Libya Dossier: As Energy Fields Reopen, Where Is the Balance of Power Fracturing?

Libya has long been a country of vast potential, yet effectively locked. Today, it stands at a different threshold. Energy fields are reopening. International companies are returning. Gas exports are once again part of the strategic conversation. At the same time, regional actors are repositioning themselves around Libya.

 Together, these developments are transforming Libya into a dossier linked not only to domestic politics, but directly to European energy security and Mediterranean geopolitics.

 This is not a coincidence.

It is Libya’s re-entry into the game at a moment when the global energy order itself is being reconfigured.

 What Is Happening in Libya?

 Developments that may appear disconnected at first glance are, in fact, elements of a single trajectory. International energy companies are returning to Libyan fields. A new upstream licensing process, dormant for years, is nearing completion. Plans to increase gas exports to Europe are back on the table. Regional and European actors are accelerating energy and infrastructure engagements with Libya. Turkey, meanwhile, is maintaining its position both on the ground and at the negotiating table.

 These are not isolated headlines.

They are indicators of Libya’s controlled reopening.

 Energy Fields Are Reopening: International Capital Is Returning

The Libyan National Oil Corporation’s (NOC) decision to revive licensing and tender processes has sent a clear signal to the market: Libya is ready to receive investment.

 Renewed interest from global players such as Chevron, Eni, TotalEnergies, and ConocoPhillips cannot be explained solely by reserve size. The decisive factors are structural. Libyan fields offer low-cost production potential. Existing infrastructure can be reactivated relatively quickly with targeted investment. European markets are geographically close. And in the post–Russian gas environment, the search for alternative supplies has accelerated.

 As a result, Libya is being repositioned from a “high-risk, high-potential” country into a more calculable energy space.

 The Gas Question: Why Libya Matters Again for Europe

 Libya’s objective to increase gas exports is not merely a technical production plan. It is a geopolitical signal.

 For Europe, the central question has shifted. As dependence on Russian gas declines, where can geographically proximate, seaborne-accessible, and politically diversifiable sources be secured?

 Libya offers existing pipelines and Mediterranean connections, LNG and direct gas export potential, and a short-route advantage for Italy and Southern Europe.

 Yet this potential hinges on a single condition: security and stability. For this reason, energy investments in Libya are now assessed alongside maritime control, infrastructure security, and military planning.

 Why Are Regional Actors Moving Toward Libya?

 New energy and cooperation agreements with Libya are not purely economic.

 Egypt is present on the ground through downstream and technical cooperation. European countries are engaging directly through diplomatic and commercial channels. Central and Eastern European states are reopening the Libya file within the framework of energy security.

 The picture is clear. Libya is being viewed as a focal point in the redesign of regional energy architecture. Those who secure an early position aim to safeguard future shares.

 The Turkey–Libya Axis: Quiet but Critical Continuity

 For Turkey, Libya is not a newly discovered dossier. It is a country where early positioning has already taken place.

 The Turkey–Libya axis should be read across three dimensions: maritime jurisdiction and Eastern Mediterranean balances; energy infrastructure and on-ground technical capacity; and security, maritime control, and stability.

 The security of Libya’s energy fields, maritime transport routes, and Mediterranean power balances cannot be assessed without Turkey. For this reason, Turkey–Libya relations are not a bilateral file, but a structural component of the Eastern Mediterranean energy architecture.

 The Security Dimension: Energy Is No Longer Separate from Military Planning

 One of the most frequently overlooked realities in the Libya dossier is this: energy investments are no longer independent of military and maritime security planning.

Offshore fields, LNG and tanker routes, ports, and terminals can only be protected through control of the balance of power on the ground. Accordingly, discussions on energy in Libya now unfold alongside debates over naval patrols, migration routes, and security architecture.

 SAVYNOR Assessment

 Libya is back on the agenda not because it is merely an energy producer, but because it has become a convergence point for energy, security, and geopolitics.

 This dossier demonstrates that global energy trade is moving away from free-market logic. Long-term, security-based, and politically aligned corridors are gaining prominence. Libya is among the countries being repositioned within this emerging order.

 Libya’s return is not a story of stabilization.

It is a story of controlled reopening.

 And how this process is managed — by whom, under which conditions, and for how long — will directly shape the energy balance stretching from the Mediterranean to Europe.

 Libya is no longer waiting on the sidelines.

Libya is now at the table where the game is being rewritten.

---

 

Libya Dosyası: Enerji Sahaları Açılırken Güç Dengesi Nereden Kırılıyor?

Libya uzun süredir “potansiyeli olan ama kilitli” bir ülkeydi. Bugün ise farklı bir eşiğin üzerinde duruyor. Enerji sahaları yeniden açılıyor, uluslararası şirketler geri dönüyor, gaz ihracatı yeniden konuşuluyor ve bölgesel aktörler Libya etrafında pozisyon alıyor. Bu gelişmeler, Libya’yı yalnızca iç siyasetiyle değil; Avrupa enerji güvenliği ve Akdeniz jeopolitiğiyle doğrudan bağlantılı bir dosya haline getiriyor.

 Bu bir tesadüf değil. Bu, küresel enerji düzeninin değiştiği bir dönemde Libya’nın yeniden oyuna dahil edilmesi.

 Libya’da Ne Oluyor?

 Son haftalarda birbirinden kopuk gibi görünen gelişmeler, aslında tek bir yönelimin parçaları. Uluslararası enerji şirketleri Libya sahalarına geri dönüyor. Yıllar sonra yeni upstream lisans süreci tamamlanmak üzere. Avrupa’ya gaz ihracatını artırmaya yönelik planlar yeniden masada. Bölgesel ve Avrupalı aktörler Libya ile enerji ve altyapı temaslarını hızlandırıyor. Türkiye ise sahadaki ve masadaki pozisyonunu koruyor.

 Bunlar tek tek haberler değil; Libya’nın kontrollü biçimde yeniden açıldığını gösteren işaretler.

 Enerji Sahaları Yeniden Açılıyor: Uluslararası Sermaye Geri Dönüyor

 Libya Ulusal Petrol Kurumu’nun (NOC) yeni lisans ve ihale sürecini gündeme alması, sektöre açık bir mesaj verdi: Libya yatırım almaya hazır.

 Chevron, Eni, TotalEnergies ve ConocoPhillips gibi küresel şirketlerin yeniden sahaya ilgi göstermesi, yalnızca rezerv büyüklüğüyle açıklanamaz. Asıl belirleyici unsurlar şunlar: Libya sahaları düşük maliyetli üretim potansiyeline sahip. Mevcut altyapı, doğru yatırımlarla kısa sürede yeniden devreye alınabilir. Avrupa pazarı coğrafi olarak yakın. Rus gazı sonrası alternatif tedarik arayışı hızlanmış durumda.

 Bu nedenle Libya, “yüksek riskli ama yüksek potansiyelli” bir ülke olmaktan çıkarılarak hesaplanabilir bir enerji alanına dönüştürülmeye çalışılıyor.

 

Gaz Dosyası: Libya Neden Avrupa İçin Yeniden Önemli?

 Libya’nın gaz ihracatını artırma hedefi teknik bir üretim planı değil; açık bir jeopolitik mesajdır.

 Avrupa için temel soru artık şudur: Rus gazına bağımlılık azalırken, coğrafi olarak yakın, denizden erişilebilir ve siyasi olarak çeşitlendirilebilir kaynaklar nereden sağlanacak?

 Libya bu denklemde mevcut boru hatları ve Akdeniz bağlantıları, LNG ve doğrudan gaz ihracatı potansiyeli ile İtalya ve Güney Avrupa için kısa rota avantajı sunuyor.

 Ancak bu potansiyelin önünde tek bir koşul var: güvenlik ve istikrar. Bu nedenle Libya’da enerji yatırımları artık doğrudan deniz kontrolü, altyapı güvenliği ve askeri planlamayla birlikte ele alınıyor.

Bölgesel Aktörler Neden Libya’ya Yaklaşıyor?

 Libya ile imzalanan yeni enerji ve iş birliği anlaşmaları yalnızca ekonomik değil.

 Mısır, downstream ve teknik iş birlikleriyle sahada yer alıyor. Avrupa ülkeleri doğrudan diplomatik ve ticari temas kuruyor. Orta ve Doğu Avrupa ülkeleri, enerji güvenliği çerçevesinde Libya dosyasını yeniden açıyor.

 Bu tablo şunu gösteriyor: Libya, bölgesel enerji mimarisinin yeniden tasarlandığı bir merkez olarak görülüyor. Kim erken pozisyon alırsa, gelecekteki payını güvence altına alıyor.

Türkiye–Libya Hattı: Sessiz Ama Kritik Bir Süreklilik

 Türkiye açısından Libya “yeniden keşfedilen” bir dosya değil. Aksine, sahada erken pozisyon alınmış bir ülke.

 Türkiye–Libya hattı üç temel boyutta okunmalı: Deniz yetki alanları ve Doğu Akdeniz dengesi, enerji altyapısı ve sahadaki teknik kapasite, güvenlik, deniz kontrolü ve istikrar boyutu.

 Libya’nın enerji sahalarının güvenliği, deniz taşımacılığı ve Akdeniz’deki güç dengesi, Türkiye olmadan düşünülemiyor. Bu nedenle Türkiye–Libya ilişkisi bir ikili dosya değil; Doğu Akdeniz enerji mimarisinin yapısal bir parçası.

 Güvenlik Boyutu: Enerji Artık Askerî Planlamadan Ayrı Değil

Libya dosyasında en sık gözden kaçan gerçek şu: Enerji yatırımları artık askeri ve deniz güvenliği planlamasından bağımsız değil.

 Offshore sahalar, LNG ve tanker rotaları, limanlar ve terminaller ancak sahadaki güç dengesiyle korunabiliyor. Bu nedenle Libya’da enerji konuşulurken aynı anda deniz devriyeleri, göç rotaları ve güvenlik mimarisi de konuşuluyor.

 SAVYNOR Değerlendirmesi

 Libya bugün bir enerji ülkesi olduğu için değil; enerji, güvenlik ve jeopolitiğin aynı noktada kesiştiği bir ülke haline geldiği için yeniden gündemde.

 Bu dosya bize şunu gösteriyor: Küresel enerji ticareti serbest piyasa mantığından uzaklaşıyor. Uzun vadeli, güvenlik temelli ve siyasi uyumlu hatlar öne çıkıyor. Libya bu yeni düzende yeniden konumlanan ülkelerden biri.

 Libya’nın geri dönüşü bir istikrar hikâyesi değil; kontrollü bir yeniden açılım hikâyesi. Ve bu açılımın kimler tarafından, hangi şartlarla ve ne kadar süreyle yönetileceği, Akdeniz’den Avrupa’ya uzanan enerji dengelerini doğrudan etkileyecek.

 Libya artık kenarda bekleyen bir ülke değil. Libya, oyunun yeniden kurulduğu masada.

---

 

Dossier libyen : alors que les champs énergétiques rouvrent, où se fracture l’équilibre des puissances ?

La Libye a longtemps été un pays à fort potentiel, mais verrouillé. Aujourd’hui, elle se tient à un seuil différent. Les champs énergétiques rouvrent. Les compagnies internationales reviennent. Les exportations de gaz réapparaissent dans le débat stratégique. Parallèlement, les acteurs régionaux réajustent leurs positions autour de la Libye.

 Pris ensemble, ces mouvements transforment la Libye en un dossier directement lié non seulement à sa politique intérieure, mais aussi à la sécurité énergétique européenne et à la géopolitique méditerranéenne.

 Ce n’est pas une coïncidence.

C’est le retour de la Libye dans le jeu, à un moment où l’ordre énergétique mondial est en train d’être reconfiguré.

 Que se passe-t-il en Libye ?

 Des évolutions qui peuvent sembler déconnectées à première vue relèvent en réalité d’une trajectoire unique. Les compagnies énergétiques internationales reviennent sur les champs libyens. Après des années de blocage, un nouveau processus de licences upstream approche de son aboutissement. Les projets visant à accroître les exportations de gaz vers l’Europe sont de nouveau à l’ordre du jour. Les acteurs régionaux et européens accélèrent leurs engagements énergétiques et infrastructurels avec la Libye. La Turquie, quant à elle, maintient sa position, à la fois sur le terrain et à la table des négociations.

 Il ne s’agit pas de nouvelles isolées.

Ce sont les marqueurs d’une réouverture contrôlée de la Libye.

 Les champs énergétiques rouvrent : le retour du capital international

 La décision de la National Oil Corporation (NOC) libyenne de relancer les processus de licences et d’appels d’offres a envoyé un signal clair au marché : la Libye est prête à accueillir des investissements.

 L’intérêt renouvelé de groupes mondiaux tels que Chevron, Eni, TotalEnergies et ConocoPhillips ne peut s’expliquer uniquement par l’ampleur des réserves. Les facteurs déterminants sont structurels. Les champs libyens offrent un potentiel de production à faible coût. Les infrastructures existantes peuvent être réactivées rapidement moyennant des investissements ciblés. Le marché européen est géographiquement proche. Et, dans l’ère post-gaz russe, la recherche de sources alternatives s’est intensifiée.

 Dans ce contexte, la Libye est en train d’être repositionnée : d’un pays « à haut risque et à fort potentiel », elle devient progressivement un espace énergétique plus calculable.

 Le dossier gazier : pourquoi la Libye redevient stratégique pour l’Europe

 L’objectif de la Libye d’augmenter ses exportations de gaz ne constitue pas un simple plan technique de production. Il s’agit d’un signal géopolitique explicite.

 Pour l’Europe, la question centrale a évolué. À mesure que la dépendance au gaz russe diminue, où trouver des sources géographiquement proches, accessibles par voie maritime et politiquement diversifiables ?

 Dans cette équation, la Libye offre des pipelines existants et des connexions méditerranéennes, un potentiel d’exportation de GNL et de gaz direct, ainsi qu’un avantage de courte distance pour l’Italie et l’Europe du Sud.

 Cependant, ce potentiel repose sur une condition essentielle : la sécurité et la stabilité. C’est pourquoi les investissements énergétiques en Libye sont désormais évalués conjointement avec le contrôle maritime, la sécurité des infrastructures et la planification militaire.

 Pourquoi les acteurs régionaux se rapprochent-ils de la Libye ?

 Les nouveaux accords énergétiques et de coopération conclus avec la Libye ne relèvent pas uniquement de considérations économiques.

 L’Égypte est présente sur le terrain à travers des coopérations downstream et techniques. Les pays européens renforcent leurs engagements diplomatiques et commerciaux directs. Les États d’Europe centrale et orientale rouvrent le dossier libyen dans le cadre de leurs stratégies de sécurité énergétique.

 Le constat est clair. La Libye est perçue comme un point nodal dans la reconfiguration de l’architecture énergétique régionale. Ceux qui prennent position tôt cherchent à sécuriser leur part future.

 L’axe Turquie–Libye : une continuité discrète mais critique

 Pour la Turquie, la Libye n’est pas un dossier nouvellement découvert. Il s’agit au contraire d’un espace où une position précoce a déjà été établie.

 L’axe Turquie–Libye doit être analysé selon trois dimensions : les juridictions maritimes et les équilibres en Méditerranée orientale ; les infrastructures énergétiques et les capacités techniques sur le terrain ; ainsi que la sécurité, le contrôle maritime et la stabilité.

 La sécurité des champs énergétiques libyens, les routes de transport maritime et les équilibres de puissance en Méditerranée ne peuvent être envisagés sans la Turquie. Pour cette raison, les relations Turquie–Libye ne constituent pas un simple dossier bilatéral, mais un élément structurel de l’architecture énergétique de la Méditerranée orientale.

 La dimension sécuritaire : l’énergie n’est plus dissociable de la planification militaire

 L’une des réalités les plus fréquemment sous-estimées du dossier libyen est la suivante : les investissements énergétiques ne sont plus indépendants de la planification militaire et de la sécurité maritime.

 Les champs offshore, les routes du GNL et des pétroliers, les ports et les terminaux ne peuvent être protégés que par le contrôle des équilibres de puissance sur le terrain. En conséquence, les discussions sur l’énergie en Libye se déroulent désormais parallèlement aux débats sur les patrouilles navales, les routes migratoires et l’architecture sécuritaire.

 Évaluation SAVYNOR

 La Libye revient sur le devant de la scène non pas parce qu’elle est simplement un pays producteur d’énergie, mais parce qu’elle est devenue un point de convergence entre énergie, sécurité et géopolitique.

 Ce dossier montre que le commerce énergétique mondial s’éloigne de la logique du libre marché. Des corridors de long terme, fondés sur la sécurité et l’alignement politique, gagnent en importance. La Libye figure parmi les pays en cours de repositionnement dans ce nouvel ordre.

 Le retour de la Libye n’est pas une histoire de stabilisation.

C’est une histoire de réouverture contrôlée.

 Et la manière dont ce processus sera géré — par qui, sous quelles conditions et pour quelle durée — influencera directement les équilibres énergétiques reliant la Méditerranée à l’Europe.

 La Libye n’est plus en marge.

La Libye est désormais à la table où les règles du jeu sont en train d’être réécrites.

---

리비아 파일: 에너지 자산이 다시 열리면서 권력 균형은 어디에서 균열되고 있는가?

리비아는 오랫동안 잠재력은 크지만 사실상 봉인된 국가로 남아 있었다. 그러나 오늘날 리비아는 전혀 다른 임계점에서 있다. 에너지 자산이 다시 개방되고 있다. 국제 기업들이 복귀하고 있다. 가스 수출은 다시 전략적 논의의 중심에올라섰다. 동시에 지역 행위자들은 리비아를 둘러싼 입지를 재조정하고 있다.

 이러한 흐름이 결합되면서 리비아는 더 이상 단순한 국내 정치의 문제가 아니라, 유럽의 에너지 안보와 지중해 지정학에 직접적으로 연결된 핵심 전략 사안으로 전환되고 있다.

 이는 우연이 아니다.

글로벌 에너지 질서가 재편되는 시점에서 리비아가 다시 게임에 복귀하고 있음을 보여주는 신호다.

리비아에서는 무엇이 일어나고 있는가?

 겉으로 보기에는 서로 단절된 것처럼 보이는 최근의 움직임들은 사실 하나의 흐름을 공유하고 있다. 국제 에너지 기업들이 리비아 유전으로 복귀하고 있다. 수년간 중단되었던 새로운 업스트림 라이선스 절차가 마무리 단계에 접어들고있다. 유럽으로의 가스 수출 확대 계획이 다시 의제에 올랐다. 지역 및 유럽 국가들은 리비아와의 에너지·인프라 협력을 가속화하고 있다. 터키는 현장과 협상 테이블 모두에서 기존의 입지를 유지하고 있다.

 이는 개별 뉴스의 나열이 아니다.

리비아가 통제된 방식으로 다시 열리고 있음을 보여주는 지표들이다.

 에너지 자산의 재개방: 국제 자본의 귀환

 리비아 국영석유공사(NOC)가 라이선스 및 입찰 절차를 재가동하면서 시장에 분명한 신호를 보냈다. 리비아는 투자유치를 받을 준비가 되어 있다는 메시지다.

 Chevron, Eni, TotalEnergies, ConocoPhillips와 같은 글로벌 기업들의 재진입은 단순히 매장량 규모만으로 설명될 수 없다. 결정적 요인은 구조적이다. 리비아의 에너지 자산은 저비용 생산 잠재력을 보유하고 있다. 기존 인프라는표적화된 투자만 이루어진다면 비교적 단기간 내 재가동이 가능하다. 유럽 시장과의 지리적 근접성도 중요하다. 러시아산 가스 이후 대체 공급원을 찾으려는 움직임은 이미 가속화되었다.

 이러한 맥락에서 리비아는 ‘고위험·고잠재력 국가’에서 점차 계산 가능한 에너지 공간으로 재포지셔닝되고 있다.

 가스 이슈: 왜 리비아는 다시 유럽에 중요해졌는가?

 리비아가 가스 수출을 확대하려는 목표는 단순한 기술적 생산 계획이 아니다. 이는 명확한 지정학적 신호다.

 유럽의 핵심 질문은 이제 다음과 같이 바뀌었다. 러시아 가스 의존도가 감소하는 상황에서, 지리적으로 가깝고 해상접근이 가능하며 정치적으로 분산 가능한 공급원을 어디에서 확보할 것인가?

이 질문에 대해 리비아는 기존 파이프라인과 지중해 연결망, LNG 및 직접 가스 수출 잠재력, 그리고 이탈리아와 남유럽으로 향하는 짧은 운송 경로라는 강점을 제시한다.

 그러나 이 잠재력에는 하나의 전제 조건이 있다. 바로 안전과 안정성이다. 따라서 리비아의 에너지 투자는 이제 해상통제, 인프라 보호, 군사적 계획과 함께 평가되고 있다.

 왜 지역 행위자들은 리비아로 접근하고 있는가?

 리비아와 체결되는 새로운 에너지 및 협력 합의는 단순한 경제적 계약을 넘어선다.

 이집트는 다운스트림 및 기술 협력을 통해 현장에 관여하고 있다. 유럽 국가들은 외교적·상업적 접촉을 직접 강화하고있다. 중부 및 동유럽 국가들은 에너지 안보 전략의 일환으로 리비아 이슈를 다시 검토하고 있다.

 이 흐름은 분명한 메시지를 전달한다. 리비아는 지역 에너지 구조가 재편되는 핵심 거점으로 인식되고 있다. 조기에입지를 확보하는 행위자들은 미래의 몫을 선점하려 하고 있다.

 터키–리비아 축: 조용하지만 결정적인 연속성

 터키에게 리비아는 새롭게 발견된 이슈가 아니다. 오히려 터키는 초기 단계부터 현장에서 입지를 구축해 온 국가다.

 터키–리비아 축은 세 가지 차원에서 분석되어야 한다. 해양 관할권과 동지중해의 균형, 에너지 인프라와 현지 기술 역량, 그리고 안보·해상 통제·안정성이다.

 리비아의 에너지 자산 보호, 해상 운송로, 지중해의 힘의 균형은 터키를 배제하고는 설명될 수 없다. 따라서 터키–리비아 관계는 단순한 양자 관계가 아니라, 동지중해 에너지 구조의 핵심 구성 요소다.

 안보 차원: 에너지는 더 이상 군사 계획과 분리될 수 없다

 리비아 이슈에서 가장 자주 간과되는 현실은 다음과 같다. 에너지 투자는 더 이상 군사 및 해상 안보 계획과 분리되어존재하지 않는다.

 해상 에너지 자산, LNG 및 유조선 항로, 항만과 터미널은 현장의 권력 균형을 통해서만 보호될 수 있다. 따라서 리비아에서 에너지를 논의할 때, 해군 순찰, 이주 경로, 안보 구조 역시 동시에 논의되고 있다.

SAVYNOR 평가

 리비아가 다시 주목받는 이유는 단순히 에너지 생산국이기 때문이 아니다. 에너지, 안보, 지정학이 동일한 지점에서교차하는 국가가 되었기 때문이다.

 이 파일은 글로벌 에너지 교역이 자유시장 논리에서 멀어지고 있음을 보여준다. 장기적이고, 안보 중심적이며, 정치적으로 정렬된 에너지 회랑이 부상하고 있다. 리비아는 이 새로운 질서 속에서 재포지셔닝되고 있는 국가 중 하나다.

 리비아의 귀환은 안정화의 서사가 아니다.

이는 통제된 재개방의 서사다.

 그리고 이 과정이 누가, 어떤 조건으로, 얼마 동안 관리되느냐에 따라 지중해에서 유럽으로 이어지는 에너지 균형은직접적인 영향을 받게 될 것이다.

 리비아는 더 이상 주변부에 머물러 있지 않다.

리비아는 이제 게임의 규칙이 다시 쓰이고 있는 테이블 위에 올라와 있다.

---

Ливийское досье: где ломается баланс сил по мере открытия энергетических активов?

На протяжении долгого времени Ливия оставалась страной с высоким потенциалом, но фактически «запертой». Сегодня она находится на ином рубеже. Энергетические месторождения вновь открываются, международные компании возвращаются, экспорт газа снова обсуждается, а региональные акторы перераспределяют свои позиции вокруг Ливии. Эти процессы превращают Ливию не просто во внутренне-политический вопрос, а в досье, напрямую связанное с энергетической безопасностью Европы и геополитикой Средиземноморья.

 Это не случайность. Это возвращение Ливии в игру на фоне трансформации глобального энергетического порядка.

Что происходит в Ливии?

 Разрозненные на первый взгляд события последних недель на самом деле являются элементами единого вектора. Международные энергетические компании возвращаются на ливийские месторождения. Новый апстрим-лицензионный процесс, приостановленный на годы, близок к завершению. Планы по увеличению экспорта газа в Европу вновь находятся на повестке. Региональные и европейские акторы ускоряют энергетические и инфраструктурные контакты с Ливией. Турция сохраняет свои позиции как на местах, так и за столом переговоров.

 Это не отдельные новости, а сигналы контролируемого повторного открытия Ливии.

 Энергетические активы снова открываются: возвращение международного капитала

 Возобновление лицензионных и тендерных процедур Национальной нефтяной корпорацией Ливии (NOC) стало чётким сигналом рынку: Ливия готова к инвестициям.

 Интерес таких глобальных игроков, как Chevron, Eni, TotalEnergies и ConocoPhillips, невозможно объяснить лишь объёмами запасов. Ключевые факторы очевидны. Ливийские месторождения обладают потенциалом низкозатратной добычи. Существующая инфраструктура при целевых инвестициях может быть оперативно восстановлена. Европейский рынок находится в географической близости. Поиск альтернативных источников поставок после российского газа ускорился.

 В результате Ливия перестаёт рассматриваться как «высокорисковая, но высокопотенциальная» страна и постепенно переводится в категорию расчётного энергетического пространства.

Газовый вопрос: почему Ливия вновь важна для Европы?

 Цель Ливии по увеличению экспорта газа — это не технический производственный план, а чёткий геополитический сигнал.

Ключевой вопрос для Европы теперь звучит иначе: по мере снижения зависимости от российского газа, откуда получать географически близкие, морским путём доступные и политически диверсифицируемые ресурсы?

 В этом уравнении Ливия предлагает существующие трубопроводы и средиземноморские соединения, потенциал СПГ и прямого экспорта газа, а также преимущество коротких маршрутов для Италии и Южной Европы.

 Однако перед этим потенциалом стоит одно условие — безопасность и стабильность. Поэтому энергетические инвестиции в Ливии теперь рассматриваются в связке с морским контролем, защитой инфраструктуры и военным планированием.

Почему региональные акторы сближаются с Ливией?

 Новые энергетические и кооперационные соглашения с Ливией носят не только экономический характер.

 Египет присутствует на местах через даунстрим-проекты и техническое сотрудничество. Европейские страны активизируют прямые дипломатические и торговые контакты. Государства Центральной и Восточной Европы вновь открывают ливийское направление в рамках своих стратегий энергетической безопасности.

 Это указывает на то, что Ливия воспринимается как центр формирования новой региональной энергетической архитектуры. Те, кто занимает позиции раньше, стремятся зафиксировать будущую долю.

Турция–Ливия: тихая, но критически важная преемственность

 Для Турции Ливия — не вновь открытая тема. Напротив, это пространство, где позиции были заняты на раннем этапе.

 Связка Турция–Ливия должна рассматриваться в трёх измерениях: морские юрисдикции и баланс в Восточном Средиземноморье, энергетическая инфраструктура и технические возможности на местах, а также безопасность, морской контроль и стабильность.

 Без Турции невозможно рассматривать безопасность ливийских энергетических активов, морские маршруты и баланс сил в Средиземноморье. Поэтому отношения Турции и Ливии — это не двустороннее досье, а структурный элемент восточносредиземноморской энергетической архитектуры.

Измерение безопасности: энергия больше не отделима от военного планирования

 Наиболее часто упускаемая реальность в ливийском досье заключается в следующем: энергетические инвестиции больше не существуют отдельно от военного и морского планирования.

 Оффшорные месторождения, маршруты СПГ и танкеров, порты и терминалы могут быть защищены только через контроль баланса сил на местах. Поэтому обсуждение энергетики в Ливии неизбежно сопровождается вопросами военно-морских патрулей, миграционных маршрутов и архитектуры безопасности.

 Оценка SAVYNOR

 Ливия вновь находится в центре внимания не потому, что она является энергетической страной, а потому что она стала точкой пересечения энергии, безопасности и геополитики.

 Это досье показывает, что глобальная энергетическая торговля отходит от логики свободного рынка. На первый план выходят долгосрочные, ориентированные на безопасность и политически согласованные энергетические коридоры. Ливия — одна из стран, которые заново позиционируются в этой новой конфигурации.

 Возвращение Ливии — это не история стабилизации. Это история контролируемого повторного открытия. И то, кем, на каких условиях и в течение какого времени будет управляться этот процесс, напрямую повлияет на энергетический баланс от

Средиземноморья до Европы.

 Ливия больше не находится в стороне.

Ливия теперь за столом, где правила игры переписываются.