

 This is why countries treat technological capability as a core source of power.

 In short:

 The future of critical minerals is being defined in separation plants rather than mining pits.

 

5. Diplomacy reveals a quiet yet highly competitive global contest

 From a diplomatic perspective the landscape is clear:

 China conducts mineral diplomacy with a winner takes all approach.

The United States is attempting to build a technology based geopolitical bloc following its CHIPS style strategy for minerals.

The European Union is seeking strategic partnerships across Africa and Latin America in order to secure supply stability.

Gulf sovereign funds are rapidly expanding their presence across Africa and Asia.

 The tone of this competition is not loud because all parties are working to maintain a degree of consensus.

 However the quiet atmosphere creates an illusion of stability.

This is a intense rivalry conducted through soft power, investment tools and technology alignment.

6. What do these developments reveal?

 Energy transition equals mineral geopolitics.

Unlike the petroleum era:

Resources are more geographically dispersed.

Processing capacity is more centralized.

Technological intensity is higher.

Diplomatic negotiations are quieter and more layered.

 The message is clear:

 The future of global energy security will be determined by who controls the value chain of critical minerals.

 And this contest is only beginning.

---

Kritik Minerallerde Sessiz Savaş: Enerji Geçişinin Asıl Güç Mücadelesi Nerede Yaşanıyor?

Son birkaç haftadır dünya sahnesinde birbirinden kopuk görünen üç olay yaşandı:

• ABD, kritik mineraller için yeni bir tedarik güvenliği fonu kuracağını açıkladı.

• Çin, nadir toprak elementleri ihracatında yeni çevresel kotalar getirdi.

• Afrika Boynuzu ülkeleri, maden yatırımlarını “ulusal güvenlik” kapsamına aldı.

 Üçü de kendi bağlamında normal görünüyor.

Ama hepsi tek bir soruya çıkıyor:

 “Temiz enerjiye geçişte kontrol kimin elinde olacak?”

 Bugünün enerji savaşları artık petrol sahalarında değil; neodimyum, grafit, lityum, kobalt gibi minerallerin işlendiği laboratuvarlarda, rafinerilerde ve cevher zenginleştirme tesislerinde yaşanıyor.

 

1. Asıl rekabet: Kaynağı kim çıkardığı değil, kim işlediği

 Dünyanın büyük kısmı hâlâ şu yanılgıda:

“Kritik mineraller Afrika’da, Avustralya’da… o zaman güç onlarda.”

 Hayır.

 Gerçek güç işleme kapasitesinde.

Dünya nadir toprak elementlerinin %70’i Çin’de işleniyor.

Grafitin %90’ı Çin rafinerilerinden çıkıyor.

Lityum işleme kapasitesinin büyük kısmı yine Asya merkezli.

 Yani maden nerede çıkarsa çıksın, dönüşüp enerji teknolojisine dahil olması için Çin’in sofrasından geçiyor.

 İşte bu nedenle ABD, AB, Japonya, Güney Kore aynı cümleyi kuruyor:

 “Jeopolitik bağımlılığımız petrol değil, mineral süreçleridir.”

 Bu cümle enerji analistini de diplomatını da uyandırıyor çünkü oyun çoktan değişti.

2. Tedarik zincirleri değil, “enerji egemenliği” yeniden yazılıyor

Bugün ülkeler maden sahası aramıyor;

işleme tesisi, ayırma teknolojisi, pil üretim zinciri, magnet sanayisi arıyor.

 Çünkü:

Bir ülkenin rüzgâr türbini varsa ama magnet üretimi yoksa, bağımlıdır.

Elektrikli araç projesi varsa ama batarya tedariki dışarıdaysa, bağımlıdır.

PV panel üretiyorsa ama polisilikon dışarıdan geliyorsa, yine bağımlıdır.

 Enerji egemenliği artık şu soruyla ölçülüyor:

 “Minenin kaderi sınırlarımız içinde mi belirleniyor?”

 Bu, petrol çağından tamamen farklı bir denklem.

Ve daha sessiz, daha teknik, daha karmaşık bir güç mücadelesi. 

3. Afrika: Yeni küresel koordinat düzlemi

 Son iki yıldır Afrika ülkelerinin yaptığı hamleler önemli:

Nijerya, Namibya ve Tanzanya kritik mineralleri “ulusal stratejik varlık” ilan etti.

Mali ve Kongo “çıkar, işle ve ülkede kal” kuralını getirdi.

Ruanda, lityum ve tantalum işleme tesisleri için Körfez sermayesiyle anlaşmalar yaptı.

 Bu adımlar “Batı’nın ham madde, Çin’in işleme modeli”ni kırmak için.

 Ama gerçekçi olmak gerekirse:

Sermaye hala Çin ve Körfez’de,

Teknoloji Kore ve Japonya’da,

Politik güç ABD ve AB’de.

 Dolayısıyla Afrika’nın yükselişi bir denge kurmaya çalışsa da, kontrolün merkezleri hâlâ aynı eksende.

4. Teknoloji yarışı: Oyun işleme tekniklerinde kazanılıyor

 Bu kısmı analistler sever ama normal okur da şaşırır:

 “Yeni nesil magnet”

“Yüksek saflıkta lityum”

“Düşük karbonlu nikel sülfat”

 Bunlar artık ulusal güvenlik konusu.

 Çünkü:

Bir rüzgâr türbini, magnet olmadan dönmez.

Bir elektrikli araç, nikel sülfatsız batarya üretemez.

Bir şebeke, yüksek saflıkta bakır olmadan genişleyemez.

 Bu yüzden ülkeler, “teknoloji sahipliği = güç” formülünü mineral zincirinde uyguluyor.

 Kısacası:

 Kritik minerallerin geleceği, maden sahasında değil; kimyasal ayırma tesislerinde belirleniyor.

 5. Diplomasi: Sahada sessiz ama masada sert bir rekabet var

 Diplomat gözüyle bakıldığında tablo net:

Çin, mineral diplomasisini “kazanan oynar” modeliyle yönetiyor.

ABD, CHIPS sonrası “Minerals Act” ile bir teknoloji-jeopolitik blok kuruyor.

AB, tedarik güvenliği için Afrika ve Latin Amerika’da “stratejik ortaklıklar” arıyor.

Körfez fonları, Afrika ve Asya’da hızlı şekilde sahaya iniyor.

 Bu yarışın tonu yüksek değil,

çünkü taraflar çıkar konsensüsü yaratmaya çalışıyor.

 Ancak sessiz görünmesi sanal bir barış yanılsaması:

Bu, “yumuşak güçle yürütülen sert rekabet”.

6. Peki tüm bu gelişmeler neye işaret ediyor?

Enerji geçişi = Minerallerin jeopolitiği.

 Petrolden farklı olarak:

Kaynaklar daha dağınık,

İşleme kapasitesi daha merkezileşmiş,

Teknoloji yoğunluğu daha yüksek,

Jeopolitik pazarlıklar daha sessiz ilerliyor.

 Bu tablo bize şunu söylüyor:

 Geleceğin enerji güvenliği, kritik minerallerin değer zincirine kimin hükmettiğiyle belirlenecek.

 Ve bu mücadele daha yeni başlıyor.

---

La bataille silencieuse des minéraux critiques. Le véritable rapport de force de la transition énergétique

Au cours des dernières semaines, trois événements apparemment indépendants ont retenu l’attention internationale:

• Les États Unis ont annoncé la création d’un nouveau fonds de sécurité pour les minéraux critiques.

• La Chine a introduit de nouveaux quotas environnementaux pour les exportations de terres rares.

• Les pays de la Corne de l’Afrique ont placé leurs secteurs miniers sous la protection de la sécurité nationale.

 Pris séparément, chacun de ces développements paraît ordinaire.

Pris ensemble, ils soulèvent une question unique:

 “Qui détiendra le contrôle dans la transition énergétique propre”

 Les batailles énergétiques d’aujourd’hui ne se jouent plus dans les champs pétroliers.

Elles se déroulent dans les laboratoires, les installations de traitement et les usines de séparation où des matériaux tels que le néodyme, le graphite, le lithium et le cobalt prennent leur forme stratégique.

1. La véritable compétition ne concerne pas l’extraction mais la transformation

 Une idée fausse persiste dans l’opinion mondiale:

“Si les minéraux critiques se trouvent en Afrique et en Australie, alors le pouvoir s’y trouve aussi.”

 C’est inexact.

 Le véritable pouvoir réside dans la capacité de transformation.

 La Chine traite environ soixante dix pour cent des terres rares mondiales.

Quatre vingt dix pour cent du graphite mondial provient de ses installations de raffinage.

Une grande partie de la capacité mondiale de traitement du lithium est concentrée en Asie.

 Peu importe où le minerai est extrait, il doit passer par l’écosystème de transformation chinois avant d’entrer dans la chaîne technologique énergétique.

 C’est pourquoi les États Unis, l’Union européenne, le Japon et la Corée du Sud répètent désormais la même phrase:

“Notre dépendance stratégique ne réside pas dans le pétrole mais dans la transformation des minéraux.”

 Cette évolution constitue un signal d’alarme pour les diplomates comme pour les analystes car elle montre que le jeu a déjà changé.

 2. Ce qui se redéfinit aujourd’hui n’est pas la chaîne d’approvisionnement mais la souveraineté énergétique

 Les États ne cherchent plus des concessions minières.

Ils recherchent des installations de traitement, des technologies de séparation, des chaînes de matériaux pour batteries et des capacités de production d’aimants.

 Car les réalités suivantes s’imposent:

 Un pays possédant des éoliennes sans industrie d’aimants reste dépendant.

Un pays développant un programme de véhicules électriques sans chaîne de batteries reste dépendant.

Un pays fabriquant des panneaux solaires tout en important son polysilicium reste dépendant.

 La souveraineté énergétique se définit désormais par une seule question:

“Le destin du minerai est il déterminé à l’intérieur de nos frontières”

 Ce paysage diffère profondément de l’ère pétrolière.

Il est plus discret, plus technique et bien plus complexe.

3. L’Afrique est devenue le nouveau plan de coordonnées géostratégiques

 Au cours des deux dernières années plusieurs nations africaines ont pris des mesures décisives:

 Le Nigeria, la Namibie et la Tanzanie ont désigné les minéraux critiques comme actifs stratégiques nationaux.

Le Mali et la République démocratique du Congo ont imposé l’extraction, la transformation et la rétention des minéraux à l’intérieur du pays.

Le Rwanda a conclu des accords avec des investisseurs du Golfe pour créer des usines de traitement du lithium et du tantale.

 Ces mesures visent à rompre le modèle de “l’extraction occidentale suivie de la transformation chinoise.”

 Cependant la réalité structurelle demeure:

 Le capital est concentré en Chine et dans le Golfe.

Le leadership technologique est dominé par la Corée du Sud et le Japon.

Le levier politique se concentre aux États Unis et dans l’Union européenne.

 L’Afrique s’affirme mais les centres de contrôle restent situés sur les axes traditionnels.

4. La course technologique se gagne dans les techniques de transformation

 Cette dimension est particulièrement claire pour les analystes et souvent étonnante pour les lecteurs ordinaires:

 “Les aimants de nouvelle génération”

“Le lithium de haute pureté”

“Le sulfate de nickel à faible empreinte carbone”

 Ces termes ne sont plus exclusivement industriels. Ils sont devenus des enjeux de sécurité nationale.

 Parce que les faits suivants s’imposent:

 Une éolienne ne peut pas fonctionner sans aimants avancés.

Une batterie de véhicule électrique ne peut pas être produite sans sulfate de nickel.

Un réseau électrique élargi ne peut pas opérer sans cuivre de haute pureté.

 C’est pourquoi les pays considèrent la capacité technologique comme une source essentielle de puissance.

 En résumé:

 L’avenir des minéraux critiques se décide dans les usines de séparation plutôt que dans les sites d’extraction.

 5. La diplomatie révèle une compétition mondiale silencieuse mais intense

 Du point de vue diplomatique la configuration est claire:

 La Chine mène une diplomatie minérale fondée sur une logique gagnant prend tout.

Les États Unis cherchent à établir un bloc géopolitique fondé sur la technologie en s’inspirant de leur stratégie de type CHIPS appliquée aux minéraux.

L’Union européenne développe des partenariats stratégiques en Afrique et en Amérique latine afin de sécuriser ses approvisionnements.

Les fonds souverains du Golfe renforcent rapidement leur présence en Afrique et en Asie.

 Le ton de cette compétition n’est pas bruyant car chaque acteur tente de préserver un certain consensus.

 Cependant ce calme est trompeur.

Il s’agit d’une rivalité intense menée par l’investissement, la technologie et l’influence indirecte.

6. Que révèlent ces dynamiques

 La transition énergétique est l’autre nom de la géopolitique des minéraux

 Contrairement à l’ère pétrolière: 

Les ressources sont plus dispersées.

La capacité de transformation est plus centralisée.

L’intensité technologique est plus élevée.

Les négociations diplomatiques sont plus discrètes et plus stratifiées.

 Le message est clair:

 La sécurité énergétique mondiale de demain sera définie par ceux qui contrôleront la chaîne de valeur des minéraux critiques.

 Et cette compétition ne fait que commencer.

---

핵심 광물의 조용한 전쟁. 에너지 전환의 실제 권력 경쟁은 어디에서 벌어지고 있는가

최근 몇 주 동안 겉보기에는 서로 관련 없어 보이는 세 가지 사건이 국제적으로 주목을 받았다.

• 미국은 핵심 광물 안보 기금을 새롭게 설립하겠다고 발표했다.

• 중국은 희토류 수출에 대해 새로운 환경 할당제를 도입했다.

• 아프리카의 아프리카의 여러 국가들은 광물 부문을 국가 안보 보호 체계 안에 포함시켰다.

 각 사건을 개별적으로 보면 특별한 의미가 없어 보인다.

그러나 이 세 가지는 하나의 질문으로 연결된다.

 “청정 에너지 전환에서 최종적인 통제권을 누가 가질 것인가”

 오늘날의 에너지 경쟁은 더 이상 석유 생산지에서 벌어지지 않는다.

이제 그 경쟁은 네오디뮴과 흑연, 리튬과 코발트 같은 광물이 전략적 형태로 변환되는 실험실과 정제 시설 그리고 분리공장에서 펼쳐진다.

 

1. 진짜 경쟁은 ‘채굴’이 아니라 ‘정제와 가공’이다

 세계적으로 흔히 존재하는 오해가 있다.

“핵심 광물이 아프리카와 호주에 있다면 권력도 그곳에 있다.”

 이는 사실이 아니다.

실제 권력은 정제와 가공 능력에 있다.

 세계 희토류의 약 70퍼센트는 중국에서 정제된다.

세계 흑연 공급의 90퍼센트가 중국의 정제 공장에서 나온다.

글로벌 리튬 가공 능력 역시 상당 부분이 아시아에 집중되어 있다.

 즉 광물이 어디서 채굴되든 상관없이 에너지 기술 체인에 들어가려면 반드시 중국의 가공 생태계를 거쳐야 한다.

 이 때문에 미국, 유럽 연합, 일본, 한국은 동일한 메시지를 반복하고 있다.

 “우리의 전략적 의존은 석유가 아니라 광물 가공 과정에 있다.”

 이 변화는 외교관과 분석가 모두에게 중요한 경고로 작용한다.

게임의 규칙이 이미 달라졌다는 뜻이기 때문이다.

2. 지금 재편되는 것은 공급망이 아니라 에너지 주권이다

 국가들은 더 이상 단순한 광물 채굴권을 찾지 않는다.

이제 그들은 정제 공장, 분리 기술, 배터리 소재 생산 체계, 자석 제조 능력을 찾고 있다.

 그 이유는 분명하다.

 풍력 터빈이 있어도 자석 산업이 없으면 국가는 여전히 의존적이다.

전기차 산업이 있어도 배터리 공급망이 없으면 국가는 여전히 의존적이다.

태양광 패널을 생산해도 폴리실리콘을 수입한다면 국가는 여전히 의존적이다.

오늘날 에너지 주권은 단 하나의 질문으로 정의된다.

 “광물의 운명이 우리 국경 안에서 결정되는가”

 이 구조는 석유 시대와 완전히 다르다.

더 조용하고 더 기술적이며 훨씬 더 복잡하다.

 3. 아프리카는 새로운 세계 전략 좌표축이 되고 있다

 지난 2년 동안 여러 아프리카 국가들이 결정적인 조치를 취했다.

 나이지리아, 나미비아, 탄자니아는 핵심 광물을 국가 전략 자산으로 지정했다.

말리와 콩고 민주 공화국은 광물이 국내에서 채굴되고 정제되고 유지되도록 요구하는 법을 도입했다.

르완다는 걸프 투자자들과 협력해 리튬과 탄탈럼 정제 공장 설립에 합의했다.

이러한 조치는 “서구의 채굴과 중국의 가공”이라는 패턴을 깨기 위한 것이다.

 그러나 구조적 현실은 변하지 않는다.

 자본의 중심은 중국과 걸프 지역이다.

기술 리더십의 중심은 한국과 일본이다.

정치적 영향력의 중심은 미국과 유럽 연합이다.

 아프리카는 부상하고 있지만 통제의 중심축은 여전히 익숙한 세력권에 자리하고 있다.

4. 기술 경쟁은 광물 가공 기술에서 승패가 갈린다

 이 부분은 분석가들이 깊이 이해하는 영역이지만 일반 독자들에게는 놀라울 수 있다.

 “차세대 자석”

“고순도 리튬”

“저탄소 니켈 황산염”

 이제 이러한 용어들은 단순한 산업 기술이 아니다.

국가 안보의 문제이다.

 그 이유는 분명하다.

 첨단 자석 없이는 풍력 터빈은 회전할 수 없다.

니켈 황산염 없이는 전기차 배터리는 생산될 수 없다.

고순도 구리 없이는 전력망 확장은 불가능하다.

 그래서 각국은 기술 역량을 핵심 권력 요소로 취급한다.

 정리하면 다음과 같다.

핵심 광물의 미래는 광산이 아니라 분리 공장에서 결정된다.

 5. 외교의 관점에서 보면 조용하지만 치열한 세계적 경쟁이 드러난다

 외교적 시각에서 보면 지형은 매우 선명하다.

 중국은 모든 광물 외교를 “승자가 모든 것을 가져가는 구조”로 운영한다.

미국은 CHIPS 정책과 유사한 기술 기반 광물 전환 블록을 구축하려 하고 있다.

유럽 연합은 공급 안정성을 확보하기 위해 아프리카와 라틴 아메리카에서 전략적 파트너십을 찾고 있다.

걸프 지역의 국부펀드들은 아프리카와 아시아 전역에서 공격적으로 영향력을 확대하고 있다.

 이 경쟁의 톤은 크지 않다.

각국이 외교적 균형을 유지하려고 하기 때문이다.

 그러나 이 고요함은 착각을 불러일으킨다.

실제 상황은 투자와 기술, 영향력 경쟁이 복합적으로 얽힌 치열한 경쟁이다.

6. 이 모든 흐름은 무엇을 보여주는가

에너지 전환은 곧 광물 지정학이다

석유 시대와 달리:

 자원은 더 분산되어 있다.

가공 능력은 더 집중되어 있다.

기술 집약도는 더 높아졌다.

외교적 협상은 더 조용하고 더 복합적이다.

 결론은 명확하다.

 미래의 글로벌 에너지 안보는 핵심 광물 가치 사슬을 누가 통제하느냐에 의해 결정될 것이다.

 그리고 이 경쟁은 이제 막 시작되고 있다.

---

Тихая борьба за критические минералы. Где на самом деле разворачивается борьба за власть в эпоху энергетического перехода

За последние несколько недель международное внимание привлекли три события, которые на первый взгляд не связаны друг с другом.

• Соединенные Штаты объявили о создании нового фонда безопасности для критически важных минералов.

• Китай ввел новые экологические квоты на экспорт редкоземельных металлов.

• Страны Африканского Рога включили свои горнодобывающие отрасли в систему национальной безопасности.

 По отдельности каждое из этих событий кажется обычным.

Но вместе они поднимают один ключевой вопрос:

 “Кто будет контролировать переход к чистой энергии”

 Энергетическая борьба сегодня больше не происходит на нефтяных месторождениях.

Она сместилась в лаборатории, центры обработки и заводы по разделению сырья, где неодим, графит, литий и кобальт приобретают стратегическую форму.

1. Настоящая конкуренция связана не с добычей, а с переработкой

 В мире по прежнему существует распространенное заблуждение.

“Если критические минералы находятся в Африке и Австралии, значит власть тоже там.”

 Это неверно.

 Настоящая власть находится в перерабатывающих мощностях.

 Около семидесяти процентов мировых редкоземельных элементов перерабатывается в Китае.

Девяносто процентов мирового графита проходит переработку в китайских рафинирующих комплексах.

Большая часть глобальных мощностей по переработке лития также сосредоточена в Азии.

 Каким бы ни было происхождение сырья, чтобы стать частью энергетической технологической цепочки, оно должно пройти через китайскую систему переработки.

 Именно поэтому Соединенные Штаты, Европейский союз, Япония и Южная Корея повторяют одну и ту же мысль.

 “Наша стратегическая зависимость связана не с нефтью, а с процессом переработки минералов.”

Это важный сигнал для аналитиков и дипломатов.

Он показывает, что правила игры уже изменились.

2. Сегодня переопределяется не цепочка поставок, а энергетический суверенитет

 Государства больше не ищут простые лицензии на добычу.

Они стремятся к перерабатывающим центрам, технологиям разделения, цепочкам производства батарейных материалов и производству магнитов.

 Причины очевидны.

 Страна обладает ветряными турбинами, но без собственного производства магнитов остается зависимой.

Страна развивает производство электромобилей, но без собственной батарейной цепочки остается зависимой.

Страна выпускает солнечные панели, но импортирует поликремний и остается зависимой.

Поэтому сегодня энергетический суверенитет определяется одним вопросом:

 “Определяется ли судьба минерала внутри наших границ”

 Это приводит к совершенно иной модели, отличной от нефтяной эпохи.

Она тише, техничнее и гораздо сложнее.

3. Африка стала новой координатной плоскостью мировой политики

 За последние два года несколько африканских государств приняли ключевые решения.

 Нигерия, Намибия и Танзания объявили критические минералы стратегическими национальными активами.

Мали и Демократическая Республика Конго ввели обязательную норму внутренней добычи, переработки и хранения сырья.

Руанда заключила соглашения с инвесторами из стран Персидского залива о создании предприятий по переработке лития и тантала.

 Эти шаги направлены на разрушение модели “западная добыча и китайская переработка”.

 Однако структурная реальность остается прежней.

 Капитал сосредоточен в Китае и странах Персидского залива.

Технологическое лидерство принадлежит Южной Корее и Японии.

Политическая сила сконцентрирована в Соединенных Штатах и Европейском союзе.

 Африка поднимается, но центры контроля остаются на привычных геополитических осях.

4. Технологическая гонка выигрывается в сфере переработки минералов

 Этот аспект хорошо понятен аналитикам и часто удивляет обычных читателей.

 “Магниты нового поколения”

“Высокочистотный литий”

“Низкоуглеродный никель сульфат”

 Эти термины больше не являются просто промышленными характеристиками.

Они стали вопросами национальной безопасности.

 Причины очевидны.

 Без передовых магнитов ветряные турбины не могут вращаться.

Без никель сульфата невозможно производить батареи для электромобилей.

Без медного сырья высокой чистоты невозможно расширять электрические сети.

 Поэтому технологические компетенции становятся ключевым источником силы.

 Подводя итог:

 Будущее критических минералов определяется не на рудниках, а на предприятиях по разделению сырья. 

5. Дипломатия показывает тихую, но жесткую глобальную конкуренцию

 С дипломатической точки зрения картина предельно ясна.

 Китай ведет минералогическую дипломатию по принципу победитель получает все.

Соединенные Штаты пытаются сформировать технологически ориентированный блок по аналогии со стратегией CHIPS, применяя его к минералам.

Европейский союз формирует стратегические партнерства в Африке и Латинской Америке, чтобы обеспечить стабильность поставок.

Фонды Персидского залива активно расширяют свое присутствие в Африке и Азии.

 Эта конкуренция внешне выглядит спокойной.

Государства стремятся сохранить видимость дипломатического баланса.

 Но эта тишина обманчива.

Перед нами острая борьба, ведущаяся через инвестиции, технологии и инструмент влияния.

 6. Что показывают эти тенденции

 Энергетический переход означает новую геополитику минералов

 В отличие от нефтяной эпохи:

 Ресурсы более рассеяны.

Переработка более централизована.

Технологическая насыщенность выше.

Дипломатические переговоры тише и многослойнее.

 Вывод однозначен.

 Будущая мировая энергетическая безопасность будет определяться теми, кто контролирует цепочку создания стоимости критических минералов.

И эта борьба только начинается.