Blockade and Toll Booth: Two Competing Claims of Sovereignty in Hormuz

There is no free passage in Hormuz.

But this time, it is not only Iran imposing constraints. As of today, the United States has also declared a naval blockade on all maritime traffic entering and leaving Iranian ports.

In the same strait, at the same time, two different actors are operating two different control systems.

Iran conditions transit. The United States cuts Iranian traffic. Both claim to be “managing” the strait. Both have effectively suspended the principle of free passage under international law.

This is an unprecedented overlap in the history of maritime law.

What Happened in Pakistan: The Point Where Negotiations Collapsed Was Hormuz

 How did it come to this point?

In Pakistan, 21 hours of direct negotiations collapsed. The US delegation led by JD Vance walked away from the table. Iran’s demands were clear: recognition of sovereignty over Hormuz, war compensation, a regional ceasefire including Lebanon, and the release of frozen assets.

The United States rejected all of these demands.

The decisive breaking point in the negotiations was Hormuz. Iran refuses to place its control over the strait on the negotiating table. The United States, on the other hand, rejects from the outset any permanent Iranian claim over Hormuz.

The gap between the two sides did not close. Trump announced the blockade.

 Two Systems, One Strait

 At present, two separate control mechanisms are operating in the strait.

On Iran’s side: a selective transit system coordinated by the IRGC. Approved countries pass. Payments in the range of millions of dollars are made. The standard international corridor is inactive, and traffic is rerouted through Iranian territorial waters via Larak Island. Iran is preparing to formalize and legalize this system.

On the US side: a naval blockade targeting traffic entering and leaving Iranian ports. According to CENTCOM, other transits will not be obstructed. However, the blockade effectively cuts Iran’s daily oil exports of approximately 2 million barrels.

When the two systems intersect, the outcome is clear: Iran allows its approved vessels to pass. The United States blocks Iran’s export traffic. Yet both claim that the strait remains open.

In a strait that is not free, both sides appear to be claiming freedom.

The Collapse of UNCLOS

 The legal dimension of this overlap is even more critical.

UNCLOS defines Hormuz as an international transit passage corridor. This right cannot be suspended unilaterally by a coastal state. Transit cannot be conditioned. Fees cannot be imposed.

Iran effectively suspended this framework months ago. It tied transit to IRGC approval, imposed fees, and carried its sovereignty claim to the negotiating table.

The US blockade constitutes a different but equivalent violation. Blocking entry to and exit from a state’s ports is considered an act of war under international law. CENTCOM presents the blockade as not interfering with “free passage,” yet it effectively imposes restrictions on Iranian commercial vessels.

Both sides interpret UNCLOS according to their own interests. Both interpretations produce the same result: the strait is not free.

The mechanism that should enforce international maritime law is not functioning. Russia and China have exercised their veto power in the UN Security Council. The declaration of 40 countries remains symbolic.

The legal framework exists. Enforcement does not.

Mines: Technical Obstacle or Strategic Instrument

 A third layer is added to the situation.

Iran laid mines in the strait throughout the conflict. On April 11, the United States initiated mine-clearing operations. USS Frank E. Peterson and USS Michael Murphy entered the strait. Iran did not recognize this passage: “No vessel may exercise initiative without the approval of the Iranian Armed Forces.”

The IRGC also issued alternative routes for all vessels, citing mine risks. However, these routes pass entirely through Iranian territorial waters.

A technical safety measure and a practice of sovereignty are intertwined in a single move.

Mines do not only make transit dangerous. They determine who controls the passage.

 Global Logistics Is Being Rewritten

 The impact of this overlap extends beyond the strait.

In the first four weeks, more than 34,000 vessels changed their routes. Maersk, CMA CGM, and Hapag-Lloyd have fully suspended Hormuz operations. At the same time, the Red Sea is effectively closed due to Houthi attacks. Two critical chokepoints are disrupted simultaneously.

In the Gulf, 400 loaded tankers are waiting to exit. The number of empty tankers attempting to enter is minimal. India’s Jawaharlal Nehru Port increased its volume by 700 percent. Singapore and Saudi Arabia are emerging as new transshipment hubs.

Analysts are clear: even if the strait opens today, normalization will not occur before July. This is not merely a traffic disruption. The global maritime network is being restructured. New routes, new hubs, and new cost structures are becoming permanent.

A temporary crisis is turning into a structural transformation.

SAVYNOR Assessment

This is no longer a strait crisis. This is a threshold at which sovereignty is being redefined through maritime space.

 The situation in Hormuz today is built on a paradox: two actors claiming to “open” the strait are effectively keeping it closed.

• Iran rents the strait through a toll booth system. The United States cuts Iranian traffic through a blockade. Both claim to defend free passage. Both violate UNCLOS.

• The collapse in Pakistan was not a failure of negotiation. It confirmed a fundamental incompatibility. Iran does not relinquish control over Hormuz. The United States does not recognize it. The gap remains.

• Mines are not merely a technical issue. They are a strategic tool that determines whose permission governs transit. Alternative routes are presented as safety measures, but they reinforce Iranian sovereignty.

• 34,000 vessels have rerouted. This is not a temporary deviation. The global maritime network is being permanently rewritten. New hubs, new routes, and new cost structures are shaping an irreversible shift.

• The mechanism to enforce international maritime law is not functioning. The UN is blocked, the coalition lacks capacity, and both sides act unilaterally.

• This overlap is not temporary. As long as Iran maintains its sovereignty claim and the United States refuses to recognize it, the strait will remain suspended between two competing systems.

 The real question in Hormuz is no longer when the strait will reopen.

The real question is this: when it does, whose rules will govern it?

 

---

Abluka ve Toll Booth: Hürmüz’de İki Egemenlik İddiası

 Hürmüz’de serbest geçiş yok.

Ama bu sefer sadece İran’ın engeli yok. ABD de bugün itibarıyla İran limanlarına giren ve çıkan tüm deniz trafiğini abluka altına aldığını ilan etti.

Aynı boğazda, aynı anda, iki farklı taraf iki farklı kontrol sistemi işletiyor.

İran geçişi koşullara bağlıyor. ABD İran trafiğini kesiyor. Her ikisi de boğazı “yönettiğini” söylüyor. Her ikisi de uluslararası serbest geçiş ilkesini fiilen askıya almış durumda.

Bu, uluslararası deniz hukuku tarihinde görülmemiş bir çakışma.

 Pakistan’da Ne Oldu: Müzakerelerin Çöktüğü Nokta Hürmüz

 Bu noktaya nasıl gelindi?

Pakistan’da 21 saatlik doğrudan müzakereler çöktü. JD Vance liderliğindeki ABD heyeti masadan kalktı. İran talepleri netti: Hürmüz üzerinde egemenlik tanınması, savaş tazminatı, Lübnan dahil bölgesel ateşkes, dondurulmuş varlıkların serbest bırakılması.

ABD bu taleplerin hiçbirini kabul etmedi.

Müzakerelerin çöküşünde asıl kırılma noktası Hürmüz’dü. İran boğaz üzerindeki kontrolünden vazgeçmeyi müzakerenin dışında tutuyor. ABD ise İran’ın boğaz üzerinde herhangi bir kalıcı kontrol iddiasını baştan reddediyor.

İki taraf arasındaki mesafe kapanmadı. Trump ablukayı ilan etti.

İki Sistem, Tek Boğaz

 Şu an boğazda iki ayrı kontrol mekanizması işliyor.

İran tarafında: IRGC koordinasyonuyla yönetilen seçici geçiş sistemi. Onaylı ülkeler geçiyor. Milyon dolar seviyesinde ücret ödeniyor. Standart uluslararası koridor devre dışı, trafik İran karasularından Larak Adası üzerinden yönlendiriliyor. İran bu sistemi kalıcı hale getirmeye ve yasal zemine oturtmaya hazırlanıyor.

ABD tarafında: İran limanlarına giren ve çıkan trafiği kesecek deniz ablukası. CENTCOM’a göre diğer geçişler engellenmeyecek. Ama abluka fiilen İran’ın günde yaklaşık 2 milyon varillik petrol ihracatını kesiyor.

İki sistem çakıştığında ortaya çıkan tablo şu: İran kendi onayladıklarını geçiriyor. ABD İran’ın ihracat trafiğini kesiyor. Ama ikisi de boğazın serbest olduğunu iddia ediyor.

Serbest olmayan bir boğazda iki taraf da serbestliği sahiplenmiş görünüyor.

 UNCLOS’un Çöküşü

 Bu çakışmanın hukuki boyutu daha da kritik.

UNCLOS Hürmüz’ü uluslararası transit geçiş hakkı olan bir koridor olarak tanımlıyor. Bu hak kıyı devletinin tek taraflı kararıyla askıya alınamaz. Geçiş koşullara bağlanamaz. Ücret talep edilemez.

İran bu çerçeveyi aylar önce fiilen askıya aldı. Geçişi IRGC onayına bağladı. Ücret talep etti. Egemenlik talebini müzakere masasına taşıdı.

ABD ablukası ise farklı ama eşdeğer bir ihlal. Bir devletin limanlarına giriş ve çıkışı engellemek uluslararası hukukta savaş eylemi sayılır. CENTCOM ablukayı “özgür geçişi engellemiyor” diye sunuyor. Ama İran’ın ticaret gemilerine fiilen yaptırım uyguluyor.

İki taraf da UNCLOS’u kendi çıkarına göre yorumluyor. İki tarafın yorumu da aynı sonucu üretiyor: boğaz serbest değil.

Uluslararası deniz hukukunu uygulayacak mekanizma işlemiyor. BM Güvenlik Konseyi’nde Rusya ve Çin veto hakkını kullandı. 40 ülkenin bildirisi kağıt üzerinde kaldı.

Hukuki çerçeve var. Uygulama yok.

Mayınlar: Teknik Engel mi, Stratejik Araç mı

 Tabloya üçüncü bir katman ekleniyor.

İran savaş boyunca boğaza mayın döşedi. ABD 11 Nisan’da mayın temizleme operasyonu başlattı. USS Frank E. Peterson ve USS Michael Murphy boğaza girdi. İran bu geçişi tanımadı: “Hiçbir geminin inisiyatifi İran Silahlı Kuvvetleri’nin onayı olmadan kullanılamaz.”

IRGC aynı zamanda tüm gemilere yeni alternatif rotalar yayımladı. Gerekçe mayın tehlikesi. Ama bu alternatif rotalar İran karasularının tam içinden geçiyor.

Teknik bir güvenlik önlemi ile egemenlik pratiği aynı hamlede iç içe geçmiş.

Mayınlar sadece geçişi tehlikeli kılmıyor. Geçişin kimin kontrolünde olduğunu da belirliyor.

 Küresel Lojistik Yeniden Yazılıyor

 Bu çakışmanın etkisi boğazla sınırlı değil.

İlk dört haftada 34.000’den fazla gemi rotasını değiştirdi. Maersk, CMA CGM, Hapag-Lloyd Hürmüz’ü tamamen askıya aldı. Aynı anda Husi saldırıları nedeniyle Kızıldeniz de kapalı. İki kritik geçit aynı anda kapandı.

Körfez’de 400 yüklü tanker çıkmayı bekliyor. İçeri girmek isteyen boş tanker sayısı çok az. Hindistan’ın Jawaharlal Nehru Limanı hacmini yüzde 700 artırdı. Singapur ve Suudi Arabistan yeni aktarma merkezleri olarak öne çıktı.

Analistler açık: boğaz bugün açılsa bile normalleşme en erken Temmuz. Çünkü bu sadece trafik durması değil. Küresel denizcilik ağı yeniden yapılanıyor. Yeni rotalar, yeni merkezler, yeni maliyet yapıları kalıcılaşıyor.

Geçici kriz, kalıcı yeniden yapılanmaya dönüşüyor.

SAVYNOR Değerlendirmesi

 Bu artık bir boğaz krizi değil. Bu, egemenliğin deniz üzerinden yeniden tanımlandığı bir eşik.

Hürmüz’de bugün yaşanan tablo bir paradoks üzerine kurulu: boğazı “açmak” iddiasıyla hareket eden iki taraf, boğazı fiilen kapalı tutuyor.

• İran toll booth sistemiyle boğazı kiraya veriyor. ABD ablukasıyla İran trafiğini kesiyor. İkisi de serbest geçişi savunduğunu söylüyor. İkisi de UNCLOS’u ihlal ediyor.

• Pakistan’ın çöküşü bir müzakere başarısızlığı değil. Temel bir uzlaşmazlığın teyididir. İran Hürmüz üzerindeki kontrolünden vazgeçmiyor. ABD bu kontrolü tanımıyor. Aradaki mesafe kapanmıyor.

• Mayınlar teknik bir sorun değil. Geçişin kimin iznine bağlı olduğunu belirleyen stratejik bir araç. Alternatif rotalar güvenlik gerekçesiyle sunuluyor ama bu rotalar İran egemenliğini pekiştiriyor.

• 34.000 gemi rota değiştirdi. Bu geçici bir sapma değil. Küresel denizcilik ağı kalıcı olarak yeniden yazılıyor. Yeni aktarma merkezleri, yeni güzergahlar ve yeni maliyet yapıları geri dönüşü olmayan bir süreç başlattı.

• Uluslararası deniz hukukunu uygulayacak mekanizma çalışmıyor. BM bloke, koalisyon güçsüz, her iki taraf da tek taraflı hareket ediyor.

• Bu çakışma geçici değil. İran egemenlik talebinden, ABD ise bu talebi tanımamaktan vazgeçmedikçe boğaz iki rakip sistem arasında kalmaya devam edecek.

Hürmüz’de asıl soru Boğazın ne zaman açılacağı değil. Asıl soru şu: Açıldığında kimin kurallarıyla açılacak?

---

Blocus et Péage : Deux revendications de souveraineté concurrentes à Hormuz

 Il n’y a plus de libre passage à Hormuz.

Mais cette fois, il n’y a pas seulement l’Iran. Les États-Unis ont également annoncé, à compter d’aujourd’hui, un blocus naval de tout le trafic maritime entrant et sortant des ports iraniens.

Dans le même détroit, au même moment, deux acteurs différents mettent en œuvre deux systèmes de contrôle distincts.

L’Iran conditionne le passage. Les États-Unis interrompent le trafic iranien. Les deux affirment « gérer » le détroit. Les deux ont, de fait, suspendu le principe de libre passage du droit international.

Il s’agit d’un chevauchement inédit dans l’histoire du droit maritime.

 Ce qui s’est passé au Pakistan : Hormuz, point de rupture des négociations

 Comment en est-on arrivé là ?

Au Pakistan, 21 heures de négociations directes ont échoué. La délégation américaine dirigée par JD Vance a quitté la table. Les demandes iraniennes étaient claires : reconnaissance de la souveraineté sur Hormuz, compensation de guerre, cessez-le-feu régional incluant le Liban, et dégel des avoirs gelés.

Les États-Unis ont rejeté l’ensemble de ces demandes.

Le point de rupture décisif des négociations a été Hormuz. L’Iran refuse d’inclure son contrôle du détroit dans le cadre des discussions. Les États-Unis, de leur côté, rejettent d’emblée toute revendication iranienne permanente sur Hormuz.

L’écart entre les deux parties n’a pas été réduit. Trump a annoncé le blocus.

 Deux systèmes, un seul détroit

 Actuellement, deux mécanismes de contrôle distincts fonctionnent dans le détroit.

Du côté iranien : un système de passage sélectif coordonné par les Gardiens de la Révolution. Les pays approuvés passent. Des paiements de plusieurs millions de dollars sont exigés. Le corridor international standard est hors service et le trafic est redirigé via les eaux territoriales iraniennes, par l’île de Larak. L’Iran se prépare à institutionnaliser et légaliser ce système.

Du côté américain : un blocus naval visant le trafic entrant et sortant des ports iraniens. Selon le CENTCOM, les autres passages ne seront pas bloqués. Mais dans les faits, le blocus coupe environ 2 millions de barils d’exportations pétrolières iraniennes par jour.

Lorsque les deux systèmes se superposent, le résultat est clair : l’Iran laisse passer les navires qu’il approuve. Les États-Unis bloquent les exportations iraniennes. Pourtant, les deux affirment que le détroit reste ouvert.

Dans un détroit qui ne l’est pas, les deux parties semblent revendiquer la liberté. 

L’effondrement de l’UNCLOS

 La dimension juridique de ce chevauchement est encore plus critique.

L’UNCLOS définit Hormuz comme un corridor de transit international. Ce droit ne peut être suspendu unilatéralement par un État côtier. Le passage ne peut être conditionné. Aucun droit de passage ne peut être imposé.

L’Iran a de facto suspendu ce cadre il y a plusieurs mois. Il a subordonné le passage à l’approbation des Gardiens de la Révolution, imposé des frais et porté sa revendication de souveraineté à la table des négociations.

Le blocus américain constitue une violation différente mais équivalente. Empêcher l’accès aux ports d’un État est considéré comme un acte de guerre en droit international. Le CENTCOM présente le blocus comme n’entravant pas le « libre passage », mais dans les faits il impose des restrictions aux navires commerciaux iraniens.

Les deux parties interprètent l’UNCLOS selon leurs intérêts. Les deux interprétations produisent le même résultat : le détroit n’est pas libre.

Le mécanisme chargé d’appliquer le droit maritime international ne fonctionne pas. La Russie et la Chine ont exercé leur droit de veto au Conseil de sécurité des Nations Unies. La déclaration des 40 pays reste symbolique.

Le cadre juridique existe. Son application non.

 Les mines : obstacle technique ou instrument stratégique

 Une troisième couche s’ajoute à cette situation.

L’Iran a posé des mines dans le détroit tout au long du conflit. Le 11 avril, les États-Unis ont lancé des opérations de déminage. L’USS Frank E. Peterson et l’USS Michael Murphy sont entrés dans le détroit. L’Iran n’a pas reconnu ce passage : « Aucun navire ne peut agir sans l’approbation des forces armées iraniennes. »

Les Gardiens de la Révolution ont également diffusé de nouvelles routes alternatives pour les navires, en invoquant le risque de mines. Cependant, ces routes passent entièrement par les eaux territoriales iraniennes.

Une mesure de sécurité technique et une pratique de souveraineté sont ainsi imbriquées dans un même mouvement.

Les mines ne rendent pas seulement le passage dangereux. Elles déterminent qui le contrôle.

 La logistique mondiale est en train d’être réécrite

 L’impact de ce chevauchement dépasse le détroit.

Au cours des quatre premières semaines, plus de 34 000 navires ont modifié leur trajectoire. Maersk, CMA CGM et Hapag-Lloyd ont suspendu totalement leurs opérations à Hormuz. Dans le même temps, la mer Rouge est également perturbée par les attaques des Houthis. Deux passages critiques sont affectés simultanément.

Dans le Golfe, 400 pétroliers chargés attendent de sortir. Le nombre de pétroliers vides tentant d’entrer est très faible. Le port Jawaharlal Nehru en Inde a vu son volume augmenter de 700 %. Singapour et l’Arabie saoudite émergent comme nouveaux hubs de transbordement.

Les analystes sont clairs : même si le détroit s’ouvre aujourd’hui, une normalisation ne sera pas possible avant juillet. Il ne s’agit pas seulement d’une interruption du trafic. Le réseau maritime mondial est en cours de restructuration. De nouvelles routes, de nouveaux hubs et de nouvelles structures de coûts deviennent permanents.

Une crise temporaire se transforme en transformation structurelle.

Évaluation SAVYNOR

 Ce n’est plus une crise du détroit. C’est un seuil où la souveraineté est redéfinie à travers l’espace maritime.

 La situation actuelle à Hormuz repose sur un paradoxe : deux acteurs affirmant vouloir « ouvrir » le détroit contribuent à le maintenir fermé.

• L’Iran loue le détroit via un système de péage. Les États-Unis coupent le trafic iranien via un blocus. Les deux affirment défendre la libre circulation. Les deux violent l’UNCLOS.

• L’échec au Pakistan n’est pas un simple échec diplomatique. Il confirme une incompatibilité fondamentale. L’Iran ne renonce pas à son contrôle sur Hormuz. Les États-Unis ne le reconnaissent pas. L’écart demeure.

• Les mines ne sont pas un simple problème technique. Elles sont un instrument stratégique qui détermine qui contrôle le passage. Les routes alternatives sont présentées comme des mesures de sécurité, mais elles renforcent la souveraineté iranienne.

• 34 000 navires ont changé de route. Ce n’est pas une déviation temporaire. Le réseau maritime mondial est en train d’être durablement réécrit. De nouveaux hubs, de nouvelles routes et de nouvelles structures de coûts marquent un tournant irréversible.

• Le mécanisme d’application du droit maritime international ne fonctionne pas. L’ONU est bloquée, la coalition est sans capacité, et les deux parties agissent unilatéralement.

• Ce chevauchement n’est pas temporaire. Tant que l’Iran maintient sa revendication de souveraineté et que les États-Unis refusent de la reconnaître, le détroit restera pris entre deux systèmes concurrents.

 La véritable question à Hormuz n’est plus de savoir quand le détroit rouvrira.

La véritable question est la suivante : lorsqu’il rouvrira, selon quelles règles fonctionnera-t-il?

---

봉쇄와 통행료 체계: 호르무즈에서 충돌하는 두 가지 주권 주장

호르무즈에서는 더 이상 자유로운 통과가 존재하지 않는다.

그러나 이번에는 단순히 이란만의 통제 문제가 아니다. 미국 또한 오늘부로 이란 항만을 오가는 모든 해상 교통에 대해해상 봉쇄를 선언했다.

같은 해협에서, 동시에, 두 개의 서로 다른 주체가 두 개의 서로 다른 통제 시스템을 운영하고 있다.

이란은 통과를 조건부로 만든다. 미국은 이란의 해상 교통을 차단한다. 두 국가는 모두 자신들이 해협을 “관리하고 있다”고 주장한다. 그리고 양측 모두 국제법상 자유 통항 원칙을 사실상 중단시켰다.

이는 국제 해양법 역사상 전례 없는 충돌이다.

파키스탄에서 무엇이 일어났는가: 협상이 붕괴된 지점은 호르무즈였다

 이 상황은 어떻게 전개된 것인가?

파키스탄에서 진행된 21시간의 직접 협상이 결렬되었다. JD 밴스가 이끄는 미국 대표단은 협상장을 떠났다. 이란의 요구는 명확했다. 호르무즈에 대한 주권 인정, 전쟁 배상, 레바논을 포함한 지역 휴전, 그리고 동결된 자산의 해제였다.

미국은 이 모든 요구를 거부했다.

협상의 결정적 붕괴 지점은 호르무즈였다. 이란은 해협에 대한 통제권을 협상 대상에서 제외하고 있으며, 미국은 이란의 어떠한 장기적 통제 주장도 처음부터 인정하지 않고 있다.

양측 간의 간극은 좁혀지지 않았다. 트럼프는 봉쇄를 선언했다.

 두 개의 시스템, 하나의 해협

 현재 해협에는 두 개의 서로 다른 통제 메커니즘이 동시에 작동하고 있다.

이란 측에서는 혁명수비대(IRGC)가 조정하는 선택적 통과 시스템이 운영된다. 승인된 국가만 통과하며, 수백만 달러수준의 비용이 발생한다. 기존의 국제 항로는 사실상 중단되었고, 선박들은 라락섬을 경유하는 이란 영해를 따라 이동한다. 이란은 이 시스템을 제도화하고 법적으로 정착시키려 하고 있다.

미국 측에서는 이란 항만을 오가는 해상 교통을 차단하는 해상 봉쇄가 시행되고 있다. CENTCOM에 따르면 다른 선박의 통과는 막지 않는다고 하지만, 실제로는 이란의 하루 약 200만 배럴 규모의 석유 수출을 차단하고 있다.

두 시스템이 충돌하는 지점에서 나타나는 결과는 명확하다. 이란은 승인한 선박을 통과시키고, 미국은 이란의 수출을차단한다. 그러나 양측 모두 해협이 열려 있다고 주장한다.

자유롭지 않은 해협에서, 양측 모두 자유를 주장하고 있다.

 UNCLOS의 붕괴

 이 충돌의 법적 측면은 더욱 심각하다.

UNCLOS는 호르무즈를 국제 통과 항로로 규정한다. 이 권리는 연안국이 일방적으로 중단할 수 없다. 통과는 조건화될수 없으며, 비용을 부과할 수도 없다.

이란은 이미 수개월 전 이 체계를 사실상 무력화했다. 통과를 IRGC 승인에 의존하게 만들고, 비용을 부과했으며, 주권주장을 협상 테이블로 끌어올렸다.

미국의 봉쇄는 다른 방식이지만 결과적으로 동일한 위반이다. 한 국가의 항만 출입을 차단하는 것은 국제법상 전쟁 행위로 간주된다. CENTCOM은 이를 자유 통항을 방해하지 않는 조치로 설명하지만, 실제로는 이란 상선에 대한 제재로작용한다.

양측 모두 UNCLOS를 자국의 이해관계에 맞게 해석하고 있으며, 그 결과는 동일하다. 해협은 더 이상 자유롭지 않다.

국제 해양법을 집행해야 할 메커니즘은 작동하지 않는다. 유엔 안전보장이사회는 러시아와 중국의 거부권 행사로 기능이 마비되었고, 40개국의 공동 성명은 실질적 효력을 갖지 못했다.

법적 틀은 존재한다. 집행은 없다.

 기뢰: 기술적 장애물인가, 전략적 도구인가

 이 상황에는 세 번째 층위가 추가되고 있다.

이란은 전쟁 기간 동안 해협에 기뢰를 설치했다. 미국은 4월 11일 기뢰 제거 작전을 시작했다. USS Frank E. Peterson과 USS Michael Murphy가 해협에 진입했다. 이란은 이를 인정하지 않았다. “어떠한 선박도 이란군의 승인 없이 행동할 수 없다.”

혁명수비대는 또한 기뢰 위험을 이유로 새로운 대체 항로를 제시했다. 그러나 이 항로는 전적으로 이란 영해를 통과한다.

기술적 안전 조치와 주권의 실행이 하나의 행위로 결합된 것이다.

기뢰는 단순히 위험을 증가시키는 것이 아니다. 누가 통과를 통제하는지를 결정한다.

 글로벌 물류는 다시 쓰이고 있다

 이 충돌의 영향은 해협에 국한되지 않는다.

첫 4주 동안 34,000척 이상의 선박이 항로를 변경했다. Maersk, CMA CGM, Hapag-Lloyd는 호르무즈 운항을 전면중단했다. 동시에 후티 공격으로 인해 홍해 또한 사실상 차단되었다. 두 개의 핵심 해상 통로가 동시에 영향을 받고 있다.

걸프 지역에서는 400척의 만재 유조선이 출항을 기다리고 있다. 반대로 진입하려는 공선은 매우 제한적이다. 인도의자와할랄 네루 항은 물동량이 700% 증가했으며, 싱가포르와 사우디아라비아가 새로운 환적 허브로 부상하고 있다.

분석가들의 견해는 명확하다. 지금 당장 해협이 열리더라도 정상화는 최소 7월 이후에나 가능하다. 이는 단순한 교통중단이 아니다. 글로벌 해운 네트워크가 재편되고 있다. 새로운 항로, 새로운 허브, 새로운 비용 구조가 고착화되고 있다.

일시적 위기가 구조적 변화로 전환되고 있다.

SAVYNOR 평가

이것은 더 이상 단순한 해협 위기가 아니다. 해양 공간을 통해 주권이 재정의되는 전환점이다.

 현재 호르무즈의 상황은 하나의 역설 위에 놓여 있다. 해협을 “열겠다”고 주장하는 두 주체가 실제로는 해협을 닫힌 상태로 유지하고 있다.

• 이란은 통행료 시스템을 통해 해협을 임대한다. 미국은 봉쇄를 통해 이란의 해상 교통을 차단한다. 양측 모두 자유 통항을 주장하지만, 동시에 UNCLOS를 위반하고 있다.

• 파키스탄에서의 협상 결렬은 단순한 실패가 아니다. 이는 근본적인 입장 차이를 확인한 사건이다. 이란은 통제를 포기하지 않고, 미국은 이를 인정하지 않는다. 간극은 유지된다.

• 기뢰는 기술적 문제가 아니다. 통과가 누구의 승인에 의존하는지를 결정하는 전략적 도구다. 대체 항로는 안전 조치로 제시되지만, 실제로는 이란의 주권을 강화한다.

• 34,000척의 선박이 항로를 변경했다. 이는 일시적 변화가 아니다. 글로벌 해운 네트워크는 구조적으로 재편되고 있다. 새로운 허브와 항로, 비용 구조가 되돌릴 수 없는 변화를 만들고 있다.

• 국제 해양법을 집행할 수 있는 메커니즘은 작동하지 않는다. 유엔은 교착 상태에 있고, 연합은 역량이 부족하며, 양측은 일방적으로 행동한다.

• 이 충돌은 일시적인 현상이 아니다. 이란이 주권 주장을 유지하고 미국이 이를 인정하지 않는 한, 해협은 두 개의 경쟁하는 시스템 사이에 놓인 상태로 남게 될 것이다.

호르무즈에서 더 이상 중요한 질문은 해협이 언제 열리는가가 아니다.

진짜 질문은 이것이다. 열릴 때, 누구의 규칙으로 작동할 것인가?

---

Блокада и система платы за проход: два конкурирующих требования суверенитета в Ормузском проливе

В Ормузском проливе больше нет свободного прохода.

Но на этот раз дело не только в Иране. Соединённые Штаты также объявили о морской блокаде всего судоходства, входящего и выходящего из иранских портов.

В одном и том же проливе, в одно и то же время, два разных актора реализуют две разные системы контроля.

Иран делает проход условным. США блокируют иранское судоходство. Обе стороны заявляют, что «управляют» проливом. Обе фактически приостановили принцип свободного прохода, закреплённый международным правом.

Это беспрецедентное наложение в истории морского права.

Что произошло в Пакистане: точкой срыва переговоров стал Ормуз

 Как ситуация дошла до этого?

В Пакистане 21 час прямых переговоров завершился провалом. Американская делегация во главе с Джей Ди Вэнсом покинула переговоры. Требования Ирана были чёткими: признание суверенитета над Ормузом, военные репарации, региональное прекращение огня с участием Ливана и разблокировка замороженных активов.

США отвергли все эти требования.

Решающим моментом срыва переговоров стал Ормуз. Иран не готов включать вопрос контроля над проливом в предмет переговоров. США, в свою очередь, с самого начала отвергают любые долгосрочные притязания Ирана на пролив.

Разрыв между сторонами не сократился. Трамп объявил о блокаде.

 Две системы, один пролив

 В настоящий момент в проливе одновременно действуют два отдельных механизма контроля.

Со стороны Ирана: система выборочного прохода, координируемая Корпусом стражей исламской революции (КСИР). Проход разрешён только одобренным странам. Взимаются платежи на уровне миллионов долларов. Стандартный международный коридор де-факто не функционирует, а движение перенаправлено через иранские территориальные воды в районе острова Ларак. Иран стремится институционализировать и юридически закрепить эту систему.

Со стороны США: морская блокада, направленная на трафик, связанный с иранскими портами. По данным CENTCOM, другие проходы не блокируются. Однако на практике блокада перекрывает около 2 миллионов баррелей иранского экспорта нефти в сутки.

В точке пересечения этих систем картина очевидна: Иран пропускает одобренные суда, США блокируют иранский экспорт. Тем не менее обе стороны утверждают, что пролив остаётся открытым.

В проливе, который не является свободным, обе стороны претендуют на свободу.

Крах UNCLOS

 Юридическое измерение этого наложения ещё более критично.

UNCLOS определяет Ормуз как международный транзитный коридор. Это право не может быть приостановлено в одностороннем порядке прибрежным государством. Проход не может быть обусловлен. Плата за проход не может взиматься.

Иран фактически приостановил действие этой системы несколько месяцев назад. Он поставил проход в зависимость от одобрения КСИР, ввёл плату и вынес вопрос суверенитета на переговорную повестку.

Блокада США представляет собой иное, но эквивалентное нарушение. Ограничение входа и выхода из портов государства рассматривается международным правом как акт войны. CENTCOM утверждает, что блокада не препятствует «свободному проходу», однако фактически она накладывает ограничения на иранские коммерческие суда.

Обе стороны интерпретируют UNCLOS в соответствии со своими интересами. Результат один: пролив не является свободным.

Механизм, который должен обеспечивать соблюдение международного морского права, не функционирует. Совет Безопасности ООН парализован из-за использования права вето Россией и Китаем. Заявление 40 стран остаётся декларативным.

Юридическая рамка существует. Исполнения нет.

Мины: техническое препятствие или стратегический инструмент

 Ситуация дополняется третьим уровнем.

Иран на протяжении конфликта размещал мины в проливе. 11 апреля США начали операции по разминированию. USS Frank E. Peterson и USS Michael Murphy вошли в пролив. Иран не признал этот проход: «Ни одно судно не может действовать без одобрения вооружённых сил Ирана».

КСИР также опубликовал альтернативные маршруты для судов, ссылаясь на угрозу мин. Однако эти маршруты полностью проходят через иранские территориальные воды.

Техническая мера безопасности и практика суверенитета объединяются в одном действии.

Мины не только делают проход опасным. Они определяют, кто его контролирует.

Глобальная логистика переписывается

 Последствия этого наложения выходят далеко за пределы пролива.

За первые четыре недели более 34 000 судов изменили свои маршруты. Maersk, CMA CGM и Hapag-Lloyd полностью приостановили операции в Ормузе. Одновременно Красное море оказалось фактически закрытым из-за атак хуситов. Два ключевых узла мировой логистики нарушены одновременно.

В Персидском заливе 400 загруженных танкеров ожидают выхода. Число пустых судов, пытающихся войти, крайне ограничено. Порт Джавахарлал Неру в Индии увеличил объём на 700 %. Сингапур и Саудовская Аравия становятся новыми перевалочными узлами.

Аналитики едины: даже если пролив откроется сегодня, нормализация возможна не раньше июля. Это не просто остановка трафика. Глобальная морская сеть перестраивается. Новые маршруты, новые хабы и новые структуры затрат закрепляются.

Временный кризис превращается в структурную трансформацию.

Оценка SAVYNOR

 Это больше не кризис пролива. Это порог, на котором суверенитет переопределяется через морское пространство.

 Ситуация в Ормузе сегодня основана на парадоксе: два актора, заявляющие о «открытии» пролива, фактически удерживают его закрытым.

• Иран сдаёт пролив в аренду через систему платы за проход. США блокируют иранское судоходство. Обе стороны заявляют о защите свободного прохода. Обе нарушают UNCLOS.

• Срыв переговоров в Пакистане не является случайной неудачей. Он подтверждает фундаментальное расхождение позиций. Иран не отказывается от контроля. США его не признают. Разрыв сохраняется.

• Мины — это не техническая проблема. Это стратегический инструмент, определяющий, от чьего разрешения зависит проход. Альтернативные маршруты подаются как меры безопасности, но фактически укрепляют иранский суверенитет.

• 34 000 судов изменили маршруты. Это не временное отклонение. Глобальная морская сеть подвергается устойчивой перестройке. Новые маршруты, узлы и структуры затрат формируют необратимый процесс.

• Механизм обеспечения международного морского права не функционирует. ООН заблокирована, коалиция не обладает достаточной мощью, стороны действуют односторонне.

• Этот конфликт не является временным. Пока Иран сохраняет свои претензии на суверенитет, а США отказываются их признавать, пролив останется между двумя конкурирующими системами.

 Главный вопрос в Ормузе больше не в том, когда пролив откроется.

Главный вопрос в том: по чьим правилам он будет функционировать, когда это произойдёт?