Can OPEC+ Still Set Oil Prices? How China’s Demand Power Is Reshaping the Oil Market

For decades, the question of who determines the direction of oil prices had a largely straightforward answer: producer cartels. OPEC, and later OPEC+, exercised significant influence over prices through production quotas and coordinated supply cuts. Yet recent data suggest that this equation no longer functions as clearly as it once did. Today, oil prices are increasingly shaped not by production decisions alone, but by where demand power is concentrated.

At the center of this shift stands a single actor: China.

The Shift Toward Demand-Centered Power

 China’s oil imports now influence markets not only through their sheer volume, but also through their impact on price behavior. In recent months, even modest changes in China’s purchasing pace have triggered noticeable fluctuations in global prices, signaling a gradual relocation of power within the oil market.

 As of 2024, China’s daily crude oil imports range between 11.3 and 11.8 million barrels, accounting for approximately 25 percent of global seaborne oil trade. China’s strategic petroleum reserve capacity is estimated to exceed 1 billion barrels, and the timing of when these reserves are filled or drawn down has a direct effect on prices. This scale pushes China beyond the role of a conventional consumer, positioning it as an actor that actively shapes market direction.

This reality also explains why traditional cartel mechanisms based on supply restraint have become less effective. Even when OPEC+ agrees to production cuts, a limited slowdown in China’s demand appetite can be sufficient to push prices downward. Conversely, when China accelerates strategic stockpiling or increases import volumes, prices can rise without any meaningful change on the supply side.

Is OPEC+ Losing Its Area of Control?

This emerging landscape presents OPEC+ with an increasingly complex balancing act. Production decisions remain relevant, but their ability to steer markets on their own is no longer sufficient. The ultimate direction of prices is shaped less by supply coordination than by the purchasing behavior of major consumers.

 Between 2023 and 2024, OPEC+ implemented production cuts totaling roughly 5 million barrels per day. Despite this, Brent crude prices failed to break sustainably out of the 70–90 dollar range, underscoring the structural nature of this shift. During the same period, changes of just 2 to 3 percent in China’s refinery utilization rates were observed to have a faster and more pronounced impact on prices than OPEC+ policy decisions.

 The core challenge facing OPEC+ lies in the growing difficulty of balancing production restraint with the preservation of market share. As major buyers like China diversify supply sources and increase flexibility, the cartel’s room for price maneuver narrows. This suggests that the long-standing supply management model on which OPEC+ relies is approaching its practical limits.

An Era of Demand Dominance in Oil Markets

 The structure now taking shape in oil markets is defined less by the question of who produces how much, and more by who buys, when, and under what conditions. China’s use of long-term contracts, spot market purchases, and strategic reserve management has become central to price formation.

 In particular, China’s efforts to increase contractual flexibility in purchases from the Middle East, Russia, and West Africa, along with greater sensitivity of pricing formulas to spot benchmarks, have expanded the demand side’s room for maneuver. As a result, the traditional supply-side tools employed by OPEC+ exert a more delayed and limited influence on prices.

These developments indicate that oil has evolved beyond a purely physical commodity into a geo-economic instrument. Countries that command demand power can shape market outcomes not through overt intervention, but by adjusting their purchasing strategies. 

The Fine Line Between Energy and Geoeconomics

 China’s growing weight in the oil market cannot be explained solely through the lens of energy security. It is also closely linked to financial stability, trade balances, and global political positioning. As oil prices influence everything from inflationary pressures to industrial output, this demand-centered redistribution of power leaves lasting marks on the global economy.

 In this context, oil now sits at the core not only of energy policy, but also of macroeconomic decision-making.

SAVYNOR Assessment

 At SAVYNOR, we view the current landscape as a directional shift in the global oil market that warrants close attention. While OPEC+ remains an important actor, the power to determine prices no longer rests exclusively with producer cartels. Countries in which demand power is concentrated, most notably China, are becoming de facto reference points for oil markets.

 Under these conditions, OPEC+ is evolving from a central price-setting authority into a balancing mechanism that must adapt to the behavior of demand giants. This evolution indicates that the infrastructure for a transition from an era of supply cartels to one shaped by demand behavior is largely in place.

 In the years ahead, the decisive factor in oil markets will not be who produces the most, but who buys at the right time and with the greatest strategic precision. This reality makes clear that the global energy architecture is no longer organized around supply alone, but is being permanently shaped by demand behavior.

---

OPEC+ Fiyatları Hâlâ Belirleyebilir mi? Çin’in Talep Gücü Petrol Piyasasını Nasıl Şekillendiriyor

Küresel petrol piyasasında fiyatların yönünü belirleyen aktörlerin kim olduğu sorusu, uzun yıllar boyunca büyük ölçüde tek bir cevaba sahipti: üretici karteller. OPEC ve daha sonra OPEC+ yapısı, arz kesintileri ve üretim kotaları üzerinden fiyatlar üzerinde belirgin bir etki kurdu. Ancak son dönemde ortaya çıkan veriler, bu dengenin eskisi kadar net işlemediğini gösteriyor. Bugün petrol fiyatlarını şekillendiren temel unsur, üretim kararlarından çok, talep gücünün kimde yoğunlaştığı sorusu etrafında giderek yeniden tanımlanıyor.

Bu değişimin merkezinde ise tek bir aktör öne çıkıyor: Çin.

Talep Merkezli Güç Kayması

 Çin’in petrol ithalatı, artık yalnızca hacimsel büyüklüğüyle değil, fiyat davranışları üzerindeki etkisiyle de piyasayı yönlendiriyor. Son aylarda Çin’in alım temposundaki sınırlı değişimlerin dahi küresel fiyatlar üzerinde hissedilir dalgalanmalara yol açması, petrol piyasasında ağırlık merkezinin yer değiştirmekte olduğunu gösteriyor.

2024 itibarıyla Çin’in günlük ham petrol ithalatı 11,3–11,8 milyon varil bandında seyretmekte olup, bu rakam küresel deniz yoluyla taşınan petrol ticaretinin yaklaşık yüzde 25’ine karşılık gelmektedir. Çin’in stratejik petrol rezerv kapasitesinin 1 milyar varilin üzerine çıktığı tahmin edilirken, bu rezervlerin ne zaman doldurulduğu ya da devreye alındığı, fiyatlar üzerinde doğrudan etki yaratmaktadır. Bu ölçek, Çin’i klasik bir “tüketici” konumunun ötesine taşıyarak, piyasanın yönünü fiilen etkileyen bir aktör hâline getirmektedir.

 Bu tablo, uzun yıllar arz kısıntısı refleksleriyle çalışan kartel mekanizmalarının etkisinin neden zayıfladığını da açıklıyor. OPEC+ üretimi kısma yönünde kararlar alsa bile, Çin’in talep iştahındaki sınırlı bir yavaşlama fiyatları aşağı çekmeye yetebiliyor. Tersine, Çin’in stratejik stok alımları veya ithalat temposunu artırması, arz cephesinde kayda değer bir değişim olmaksızın fiyatları yukarı taşıyabiliyor.

OPEC+’ın Kontrol Alanı Daralıyor mu?

 Ortaya çıkan bu tablo, OPEC+ için giderek daha zor bir denge arayışına işaret ediyor. Kartelin üretim kararları önemini tamamen yitirmiş değil; ancak bu kararların piyasa üzerindeki etkisi artık tek başına yeterli görünmüyor. Fiyatların nihai yönü, arz tarafındaki koordinasyondan çok, büyük tüketicilerin alım davranışlarıyla şekilleniyor.

 2023–2024 döneminde OPEC+ toplamda günlük yaklaşık 5 milyon varillik üretim kısıntısı uygulamış olmasına rağmen, Brent petrol fiyatlarının 70–90 dolar bandı dışına kalıcı biçimde çıkamaması bu değişimin somut göstergelerinden biridir. Aynı dönemde Çin’in rafineri kullanım oranlarındaki yüzde 2–3’lük oynamaların dahi fiyatlar üzerinde, OPEC+ kararlarına kıyasla daha hızlı ve daha belirgin etki yarattığı gözlemlenmiştir.

 OPEC+’ın karşı karşıya olduğu temel sorun, üretimi kısmak ile pazar payını korumak arasındaki dengeyi her geçen gün daha zor kurmasıdır. Çin gibi büyük alıcıların daha esnek tedarik kaynaklarına yönelmesi, kartelin fiyat üzerindeki manevra alanını daraltmaktadır. Bu durum, OPEC+’ın uzun süredir dayandığı arz yönetimi modelinin sınırlarını daha görünür hâle getirmektedir.

Petrol Piyasasında Talep Egemenliği Dönemi

 Bugün petrol piyasasında belirginleşen yeni yapı, “kim ne kadar üretiyor” sorusundan çok, “kim ne kadar ve ne zaman alıyor” sorusuna odaklanıyor. Çin’in uzun vadeli kontratları, spot alımları ve stratejik rezerv yönetimi, fiyat oluşumunda belirleyici unsurlar hâline gelmiş durumda.

Özellikle Çin’in Orta Doğu, Rusya ve Batı Afrika kaynaklı alımlarında kontrat esnekliğini artırması; fiyat formüllerini spot endekslere daha duyarlı hâle getirmesi, talep tarafının piyasa üzerindeki hareket alanını genişletmektedir. Bu durum, OPEC+’ın geleneksel arz kısıntısı araçlarının fiyatlar üzerindeki etkisini daha gecikmeli ve sınırlı hâle getirmektedir.

 Bu gelişme, petrolün yalnızca fiziksel bir emtia olmaktan çıkarak, jeoekonomik bir kaldıraç olarak kullanıldığını da açık biçimde ortaya koymaktadır. Talep gücünü elinde bulunduran ülkeler, fiyatları doğrudan müdahalelerle değil, alım davranışlarını ayarlayarak piyasanın yönünü fiilen belirleyebilmektedir.

Enerji ve Jeoekonomi Arasındaki İnce Çizgi

 Çin’in petrol piyasasındaki bu ağırlığı, yalnızca enerji güvenliği başlığıyla açıklanamaz. Bu durum aynı zamanda finansal istikrar, dış ticaret dengesi ve küresel siyasi konumlanma ile doğrudan bağlantılıdır. Petrol fiyatlarının yönü, enflasyon baskılarından sanayi üretimine kadar geniş bir alanı etkilerken, talep merkezli bu yeni güç dengesi küresel ekonomi üzerinde de kalıcı etkiler bırakmaktadır.

 Bu çerçevede petrol, artık yalnızca enerji politikalarının değil, makroekonomik kararların damerkezinde yer almaktadır.

 

SAVYNOR Değerlendirmesi

 SAVYNOR olarak mevcut tabloyu, küresel petrol piyasasında dikkatle izlenmesi gereken bir yön değişimi olarak değerlendiriyoruz. OPEC+ hâlâ önemli bir aktör olmaya devam etse de, fiyat belirleme gücü artık tek başına üretim kartellerinin elinde değildir. Talep gücünün yoğunlaştığı ülkeler, özellikle de Çin, petrol piyasasında fiilî bir referans noktası hâline gelmektedir.

Bu çerçevede OPEC+, artık fiyatları tek başına belirleyen bir merkezden ziyade, talep devlerinin davranışlarına uyum sağlamak zorunda kalan bir denge unsuruna dönüşmektedir. Bu durum, petrol piyasasında arz kartelleri döneminden talep davranışlarının belirleyici olduğu bir döneme geçişin altyapısının büyük ölçüde tamamlandığını göstermektedir.

 Önümüzdeki yıllarda petrol piyasasında belirleyici olan, en çok üreten değil; en doğru zamanda ve en stratejik şekilde alım yapan aktörler olacaktır. Bu gerçeklik, küresel enerji mimarisinin artık arz merkezli değil, talep davranışları üzerinden kalıcı biçimde şekillendiğini açık biçimde ortaya koymaktadır.

---

L’OPEC+ peut-elle encore fixer les prix du pétrole ? Comment le pouvoir de la demande chinoise redessine le marché pétrolier

Pendant des décennies, la question de savoir qui déterminait l’orientation des prix du pétrole appelait une réponse largement évidente : les cartels de producteurs. L’OPEC, puis l’OPEC+, exerçaient une influence significative sur les prix à travers des quotas de production et des réductions coordonnées de l’offre. Pourtant, les données récentes montrent que cet équilibre ne fonctionne plus avec la même clarté qu’auparavant. Aujourd’hui, les prix du pétrole sont de plus en plus façonnés non par les seules décisions de production, mais par l’endroit où se concentre le pouvoir de la demande.

 Au cœur de cette évolution se trouve un acteur unique : la Chine.

Le déplacement vers un pouvoir centré sur la demande

 Les importations pétrolières de la Chine influencent désormais les marchés non seulement par leur volume, mais aussi par leur impact sur le comportement des prix. Ces derniers mois, de légers ajustements dans le rythme des achats chinois ont suffi à provoquer des fluctuations perceptibles des prix mondiaux, signalant un déplacement progressif du centre de gravité du marché pétrolier.

 En 2024, les importations quotidiennes de pétrole brut de la Chine se situent entre 11,3 et 11,8 millions de barils, soit environ 25 % du commerce mondial de pétrole transporté par voie maritime. La capacité des réserves stratégiques de pétrole de la Chine est estimée à plus d’un milliard de barils, et le calendrier de leur remplissage ou de leur utilisation exerce un effet direct sur les prix. Cette échelle place la Chine au-delà du simple statut de consommateur, pour en faire un acteur capable d’orienter concrètement la dynamique du marché.

 Cette réalité explique également pourquoi les mécanismes traditionnels des cartels fondés sur la restriction de l’offre perdent en efficacité. Même lorsque l’OPEC+ décide de réduire la production, un ralentissement limité de l’appétit de la demande chinoise peut suffire à faire baisser les prix. À l’inverse, lorsque la Chine intensifie ses achats pour constituer des stocks stratégiques ou accroît ses volumes d’importation, les prix peuvent augmenter sans modification significative du côté de l’offre.

L’OPEC+ voit-elle son champ de contrôle se réduire ?

 Le paysage émergent confronte l’OPEC+ à un exercice d’équilibre de plus en plus complexe. Les décisions de production restent pertinentes, mais leur capacité à orienter seules les marchés n’est plus suffisante. La direction finale des prix est déterminée moins par la coordination de l’offre que par le comportement d’achat des grands consommateurs.

 Entre 2023 et 2024, l’OPEC+ a mis en œuvre des réductions de production totalisant environ 5 millions de barils par jour. Malgré cela, les prix du Brent n’ont pas réussi à sortir durablement de la fourchette de 70 à 90 dollars, ce qui illustre le caractère structurel de cette évolution. Sur la même période, des variations de seulement 2 à 3 % des taux d’utilisation des raffineries chinoises ont eu un impact plus rapide et plus marqué sur les prix que les décisions de politique de l’OPEC+.

 Le défi central pour l’OPEC+ réside dans la difficulté croissante à concilier la limitation de la production avec la préservation des parts de marché. À mesure que de grands acheteurs comme la Chine diversifient leurs sources d’approvisionnement et gagnent en flexibilité, la marge de manœuvre du cartel sur les prix se réduit. Cela suggère que le modèle de gestion de l’offre sur lequel repose l’OPEC+ approche de ses limites opérationnelles.

 Une ère de domination de la demande sur les marchés pétroliers

 La structure qui se dessine aujourd’hui sur les marchés pétroliers est définie moins par la question de savoir qui produit combien, que par celle de savoir qui achète, quand et dans quelles conditions. Les contrats à long terme de la Chine, ses achats sur les marchés spot et la gestion de ses réserves stratégiques sont devenus des éléments centraux de la formation des prix.

 En particulier, les efforts de la Chine pour accroître la flexibilité contractuelle de ses achats en provenance du Moyen-Orient, de la Russie et de l’Afrique de l’Ouest, ainsi que la sensibilité accrue des formules de prix aux références spot, ont élargi la marge de manœuvre du côté de la demande. En conséquence, les outils traditionnels de l’OPEC+ agissant sur l’offre exercent une influence plus tardive et plus limitée sur les prix.

 Ces évolutions montrent que le pétrole a dépassé le statut de simple matière première physique pour devenir un instrument géoéconomique. Les pays qui concentrent le pouvoir de la demande peuvent façonner les résultats du marché non par des interventions directes, mais par l’ajustement de leurs stratégies d’achat.

 La ligne de crête entre énergie et géoéconomie

 Le poids croissant de la Chine sur le marché pétrolier ne peut être expliqué uniquement par des considérations de sécurité énergétique. Il est également étroitement lié à la stabilité financière, aux équilibres commerciaux et au positionnement politique mondial. Alors que les prix du pétrole influencent tout, des pressions inflationnistes à la production industrielle, cette redistribution du pouvoir centrée sur la demande laisse des traces durables sur l’économie mondiale.

 Dans ce contexte, le pétrole se situe désormais au cœur non seulement des politiques énergétiques, mais aussi des choix macroéconomiques.

Évaluation de SAVYNOR

Chez SAVYNOR, nous considérons la situation actuelle comme un changement de direction qu’il convient de suivre de près sur le marché pétrolier mondial. Si l’OPEC+ demeure un acteur important, le pouvoir de fixation des prix n’appartient plus exclusivement aux cartels de producteurs. Les pays où se concentre le pouvoir de la demande, en particulier la Chine, deviennent des points de référence de facto pour les marchés pétroliers.

 Dans ces conditions, l’OPEC+ évolue d’une autorité centrale de fixation des prix vers un mécanisme d’équilibrage contraint de s’adapter au comportement des géants de la demande. Cette évolution montre que l’infrastructure nécessaire à la transition d’une ère dominée par les cartels de l’offre vers une ère façonnée par les comportements de la demande est désormais largement en place.

 Dans les années à venir, le facteur décisif sur les marchés pétroliers ne sera pas celui qui produit le plus, mais celui qui achète au bon moment et avec la plus grande précision stratégique. Cette réalité confirme que l’architecture énergétique mondiale n’est plus organisée uniquement autour de l’offre, mais qu’elle est durablement façonnée par les comportements de la demande.

---

OPEC+는 여전히 유가를 결정할 수 있는가? 중국의 수요력이 석유 시장을 어떻게 재편하고 있는가

수십 년 동안 글로벌 석유 시장에서 가격의 방향을 누가 결정하는가라는 질문에는 비교적 명확한 답이 존재했다. 바로생산자 카르텔이었다. OPEC, 그리고 이후의 OPEC+는 생산 할당과 공급 감산을 통해 유가에 상당한 영향력을 행사해 왔다. 그러나 최근의 데이터는 이러한 구도가 과거만큼 명확하게 작동하지 않고 있음을 보여준다. 오늘날 유가는생산 결정만으로 형성되기보다는, 수요력이 어디에 집중되어 있는가라는 질문을 중심으로 점차 재정의되고 있다.

 이 변화의 중심에는 단 하나의 행위자가 있다. 중국이다.

수요 중심 권력 이동

 중국의 석유 수입은 이제 단순한 물량 규모를 넘어, 가격 움직임 자체에 영향을 미치는 요소로 작용하고 있다. 최근 몇달 동안 중국의 구매 속도에 나타난 제한적인 변화만으로도 글로벌 유가가 눈에 띄게 흔들렸다는 점은, 석유 시장의중심축이 서서히 이동하고 있음을 보여준다.

 2024년 기준 중국의 일일 원유 수입량은 1,130만~1,180만 배럴 수준으로, 이는 전 세계 해상 원유 교역량의 약25%에 해당한다. 중국의 전략적 석유 비축 능력은 10억 배럴을 초과하는 것으로 추정되며, 이러한 비축 물량이 언제채워지거나 방출되는지에 따라 유가에 직접적인 영향이 발생한다. 이와 같은 규모는 중국을 전통적인 ‘소비국’의 범주를 넘어, 시장의 방향을 실질적으로 좌우하는 행위자로 자리매김하게 한다.

 이러한 현실은 공급 억제를 기반으로 작동해 온 전통적인 카르텔 메커니즘의 영향력이 약화되고 있는 이유를 설명해준다. OPEC+가 생산 감산에 합의하더라도, 중국의 수요가 소폭 둔화되는 것만으로도 유가는 하방 압력을 받을 수있다. 반대로 중국이 전략적 비축을 확대하거나 수입 물량을 늘릴 경우, 공급 측에 의미 있는 변화가 없어도 유가는 상승할 수 있다.

OPEC+의 통제 영역은 축소되고 있는가

 이러한 환경은 OPEC+에 점점 더 복잡한 균형 과제를 제시하고 있다. 생산 결정 자체는 여전히 중요하지만, 그것만으로 시장을 주도하기에는 한계가 분명해지고 있다. 유가의 최종적인 방향은 공급 측 조율보다는, 대형 소비국들의 구매 행동에 의해 결정되고 있다.

 20232024년 동안 OPEC+는 하루 약 500만 배럴에 달하는 생산 감산을 시행했음에도 불구하고, 브렌트유 가격은7090달러 범위를 지속적으로 벗어나지 못했다. 이는 이러한 변화가 일시적인 현상이 아니라 구조적인 성격을 지니고있음을 보여준다. 같은 기간 동안 중국 정유시설 가동률이 2~3%만 변동해도, OPEC+ 정책 결정에 비해 더 빠르고뚜렷한 가격 반응이 나타난 것으로 관찰되었다.

 OPEC+가 직면한 핵심 과제는 생산을 줄이면서도 시장 점유율을 유지해야 하는 균형을 점점 더 어렵게 맞춰야 한다는 점이다. 중국과 같은 대형 구매자들이 공급원을 다변화하고 유연성을 확대할수록, 카르텔의 가격 조정 여지는 더욱좁아지고 있다. 이는 OPEC+가 오랫동안 의존해 온 공급 관리 모델이 실질적인 한계에 다가서고 있음을 시사한다.

석유 시장에서의 수요 우위 시대

 현재 석유 시장에서 형성되고 있는 구조는 ‘누가 얼마나 생산하는가’보다 ‘누가 언제, 어떤 조건으로 구매하는가’에 더큰 비중을 두고 있다. 중국의 장기 계약, 현물 시장 구매, 그리고 전략 비축 관리 방식은 가격 형성의 핵심 요소로 자리잡았다.

특히 중국이 중동, 러시아, 서아프리카산 원유 구매에서 계약 유연성을 높이고, 가격 공식이 현물 지표에 더 민감하게반응하도록 조정한 점은 수요 측의 행동 반경을 크게 넓혔다. 그 결과 OPEC+가 사용하는 전통적인 공급 측 도구들은 유가에 보다 지연되고 제한적인 영향을 미치고 있다.

 이러한 변화는 석유가 더 이상 단순한 물리적 상품에 머무르지 않고, 지경학적 수단으로 활용되고 있음을 보여준다. 수요력을 보유한 국가들은 직접적인 개입 없이도 구매 전략 조정을 통해 시장의 결과를 형성할 수 있다.

에너지와 지경학 사이의 미묘한 경계

 중국의 석유 시장 내 영향력 증대는 에너지 안보라는 틀만으로 설명될 수 없다. 이는 금융 안정성, 무역 수지, 그리고글로벌 정치적 위치와도 긴밀하게 연결되어 있다. 유가는 인플레이션 압력에서 산업 생산에 이르기까지 광범위한 영역에 영향을 미치며, 이러한 수요 중심의 권력 재분배는 세계 경제에 지속적인 흔적을 남기고 있다.

 이러한 맥락에서 석유는 이제 에너지 정책뿐 아니라 거시경제적 의사결정의 중심에 위치하고 있다.

SAVYNOR 평가

 SAVYNOR는 현재의 상황을 글로벌 석유 시장에서 면밀히 주시해야 할 방향 전환으로 평가한다. OPEC+는 여전히중요한 행위자이지만, 가격 결정 권한이 더 이상 생산자 카르텔에만 집중되어 있지는 않다. 특히 중국을 비롯해 수요력이 집중된 국가들은 석유 시장에서 사실상의 기준점으로 부상하고 있다.

 이러한 환경 속에서 OPEC+는 단일한 가격 결정 주체라기보다는, 수요 거대국들의 행동에 적응해야 하는 균형 장치로 변화하고 있다. 이는 공급 카르텔이 주도하던 시대에서 수요 행동이 시장을 형성하는 시대로의 전환을 가능하게 하는 기반이 이미 상당 부분 구축되었음을 보여준다.

 앞으로 석유 시장에서 결정적인 요소는 누가 가장 많이 생산하는가가 아니라, 누가 가장 적절한 시점에 가장 전략적으로 구매하는가가 될 것이다. 이 현실은 글로벌 에너지 구조가 더 이상 공급만을 중심으로 조직되지 않으며, 수요 행동에 의해 지속적으로 형성되고 있음을 분명히 보여준다.

---

Может ли OPEC+ по-прежнему определять цены на нефть? Как спрос Китая меняет нефтяной рынок

 На протяжении десятилетий вопрос о том, кто определяет направление движения цен на нефть, имел в целом однозначный ответ: производственные картели. OPEC, а затем и OPEC+, оказывали существенное влияние на цены через производственные квоты и скоординированные сокращения добычи. Однако последние данные показывают, что этот механизм уже не работает так однозначно, как прежде. Сегодня формирование нефтяных цен все чаще определяется не столько производственными решениями, сколько тем, где сосредоточена сила спроса.

 В центре этих изменений находится один ключевой игрок: Китай.

 Смещение власти в сторону спроса

 Импорт нефти Китаем влияет на рынки уже не только за счет объемов, но и через свое прямое воздействие на ценовую динамику. В последние месяцы даже незначительные изменения в темпах закупок Китая вызывали ощутимые колебания мировых цен, что свидетельствует о постепенном смещении центра тяжести на нефтяном рынке.

 По состоянию на 2024 год суточный импорт сырой нефти Китаем составляет от 11,3 до 11,8 млн баррелей, что соответствует примерно 25 % мирового морского оборота нефти. Объем стратегических нефтяных резервов Китая оценивается более чем в 1 млрд баррелей, и сроки их заполнения или высвобождения оказывают прямое влияние на цены. Такой масштаб выводит Китай за рамки традиционного «потребителя» и превращает его в актора, фактически формирующего рыночное направление.

 Эта реальность также объясняет снижение эффективности традиционных картельных механизмов, основанных на ограничении предложения. Даже когда OPEC+ принимает решения о сокращении добычи, небольшое замедление спроса со стороны Китая может быть достаточным для снижения цен. Напротив, ускорение стратегического накопления запасов или рост импорта Китаем способны привести к росту цен без существенных изменений со стороны предложения.

Сужается ли зона контроля OPEC+

 Сформировавшаяся ситуация ставит OPEC+ перед все более сложной задачей балансирования. Производственные решения по-прежнему имеют значение, однако их самостоятельного влияния на рынок уже недостаточно. Окончательное направление цен определяется скорее поведением крупнейших потребителей, чем координацией предложения.

 В период 2023–2024 годов OPEC+ реализовал сокращения добычи суммарно примерно на 5 млн баррелей в сутки. Несмотря на это, цены на нефть Brent не смогли устойчиво выйти за пределы диапазона 70–90 долларов за баррель, что указывает на структурный характер происходящих изменений. В тот же период колебания загрузки китайских нефтеперерабатывающих заводов всего на 2–3 % оказывали более быстрый и заметный эффект на цены, чем решения OPEC+.

 Ключевая проблема для OPEC+ заключается в возрастающей сложности одновременного ограничения добычи и сохранения доли рынка. По мере того как такие крупные покупатели, как Китай, диверсифицируют источники поставок и повышают гибкость закупок, пространство для ценового маневра картеля сокращается. Это свидетельствует о приближении традиционной модели управления предложением OPEC+ к своим практическим пределам.

Эпоха доминирования спроса на нефтяных рынках

 Современная структура нефтяного рынка определяется уже не вопросом «кто и сколько производит», а тем, «кто покупает, когда и на каких условиях». Долгосрочные контракты Китая, его активность на спотовом рынке и управление стратегическими резервами стали ключевыми элементами формирования цен.

В частности, стремление Китая повысить контрактную гибкость при закупках нефти с Ближнего Востока, из России и Западной Африки, а также рост чувствительности ценовых формул к спотовым ориентирам значительно расширили пространство для маневра со стороны спроса. В результате традиционные инструменты OPEC+, ориентированные на предложение, оказывают более запаздывающее и ограниченное влияние на ценовую динамику.

 Эти изменения указывают на то, что нефть перестала быть исключительно физическим товаром и превратилась в геоэкономический инструмент. Государства, обладающие силой спроса, способны формировать рыночные результаты не через прямое вмешательство, а путем корректировки своих закупочных стратегий.

Тонкая грань между энергетикой и геоэкономикой

 Рост влияния Китая на нефтяном рынке невозможно объяснить лишь соображениями энергетической безопасности. Он тесно связан с финансовой стабильностью, торговыми балансами и глобальным политическим позиционированием. Поскольку цены на нефть воздействуют на широкий спектр процессов — от инфляционного давления до промышленного производства, — перераспределение власти в пользу спроса оставляет долгосрочные следы в мировой экономике.

 В этом контексте нефть становится центральным элементом не только энергетической политики, но и макроэкономического управления.

Оценка SAVYNOR

 В SAVYNOR мы рассматриваем текущую ситуацию как значимый сдвиг направления на глобальном нефтяном рынке, требующий пристального внимания. Несмотря на то что OPEC+ остается важным участником, способность определять цены больше не сосредоточена исключительно в руках производственных картелей. Страны, в которых сосредоточена сила спроса, прежде всего Китай, становятся фактическими ориентирами для нефтяных рынков.

 В этих условиях OPEC+ эволюционирует от центрального органа ценообразования к механизму балансирования, вынужденному адаптироваться к поведению гигантов спроса. Это указывает на то, что инфраструктура перехода от эпохи доминирования картелей предложения к периоду, формируемому спросом, в значительной степени уже создана.

В ближайшие годы решающим фактором на нефтяных рынках будет не тот, кто производит больше всего, а тот, кто покупает в нужный момент и с наибольшей стратегической точностью. Эта реальность ясно показывает, что глобальная энергетическая архитектура больше не строится исключительно вокруг предложения, а устойчиво формируетсяповедением спроса.