Not Narcotics, but Oil: What Is Really Not Being Discussed in Venezuela?

Venezuela: Not Just a Crisis, but a Global Mirror

 The word narcotics is once again on stage. But behind the scenes, the only things being discussed are oil and minerals.

 Venezuela is currently presented as a “security file.” Yet what is unfolding represents one of the clearest admissions that the world has failed to exit the energy era. This is precisely why the security narrative is being activated. It is firm, familiar, and difficult to contest. The real issue, however, lies elsewhere, in a far quieter and far more costly domain.

 From the final days of December onward, diplomatic traffic surrounding Venezuela intensified. Sanctions were tightened, while military and political signals were issued simultaneously. On January 2, signals from Caracas indicating openness to dialogue lost all relevance within twenty four hours. This abrupt rupture was not coincidental. The file was already open; it was merely waiting for the right moment.

 What stands out at this stage is that the process has advanced not through multilateral appeals or shared mechanisms, but through the creation of a fait accompli. The absence of international platforms that are typically expected to engage during moments of crisis has transformed the Venezuela case into a critical threshold not only at the regional level, but also for the global governance system. This approach carries the risk of establishing a precedent for similar cases in the future.

 The justification presented by the United States to the public is familiar: drug trafficking, narco terrorism, and regional security. This language has long been part of Washington’s foreign policy repertoire, largely because it is effective. It generates domestic support and weakens external objections. Yet in the case of Venezuela, this justification alone is not convincing. The same country sits atop the world’s largest proven oil reserves.

Oil constitutes the visible surface of the file. The true weight, however, lies in the mineral resources that render Venezuela not only a conflict zone of the present, but also of the future. The southern belt represents a critical node in global supply chains for gold, rare earth elements, and strategic minerals. From electric vehicles to defense industries, from battery technologies to energy transition narratives, every domain remains dependent on these resources. While the discourse of clean energy gains momentum, the materials sustaining that discourse continue to rely on deeply entrenched geopolitical calculations.

At this stage, the Venezuela case has evolved beyond a mere resource issue into a case with the capacity to generate legal and political precedent. If such interventions are not constrained by meaningful international response, what is considered exceptional for resource-rich countries may rapidly become normalized. This would signify not the normalization of access to energy, but the normalization of the manner in which that access is secured.

 For this reason, the Venezuela file is not a matter of stability. It reflects the reflex of a world that understands energy transition is not yet feasible, turning once again toward its last resilient reserves. The likelihood that this reflex will be replicated across similar geographies throughout the 2020s cannot be dismissed.

 Meanwhile, the Venezuelan population remains silent within this broader landscape. Silence does not indicate consent; it reflects exhaustion. Years of sanctions, economic collapse, and external pressure have embedded a prevailing question within society: “Do those who claim to rescue us understand that we will be the ones paying the price?” In Latin American historical memory, external interventions are more often associated with lasting damage than with resolution. Consequently, what circulates in the streets is not ideology, but caution.

 International reactions are equally measured. European capitals emphasize legal considerations while calculating energy security. China monitors the process with an instinct to preserve infrastructure and debt balances. Russia retains the file as a geopolitical lever. The Global South interprets this development as a test of sovereignty. No actor raises its voice, because raising one’s voice reveals position. This silence also expresses an underlying question: “Could we be next?”

 Within this context, the unfolding events should be read not merely as crisis management or an intervention attempt, but also as a calculated demonstration of power. The power being displayed derives not from military capacity alone, but from choices of timing and method. Entering the field at a moment when multilateral mechanisms remain inactive conveys a broader message not only to Caracas, but also to Beijing, Moscow, and the Global South. The message is clear: when energy and critical resources are at stake, the ambition to shape order remains active. The Venezuela case therefore represents not an effort to assert control over a single country, but a reminder of global power hierarchy.

 Nicolás Maduro may appear to stand at the center of the debate. Yet the issue is not a leader. The far more unsettling question is this: can a country become a shared asset of the global order simply because of its underground wealth? If the answer is yes, this future extends far beyond Venezuela, reaching from Africa to Central Asia. If the answer is no, then the world has entered an open confrontation between energy and sovereignty.

 Here, law is tested not by intention, but by method. The prohibition on the use of force, debates over authorization, and narratives of self-defense are accompanied on the moral front by civilian costs, migration pressures, and questions of long-term stability. Such crises do not merely alter maps; they reshape energy prices, migration routes, and the cost of everyday life. When the security narrative fails to persuade both legal and moral domains simultaneously, legitimacy erodes rapidly. This erosion carries enduring consequences not only for Venezuela, but for the deterrent capacity of global law itself.

 Venezuela may appear to be a crisis today. Yet what is truly taking place is this:

Venezuela is the point at which the global order is forced to confront its own reflection.

While the end of the energy era is repeatedly proclaimed, the reach toward the final major reserves exposes that claim as false.

 This file will not be closed. Because this is not a matter concerning a single country.

It is the naked reality of what the world remains dependent upon.

---

Uyuşturucu Değil, Petrol: Venezuela’da Asıl Konuşulmayan Ne?

 Venezuela: Sadece Bir Kriz Değil, Küresel Bir Ayna

 Uyuşturucu kelimesi yine sahnede. Ama perde arkasında konuşulan tek şey petrol ve madenler.

 Venezuela bugün bir “güvenlik dosyası” gibi sunuluyor. Oysa yaşananlar, dünyanın enerji çağından çıkamadığını itiraf ettiği en çıplak anlardan biri. Güvenlik söylemi bu yüzden devrede: sert, tanıdık ve itirazı zor. Asıl mesele ise başka bir yerde duruyor; çok daha sessiz, çok daha pahalı bir yerde.

 Aralık ayının son günlerinden itibaren Venezuela’ya dair diplomatik trafik hızlandı. Yaptırımlar sertleşti, askerî ve siyasi mesajlar aynı anda verilmeye başlandı. 2 Ocak’ta Caracas’tan gelen “görüşmeye açığız” sinyali, yalnızca 24 saat sonra anlamını yitirdi. Bu ani kırılma tesadüf değildi. Dosya zaten açıktı; sadece uygun an bekleniyordu.

Bu noktada dikkat çekici olan, sürecin çok taraflı çağrılar ve ortak mekanizmalar üzerinden değil, fiilî durum yaratma üzerinden ilerlemesidir. Kriz anlarında devreye girmesi beklenen uluslararası platformların geri planda kalması, Venezuela dosyasını yalnızca bölgesel değil, küresel yönetişim sistemi açısından da kritik bir eşik hâline getirmiştir. Bu tercih, ileride benzer dosyalar için emsal teşkil etme riski taşımaktadır.

 Amerika Birleşik Devletleri’nin kamuoyuna sunduğu gerekçe tanıdık: uyuşturucu kaçakçılığı, narco-terör, bölgesel güvenlik. Bu dil, Washington’un dış politika repertuarında uzun süredir kullanılıyor. Çünkü işe yarıyor. Hem içeride destek üretir, hem dışarıda itirazı zayıflatır. Ancak Venezuela söz konusu olduğunda bu gerekçe tek başına ikna edici değil. Çünkü aynı ülke, dünyanın en büyük kanıtlanmış petrol rezervlerinin üzerinde oturuyor.

 Petrol, dosyanın görünen yüzü. Ama gerçek ağırlık, Venezuela’yı sadece bugünün değil, geleceğin de çatışma alanı hâline getiren madenlerde. Güneydeki kuşak; altın, nadir toprak elementleri ve kritik mineraller açısından küresel tedarik zincirlerinin kilit noktalarından biri. Elektrikli araçlardan savunma sanayiine, batarya teknolojilerinden yeşil dönüşüm anlatılarına kadar her başlık, bu kaynaklara bağlı. Temiz enerji söylemi yükselirken, bu söylemi taşıyan hammaddeler hâlâ kirli jeopolitik hesaplaramuhtaç.

 Bu aşamada Venezuela dosyası yalnızca bir kaynak meselesi olmaktan çıkarak hukuki ve siyasi emsal üretme kapasitesine sahip bir vaka hâline gelmektedir. Eğer bu tür müdahaleler, ciddi bir uluslararası karşılıkla sınırlandırılmazsa; kaynak zengini ülkeler için “olağanüstü” olan, kısa sürede olağan hâle gelebilir. Bu durum, enerjiye erişimin değil, erişim biçiminin normalleştirilmesi anlamına gelir.

 Bu yüzden Venezuela dosyası bir “istikrar” meselesi değil. Bu dosya, enerji dönüşümünün henüz mümkün olmadığını bilen bir dünyanın, son sağlam rezervlere yönelme refleksidir. Bu refleksin, 2020’li yıllar boyunca benzer coğrafyalarda yeniden üretilmesi ihtimali göz ardı edilemez.

 Venezuela halkı ise bu büyük resmin ortasında sessiz. Sessizlik, onay anlamına gelmiyor; yorgunluk anlamına geliyor. Yıllardır süren yaptırımlar, ekonomik çöküş ve dış baskı, toplumda şu düşünceyi yerleştirdi: “Bizi kurtarmaya gelenler, bedeli bizim ödeyeceğimizi biliyor mu?” Latin Amerika hafızasında dış müdahaleler, çoğu zaman çözümden çok kalıcı hasarla hatırlanır. Bu nedenle sokakta ideoloji değil, temkin dolaşıyor.

 Uluslararası tepki de aynı derecede dikkatli. Avrupa başkentleri hukuku hatırlatırken enerji güvenliğini hesaplıyor. Çin, altyapı ve borç dengelerini koruma refleksiyle süreci izliyor. Rusya, dosyayı jeopolitik bir kaldıraç olarak elinde tutuyor. Küresel Güney ise bu tabloyu bir egemenlik sınavı olarak okuyor. Kimse bağırmıyor; çünkü bağırmak, pozisyonu ele verir. Bu sessizlik, aynı zamanda “sıradaki biz olabilir miyiz?” sorusunun da ifadesidir.

Bu tablo içinde yaşananlar, yalnızca bir kriz yönetimi ya da müdahale girişimi olarak değil, hesaplanmış bir güç gösterisi olarak da okunmalıdır. Burada sergilenen güç, askerî kapasitenin kendisinden çok, zamanlama ve yöntem tercihi üzerinden anlam kazanmaktadır. Çok taraflı mekanizmaların devre dışı kaldığı bir anda sahaya inmek, yalnızca Caracas’a değil; Pekin’e, Moskova’ya ve küresel Güney’e yönelik daha geniş bir mesaj taşımaktadır. Bu mesaj nettir: Enerji ve kritik kaynaklar söz konusu olduğunda, düzen kurma iddiası hâlâ sahadadır. Bu nedenle Venezuela dosyası, bir ülke üzerindeki kontrol arayışından ziyade, küresel güç hiyerarşisinin yeniden hatırlatılması olarak değerlendirilmelidir.

 Nicolás Maduro tartışmanın merkezinde gibi görünebilir. Ama mesele bir lider değil. Asıl soru çok daha rahatsız edici: Bir ülke, yer altı zenginliği nedeniyle küresel düzenin ortak malı hâline gelebilir mi? Eğer cevap evetse, bu yalnızca Venezuela’nın değil, Afrika’dan Orta Asya’ya kadar pek çok kaynak ülkesinin geleceğidir. Eğer hayırsa, dünya düzeni enerji ile egemenlik arasında açık bir çatışmaya girmiş demektir.

 Hukuk burada niyetle değil, yöntemle sınanıyor. Kuvvet kullanma yasağı, yetkilendirme tartışmaları ve “meşru müdafaa” söylemi; vicdan cephesinde ise sivil bedeller, göç baskısı ve uzun vadeli istikrar sorusu duruyor. Bu tür krizler yalnızca haritaları değil; enerji fiyatlarını, göç yollarını ve gündelik hayatın maliyetini de etkiler. Güvenlik dili bu iki alanı aynı anda ikna edemediğinde, meşruiyet hızla aşınıyor. Bu aşınma, yalnızca Venezuela özelinde değil, küresel hukukun caydırıcılığı açısından da kalıcı sonuçlar doğurabilir.

 Venezuela bugün bir kriz gibi görünebilir. Ama gerçekte olan şu:

Venezuela, küresel düzenin aynaya bakmak zorunda kaldığı yer.

Enerji çağının sona erdiği söylenirken, son büyük rezervlere uzanan eller bunu yalanlıyor.

 Bu dosya kapanmayacak. Çünkü bu bir ülke meselesi değil.

Bu, dünyanın hâlâ neye bağımlı olduğunu gösteren çıplak bir gerçek.

---

 

Pas la drogue, mais le pétrole : que ne dit-on vraiment sur le Venezuela ?

 Le Venezuela : pas seulement une crise, mais un miroir mondial

 Le mot “drogue” est une nouvelle fois sur scène. Mais en coulisses, les seules réalités discutées sont le pétrole et les minerais.

 Le Venezuela est aujourd’hui présenté comme un « dossier de sécurité ». Pourtant, ce qui se déroule constitue l’un des aveux les plus explicites que le monde n’a pas réussi à sortir de l’ère énergétique. C’est précisément pour cette raison que le discours sécuritaire est activé. Il est ferme, familier et difficilement contestable. La véritable question se situe ailleurs, dans un espace bien plus silencieux et infiniment plus coûteux.

 Dès les derniers jours de décembre, l’activité diplomatique autour du Venezuela s’est intensifiée. Les sanctions ont été renforcées tandis que des signaux militaires et politiques étaient émis simultanément. Le 2 janvier, les messages provenant de Caracas signalant une ouverture au dialogue ont perdu toute pertinence en l’espace de vingt-quatre heures. Cette rupture soudaine n’avait rien de fortuit. Le dossier était déjà ouvert, il ne faisait qu’attendre le moment opportun.

 Ce qui retient l’attention à ce stade, c’est que le processus n’a pas avancé par des appels multilatéraux ou des mécanismes partagés, mais par la création d’un fait accompli. L’absence des plateformes internationales censées intervenir en période de crise a transformé le dossier vénézuélien en un seuil critique, non seulement sur le plan régional, mais aussi pour le système de gouvernance mondiale. Cette approche comporte un risque clair de création de précédent pour des situations similaires à venir.

 La justification présentée au public par les États-Unis est bien connue : trafic de drogue, narco-terrorisme et sécurité régionale. Ce registre fait depuis longtemps partie du répertoire de politique étrangère de Washington, notamment parce qu’il est efficace. Il produit un soutien interne et affaiblit les objections extérieures. Toutefois, dans le cas du Venezuela, cet argument ne suffit pas à convaincre. Le même pays repose sur les plus grandes réserves prouvées de pétrole au monde.

 Le pétrole constitue la face visible du dossier. Le véritable poids réside cependant dans les ressources minières qui font du Venezuela non seulement une zone de conflit actuelle, mais également future. La ceinture méridionale représente un nœud stratégique des chaînes d’approvisionnement mondiales en or, en terres rares et en minerais critiques. Des véhicules électriques à l’industrie de défense, des technologies de batteries aux récits de transition énergétique, tous ces domaines demeurent dépendants de ces ressources. Tandis que le discours sur l’énergie propre gagne en intensité, les matériaux qui le soutiennent restent soumis à des calculs géopolitiques profondément enracinés.

 À ce stade, le dossier vénézuélien dépasse la simple question des ressources pour devenir un cas capable de produire des précédents juridiques et politiques. Si de telles interventions ne sont pas limitées par une réaction internationale significative, ce qui est considéré comme exceptionnel pour les pays riches en ressources pourrait rapidement devenir la norme. Cela ne signifierait pas la normalisation de l’accès à l’énergie, mais la normalisation de la manière dont cet accès est obtenu.

 Pour cette raison, le Venezuela n’est pas un dossier de stabilité. Il reflète le réflexe d’un monde conscient que la transition énergétique n’est pas encore réalisable et qui se tourne à nouveau vers ses dernières réserves résilientes. La probabilité que ce réflexe soit reproduit dans des régions similaires tout au long des années 2020 ne peut être écartée.

 Pendant ce temps, la population vénézuélienne demeure silencieuse au cœur de ce tableau élargi. Le silence ne signifie pas l’adhésion, mais l’épuisement. Des années de sanctions, d’effondrement économique et de pressions extérieures ont ancré dans la société une question persistante : « Ceux qui prétendent nous sauver comprennent-ils que ce sera nous qui en paierons le prix ? » Dans la mémoire historique latino-américaine, les interventions extérieures sont plus souvent associées à des dommages durables qu’à des solutions. Ainsi, ce qui circule dans la rue n’est pas l’idéologie, mais la prudence.

 Les réactions internationales sont tout aussi mesurées. Les capitales européennes invoquent le droit tout en évaluant leur sécurité énergétique. La Chine observe le processus avec le réflexe de préserver ses équilibres en matière d’infrastructures et de dette. La Russie conserve le dossier comme levier géopolitique. Le Sud global interprète cette situation comme une épreuve de souveraineté. Personne n’élève la voix, car élever la voix révèle une position. Ce silence exprime également une interrogation sous-jacente : « Pourrions-nous être les prochains ? »

 Dans ce contexte, les événements en cours doivent être interprétés non seulement comme une gestion de crise ou une tentative d’intervention, mais aussi comme une démonstration de puissance calculée. La puissance mise en scène ne découle pas uniquement de la capacité militaire, mais des choix de calendrier et de méthode. Entrer en action à un moment où les mécanismes multilatéraux demeurent inactifs transmet un message élargi, non seulement à Caracas, mais également à Pékin, Moscou et au Sud global. Ce message est clair : lorsque l’énergie et les ressources critiques sont en jeu, l’ambition de façonner l’ordre demeure active. Le dossier vénézuélien ne représente donc pas une tentative de contrôle d’un pays en particulier, mais un rappel de la hiérarchie du pouvoir mondial.

 Nicolás Maduro peut sembler occuper le centre du débat. Pourtant, le problème n’est pas un dirigeant. La question la plus dérangeante est la suivante : un pays peut-il devenir un bien partagé de l’ordre mondial simplement en raison de sa richesse souterraine ? Si la réponse est oui, cet avenir dépasse largement le Venezuela, s’étendant de l’Afrique à l’Asie centrale. Si la réponse est non, alors le monde est entré dans une confrontation ouverte entre l’énergie et la souveraineté.

 Ici, le droit est mis à l’épreuve non par l’intention, mais par la méthode. L’interdiction du recours à la force, les débats sur l’autorisation et les récits de « légitime défense » s’accompagnent, sur le plan moral, de coûts civils, de pressions migratoires et de questions relatives à la stabilité à long terme. De telles crises ne modifient pas seulement les cartes, elles redéfinissent les prix de l’énergie, les routes migratoires et le coût de la vie quotidienne. Lorsque le discours sécuritaire échoue à convaincre simultanément les sphères juridique et morale, la légitimité s’érode rapidement. Cette érosion entraîne des conséquences durables, non seulement pour le Venezuela, mais aussi pour la capacité dissuasive du droit international.

 Le Venezuela peut apparaître aujourd’hui comme une crise. Pourtant, ce qui se produit réellement est ceci :

le Venezuela est le point où l’ordre mondial est contraint de se confronter à son propre reflet.

Alors que la fin de l’ère énergétique est sans cesse proclamée, la course vers les dernières grandes réserves dément cette affirmation.

 Ce dossier ne sera pas refermé. Car il ne s’agit pas d’un seul pays.

Il s’agit de la réalité brute de ce dont le monde demeure dépendant.

---

마약이 아니라 석유다: 베네수엘라에서 진정으로 논의되지 않는 것은 무엇인가

 베네수엘라: 단순한 위기가 아니라 세계적 거울

 마약이라는 단어는 다시 무대에 올랐다. 그러나 그 이면에서 논의되는 것은 오직 석유와 광물뿐이다.

 베네수엘라는 현재 하나의 ‘안보 사안’으로 제시되고 있다. 그러나 지금 전개되고 있는 상황은 세계가 여전히 에너지시대에서 벗어나지 못했다는 사실을 가장 노골적으로 인정하는 장면 중 하나다. 바로 이러한 이유로 안보 담론이 작동한다. 이는 강경하고 익숙하며 반박하기 어렵다. 그러나 진짜 문제는 다른 곳에 있다. 훨씬 더 조용하고, 훨씬 더 큰 대가를 요구하는 영역에 놓여 있다.

 12월 말부터 베네수엘라를 둘러싼 외교적 움직임은 급격히 강화되었다. 제재는 더욱 강화되었고 군사적, 정치적 신호가 동시에 발신되기 시작했다. 1월 2일 카라카스에서 전달된 ‘대화에 열려 있다’는 신호는 불과 24시간 만에 의미를잃었다. 이 급격한 단절은 우연이 아니었다. 해당 사안은 이미 열려 있었으며 단지 적절한 시점을 기다리고 있었을 뿐이다.

 이 단계에서 주목해야 할 점은 이 과정이 다자적 호소나 공동 메커니즘을 통해 진행된 것이 아니라, 기정사실을 만들어가는 방식으로 전개되었다는 점이다. 위기 상황에서 개입할 것으로 기대되는 국제 플랫폼들이 배제되면서, 베네수엘라 사안은 단순한 지역적 문제가 아니라 세계 거버넌스 체계 전반에 걸친 중대한 분기점으로 전환되었다. 이러한 접근은 향후 유사한 사안들에 대해 선례를 남길 위험을 내포하고 있다.

 미국이 대중에게 제시한 명분은 익숙하다. 마약 밀매, 나르코 테러, 지역 안보다. 이러한 언어는 오랫동안 워싱턴의 외교 정책 레퍼토리의 일부였다. 효과적이기 때문이다. 국내적 지지를 형성하고 외부의 반발을 약화시킨다. 그러나 베네수엘라의 경우, 이러한 설명만으로는 충분하지 않다. 같은 국가는 세계에서 가장 많은 확인된 석유 매장량을 보유하고있기 때문이다.

 석유는 이 사안의 표면이다. 그러나 진정한 무게는 베네수엘라를 현재의 분쟁 지역일 뿐 아니라 미래의 분쟁 지역으로만드는 광물 자원에 있다. 남부 지역의 벨트는 금, 희토류, 전략 광물 측면에서 글로벌 공급망의 핵심 결절점이다. 전기차에서 방위 산업에 이르기까지, 배터리 기술에서 에너지 전환 담론에 이르기까지 모든 영역은 이 자원들에 의존하고 있다. 청정 에너지에 대한 담론이 확산되고 있음에도 불구하고, 그 담론을 지탱하는 물질적 기반은 여전히 깊게 고착된 지정학적 계산에 의존하고 있다.

 이 시점에서 베네수엘라 사안은 단순한 자원 문제를 넘어 법적, 정치적 선례를 만들어낼 수 있는 사례로 전환된다. 이러한 개입이 실질적인 국제적 대응에 의해 제약되지 않는다면, 자원 부국에게 ‘예외적’이던 것이 빠르게 ‘일상적’인 것으로 변모할 수 있다. 이는 에너지 접근 자체의 정상화가 아니라, 그 접근 방식의 정상화를 의미한다.

 이러한 이유로 베네수엘라 사안은 안정성의 문제가 아니다. 이는 에너지 전환이 아직 실현 가능하지 않다는 사실을 인식한 세계가 마지막으로 견고한 자원으로 다시 방향을 틀고 있는 반사적 움직임이다. 이러한 반사가 2020년대 전반에 걸쳐 유사한 지역들에서 반복될 가능성은 배제할 수 없다.

 한편, 베네수엘라 국민들은 이 거대한 구조 속에서 침묵하고 있다. 이 침묵은 동의가 아니라 피로를 의미한다. 수년간지속된 제재, 경제 붕괴, 외부 압박은 사회 전반에 하나의 질문을 각인시켰다. “우리를 구하겠다고 말하는 이들은 그대가를 우리가 치르게 된다는 사실을 이해하고 있는가?” 라틴아메리카의 역사적 기억 속에서 외부 개입은 해결책보다 지속적인 상처와 더 자주 연결되어 왔다. 따라서 거리에서 떠도는 것은 이념이 아니라 신중함이다.

 국제사회의 반응 역시 신중하다. 유럽의 주요 수도들은 법적 원칙을 강조하는 동시에 에너지 안보를 계산한다. 중국은인프라와 부채 균형을 보존하려는 본능에 따라 상황을 주시하고 있다. 러시아는 이 사안을 지정학적 지렛대로 유지한다. 글로벌 사우스는 이를 주권에 대한 시험으로 해석한다. 누구도 목소리를 높이지 않는다. 목소리를 높이는 순간 자신의 입장이 드러나기 때문이다. 이 침묵은 동시에 하나의 질문을 내포한다. “다음은 우리인가?”

 이러한 맥락에서 현재의 전개는 단순한 위기 관리나 개입 시도로만 읽혀서는 안 된다. 이는 계산된 힘의 시연이기도하다. 여기서 드러나는 힘은 군사력 그 자체보다는 시간 선택과 방식 선택에서 나온다. 다자 메커니즘이 작동하지 않는 시점에 현장에 진입하는 것은 카라카스뿐 아니라 베이징, 모스크바, 그리고 글로벌 사우스 전체를 향한 보다 넓은메시지를 전달한다. 그 메시지는 명확하다. 에너지와 핵심 자원이 걸린 문제에서 질서를 형성하려는 의지는 여전히 살아 있다. 따라서 베네수엘라 사안은 한 국가에 대한 통제 시도가 아니라, 글로벌 권력 위계가 다시 한번 상기되는 순간으로 해석되어야 한다.

 니콜라스 마두로가 논쟁의 중심에 서 있는 것처럼 보일 수 있다. 그러나 문제는 한 명의 지도자가 아니다. 훨씬 더 불편한 질문은 이것이다. 지하 자원의 풍부함만으로 한 국가가 세계 질서의 공동 자산이 될 수 있는가? 만약 그 답이 그렇다면, 그 미래는 베네수엘라에 국한되지 않으며 아프리카에서 중앙아시아에 이르기까지 확장된다. 만약 아니라면, 세계는 에너지와 주권 사이의 공개적인 충돌 국면에 진입한 것이다.

 여기서 법은 의도가 아니라 방식에 의해 시험받는다. 무력 사용 금지 원칙, 승인 여부에 대한 논쟁, ‘자위권’ 서사는 도덕적 차원에서는 민간인 피해, 이주 압력, 장기적 안정성 문제와 함께 놓인다. 이러한 위기들은 지도를 바꾸는 데 그치지 않는다. 에너지 가격, 이주 경로, 일상의 비용 구조를 재편한다. 안보 담론이 법적 영역과 도덕적 영역을 동시에 설득하지 못할 때 정당성은 빠르게 침식된다. 이 침식은 베네수엘라에 국한되지 않고 국제법의 억지력 자체에 장기적인영향을 미친다.

 베네수엘라는 오늘날 하나의 위기로 보일 수 있다. 그러나 실제로 벌어지고 있는 일은 이것이다.

베네수엘라는 세계 질서가 스스로의 모습을 직시해야만 하는 지점이다.

에너지 시대의 종말이 반복적으로 선언되는 동안, 마지막 대규모 자원을 향한 손길은 그 선언이 허구임을 드러낸다.

 이 사안은 종결되지 않을 것이다. 이는 단일 국가의 문제가 아니기 때문이다.

이는 세계가 여전히 무엇에 의존하고 있는지를 보여주는 적나라한 현실이다.

---

Не наркотики, а нефть: о чем на самом деле не говорят в случае Венесуэлы

Венесуэла: не просто кризис, а глобальное зеркало

Слово «наркотики» снова выходит на сцену. Но за кулисами обсуждаются исключительно нефть и полезные ископаемые.

 Сегодня Венесуэла представляется как «вопрос безопасности». Однако происходящее является одним из самых наглядных признаний того, что мир так и не сумел выйти из энергетической эпохи. Именно поэтому активируется риторика безопасности. Она жесткая, привычная и трудно оспариваемая. Но подлинная проблема находится в другом месте, в гораздо более тихой и значительно более дорогостоящей плоскости.

 Начиная с последних дней декабря дипломатическая активность вокруг Венесуэлы заметно усилилась. Санкции были ужесточены, а военные и политические сигналы стали подаваться одновременно. 2 января сигналы из Каракаса о готовности к диалогу утратили всякое значение всего через двадцать четыре часа. Этот резкий разрыв не был случайным. Досье уже было открыто и лишь ожидало подходящего момента.

На этом этапе особенно примечательно, что процесс развивался не через многосторонние обращения или совместные механизмы, а посредством создания свершившегося факта. Отсутствие международных платформ, которые обычно должны включаться в периоды кризиса, превратило венесуэльский вопрос не просто в региональный эпизод, но в критическую точку для всей системы глобального управления. Такой подход несет в себе риск формирования прецедента для аналогичных ситуаций в будущем.

Обоснование, представленное общественности Соединенными Штатами, хорошо знакомо: наркоторговля, нарко терроризм и региональная безопасность. Этот язык давно является частью внешнеполитического репертуара Вашингтона, прежде всего потому, что он эффективен. Он формирует внутреннюю поддержку и ослабляет внешние возражения. Однако в случае Венесуэлы этого объяснения недостаточно. Та же самая страна располагает крупнейшими в мире подтвержденными запасами нефти.

 Нефть является видимой стороной этого досье. Истинный вес, однако, заключается в минеральных ресурсах, которые превращают Венесуэлу не только в зону конфликта настоящего, но и будущего. Южный пояс представляет собой ключевой узел глобальных цепочек поставок золота, редкоземельных элементов и стратегических минералов. От электромобилей до оборонной промышленности, от аккумуляторных технологий до нарративов энергетического перехода, все эти сферы остаются зависимыми от данных ресурсов. Несмотря на усиление дискурса чистой энергии, материальная основа этого дискурса по-прежнему опирается на глубоко укоренившиеся геополитические расчеты.

 На данном этапе венесуэльское досье выходит за рамки простого вопроса ресурсов и превращается в случай, способный формировать юридические и политические прецеденты. Если подобные вмешательства не будут ограничены значимой международной реакцией, то то, что считалось исключительным для стран, богатых ресурсами, может быстро стать обычным. Это будет означать не нормализацию доступа к энергии, а нормализацию способов, посредством которых этот доступ обеспечивается.

 По этой причине венесуэльский вопрос не является вопросом стабильности. Он отражает рефлекс мира, осознающего, что энергетический переход еще не осуществим, и вновь обращающегося к своим последним устойчивым резервам. Вероятность того, что данный рефлекс будет воспроизводиться в аналогичных регионах на протяжении 2020-х годов, нельзя исключать.

 Тем временем население Венесуэлы сохраняет молчание в рамках этой более широкой картины. Это молчание не означает согласия, оно означает усталость. Годы санкций, экономического коллапса и внешнего давления закрепили в обществе один устойчивый вопрос: «Понимают ли те, кто заявляет, что спасает нас, что именно мы будем платить цену?» В исторической памяти Латинской Америки внешние вмешательства гораздо чаще ассоциируются с долговременным ущербом, чем с решениями. Поэтому на улицах циркулирует не идеология, а осторожность.

 Международные реакции столь же сдержанны. Европейские столицы подчеркивают правовые аспекты, одновременно просчитывая энергетическую безопасность. Китай наблюдает за процессом, руководствуясь инстинктом сохранения инфраструктурных и долговых балансов. Россия удерживает этот вопрос как геополитический рычаг. Глобальный Юг интерпретирует происходящее как испытание суверенитета. Никто не повышает голос, поскольку повышение голоса означает раскрытие позиции. Это молчание также выражает скрытый вопрос: «Не станем ли мы следующими?»

 В этом контексте происходящее следует рассматривать не только как управление кризисом или попытку вмешательства, но и как расчетливую демонстрацию силы. Проявляемая сила определяется не столько самой военной мощью, сколько выбором момента и метода. Вход в поле в момент, когда многосторонние механизмы остаются неактивными, передает более широкий сигнал не только Каракасу, но и Пекину, Москве и Глобальному Югу. Этот сигнал ясен: когда на кону энергия и критически важные ресурсы, стремление формировать порядок остается в силе. Таким образом, венесуэльское досье представляет собой не попытку установить контроль над одной страной, а напоминание о глобальной иерархии власти.

 Николас Мадуро может казаться находящимся в центре обсуждения. Однако проблема заключается не в одном лидере. Гораздо более тревожный вопрос звучит так: может ли страна стать общим активом мирового порядка лишь в силу своего подземного богатства? Если ответ положительный, то это будущее выходит далеко за пределы Венесуэлы и распространяется от Африки до Центральной Азии. Если ответ отрицательный, то мир вступил в открытую конфронтацию между энергией и суверенитетом.

 Здесь право подвергается испытанию не намерением, а методом. Запрет на применение силы, дискуссии о легитимности и нарративы «самообороны» на моральном уровне сопровождаются гражданскими издержками, миграционным давлением и вопросами долгосрочной стабильности. Подобные кризисы меняют не только карты. Они перестраивают цены на энергию, миграционные маршруты и стоимость повседневной жизни. Когда риторика безопасности не в состоянии одновременно убедить правовую и моральную сферы, легитимность стремительно размывается. Это размывание имеет долговременные последствия не только для Венесуэлы, но и для сдерживающего потенциала международного права в целом.

 Сегодня Венесуэла может выглядеть как кризис. Однако в действительности происходит следующее:

Венесуэла является точкой, в которой мировой порядок вынужден взглянуть на собственное отражение.

Пока вновь и вновь провозглашается конец энергетической эпохи, стремление к последним крупным резервам опровергает эти заявления.

 Это досье не будет закрыто. Потому что речь идет не об одной стране.

Речь идет о неприкрытой реальности того, от чего мир по-прежнему зависит.